All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 51 - Chapter 60

96 Chapters

บทที่ ๑๓ สะทกสะท้าน (2/4)

“เราไม่ต้องกลัวหรอก พี่เป็นคนมาหาเราก่อนนี่ ถ้าพี่อธิบายก่อน เราต้องไม่เป็นไรแน่นอน”“แต่ผมก็เล่นด้วยนี่ครับ ป๊าคงไม่ยอมหรอก”ปลื้มบ่นอุบพลางมองพี่หมอคนสวยทำแผลให้ นอกจากเรื่องเมื่อสักครู่แล้วป๊าคงปะติดปะต่อภาพที่เขาชอบตัวติดไม่ก็อ้อนพี่อยู่ตลอด ๆ ได้ แต่มาสำนึกรู้ตอนนี้มันคงสายเกินไปแล้ว“คุณป๊าอยากให้เราแต่งงานมีลูกเหรอ?”“ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ถ้าขึ้นชื่อว่ามีเชื้อสายจีนแล้วก็อยากมีลูกมีหลานทั้งนั้นครับ”“แสดงว่าปลื้มเองก็อยากมีเหรอ?”“มะ...ไม่อยากเลยครับ! ยิ่งภาวะหลังสงครามแบบนี้ยิ่งไม่อยากมีเลย ไหนจะเศรษฐกิจอีก ผมไม่อยากให้ลูกมาลำบากไปด้วย”ปลื้มเกาหัวแกรก ๆ ไม่คิดว่าตัวเองจะได้พูดเรื่องนี้มาก่อน แต่ทุกอย่างล้วนเป็นความจริง เขาได้ฟังข่าวแล้วก็รู้ว่ารอบประเทศไทยนั้นกำลังอยู่ในสภาวะไม่มั่นคงเป็นอย่างมากไม่ว่าจะเป็นอินโดจีน มลายู หรือพม่าล้วนมีสงครามเล็กสงครามน้อยเกิดขึ้น แม้ตอนนี้ไทยเราจะยังไม่ได้รับผลกระทบอะไรมากมายนักเมื่อเทียบกับประเทศแพ้สงครามตัวจริง แต่หากเขาต้องให้เด็กลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นโลกทั้งใบอยู่ในความโกลาหล สู้ไม่มีลูกเ
last updateLast Updated : 2026-09-29
Read more

บทที่ ๑๓ สะทกสะท้าน (3/4)

“ลื้อก็พูดมาสิ”ปลื้มหลังกลับมาจากตลาดก็โดนคำถามต่อยเข้าหน้าอย่างจัง จะร้องไห้แง ๆ ขึ้นไปเรียกพี่น้ำลงมาเจรจาไกล่เกลี่ยก็กระไรอยู่ แต่จะสู้อีกฝ่ายก็เป็นปะป๊าเป่าหลงที่ถือเซียะอาวุธประจำกาย หากบอกว่า ‘พวกเรากำลังคบหากันอยู่’ มีหวังได้โดนไล่ฟาดก่อนถีบหัวส่งแน่นอนเป่าหลงที่สวมผ้าปิดปากกันการแพร่เชื้อ ดูท่าทีเงอะงะของไอ้ลูกชายก็ส่ายหัว จำได้ว่าเลี้ยงให้มันเป็นคนได้เรื่องมากกว่านี้นะ คำถามง่าย ๆ แค่นี้ทำไมยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ใช่ว่าเขาไม่รู้ที่มาที่ไปสักหน่อย“ผมเป็นฝ่ายเข้าหาน้องเขาก่อนเองครับ”น้ำเดินลงมาอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากบันไดไม้เก่า ดวงตาหรี่ปรือเล็กน้อยยังคงมีร่องรอยของความง่วงงุนจากการพักผ่อน กล่าวไขความกระจ่างให้คุณป๊า“น้ำ แล้วลื้อหายดีแล้วรึ?”“ครับ”“พี่! ผมบอกป๊าแล้วว่าให้พี่หยุดเป็นกรณีพิเศษ”เมื่อวานที่พวกเขาทำความสะอาดและพี่น้ำตัวเปียกโชก คงเป็นตอนนั้นที่ร่างกายได้รับความเย็น ไหนจะลงมาใช้แรงช่วยงานปัดกวาดเช็ดถูร้าน เช้าตื่นมาเลยตัวรุม ๆ คล้ายจะเป็นหวัดฤดูฝน เมื่อตัวเขาเดินลงมาสวนทางก
last updateLast Updated : 2026-09-30
Read more

บทที่ ๑๓ สะทกสะท้าน (4/4)

น้ำเองทีแรกหลังเอาตัวรอดออกมาจากกองทัพได้ ก็จดจ่ออยู่แต่กับการตามหาที่อยู่ของปลื้มโดยไม่ได้คิดถึงการนิยามสถานะโดยละเอียด ขอเพียงเด็กคนนั้นยังไม่ลืม และมีความรู้สึกดี ๆ มอบให้แก่กันเป็นพอ โดยเราสารภาพความในผ่านโทรศัพท์ ส่วนปลื้มก็ปฏิบัติประคบประหงมดูแลเขาด้วยแววตารักใคร่ เพียงแต่เรื่องราวทั้งหมดมันไม่ได้เริ่มที่ตรงนั้น แต่เป็นช่วงเวลาที่สงครามกำลังดำเนินอยู่เขาตัดสินใจเล่าเรื่องตั้งแต่ที่ได้เจอลูกชายคุณป๊าครั้งแรกให้ฟัง พร้อมเล่าด้วยว่าลูกชายเข้ามาเป็นสีสันในชีวิตได้อย่างไรโดยข้ามเรื่องราวความสัมพันธ์เก่าอันเป็นพิษเพื่อลดทอนความซับซ้อนลง“ตอนนั้นมีเงื่อนไขหลายอย่างที่ทำให้ผมไม่สามารถอยู่กับปลื้มได้ครับ”“หลายปีเลยสิ”น้ำพูดไปก็ได้แต่เฝ้ารอคำถามนั้น คำถามที่ไม่ว่าใครก็คงสงสัยหากผู้ชายคนหนึ่งไม่นิยมในสตรีเพศ“อื้ม เข้าใจแล้ว อั๊วฝากดูแลไอ้เปี๊ยกมันด้วยก็แล้วกัน”“คะ...ครับคุณป๊า ขอบคุณครับ”“อือ ๆ แคก ๆ! ไม่เป็นไร ลื้อก็ขึ้นไปพักเถอะ ยังไงไอ้เปี๊ยกก็ทำงานคนเดียวไหว”น้ำได้แต่เพียงพยักหน้าตอบรับ พลางเหลือบมองไปยังเจ้าปลื้
last updateLast Updated : 2026-10-01
Read more

บทที่ ๑๔ เด็กดื้อจะต้องโดนอะไรนะ (1/4)

ท้ายที่สุดน้ำก็ไม่อาจเอาชนะปลื้มได้ จึงต้องขึ้นมานั่งเก็บห้องปัดกวาดเช็ดถูโต๊ะต่างเตียงในห้องหลังจากไม่ได้จัดการมานานสักพัก สภาพตอนนี้ค่อยดูเป็นระเบียบขึ้นมาหน่อย แต่ปัญหาคือหลังจากนี้ต่างหากเพราะเขาไม่มีอะไรทำเลยนี่สิแผนเปิดคลินิกเสร็จไปแล้ว การคุยกับช่างผ่านไปแล้ว หยูกยาหรืออุปกรณ์ที่ต้องใช้เราก็มีติดตัว ขาดแต่ยาสามัญประจำบ้านที่ไว้ค่อยออกไปซื้อตุนตอนเปิดคลินิกก็ยังไม่สาย หรือจะนอนต่อตามคำแนะนำของคุณป๊าและเจ้าปลื้มคงนอนไม่หลับ หากต้องมานั่งนิ่งเฉยเป็นหุ่นขี้ผึ้งมีหวังร่างกายเขาที่ชินกับการทำงานตลอดคงได้รวนกันพอดีน้ำหลังตากผ้าขี้ริ้วเสร็จเดินมานั่งพักกับเก้าอี้ คิดสะระตะถึงบทสนทนาที่มีระหว่างคุณป๊าซึ่งผิดแผนเล็กน้อย ทั้งที่อีกฝ่ายควรมีคำถามเป็นภูเขาเลากา แต่กลับซักประวัติราวกับพวกเราเป็นคู่รักชายหญิงทั่วไป จึงกลายเป็นเขาที่มานั่งคิดสงสัยแทนเสียอย่างนั้น“เฮ้อ...”อาซามิฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะไม้อย่างหม่นหมองข้องใจ หรือเราจะไปถามคุณป๊าตรง ๆ ดีว่าเพราะเหตุใด ทำไมจึงปล่อยลูกชายคนเดียวให้เขาได้ง่ายดายนักทว่าคิดไปคิดมาสองขาของตัวเองก็ดันก้าวมายืนอยู่ตรงห
last updateLast Updated : 2026-10-02
Read more

บทที่ ๑๔ เด็กดื้อจะต้องโดนอะไรนะ (2/4)

คุณหมอเดินถือตะกร้าทรงเหลี่ยมเข้าในห้องนอนเตรียมปัดฝุ่นคัดแยกเรียงปีตามคำสั่ง เมื่อสักครู่ก่อนจะแยกตัวออกมา เราได้ถามถึงสาเหตุของคำอนุญาตที่มอบให้ และคำตอบนั้นก็พลอยทำให้รู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก‘ลื้อดูไม่ได้จะมาเกาะใครกิน ต้องขอบคุณลื้อด้วยซ้ำที่มารับช่วงต่อ คอยอยู่กับไอ้เปี๊ยก’ไอ้เขาก็คิดไปไกล นึกว่าคุณป๊าฝืนใจยอมรับเขาเพราะรู้จักกันในฐานะลูกจ้าง/พี่ชายลูกมาสักพักเสียอีก ท่านเป็นคนใจกว้างจริง ๆ ด้วย คุณหมอคิดพลางค่อยนำสมุดบัญชีร้านเล่มเก่าออกมาปัดฝุ่นกับขอบหน้าต่าง ใช้ผ้าแห้งเช็ดเก็บไรฝุ่นสะอาดก่อนกลับมาเรียงใหม่อีกทีมือคู่บางหยิบสมุดบัญชีแต่ละเล่มขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงพื้นผิวที่หยาบกร้านของปกกระดาษที่กรอบจวนจะหมดอายุการใช้งาน นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ ปัดฝุ่นที่เกาะตามสันปกออกอย่างละเมียดละไม โดยไม่ต้องการที่จะสร้างความเสียหายใดให้กับสมบัติเก่าแก่เหล่านี้ เพราะเพียงแค่มองลายมือกับตารางที่ถูกตีเส้นอย่างเป็นระบบระเบียบก็ทราบได้ในทันทีว่าเจ้าของใส่ใจกับมันมากเพียงใดโดยบางเล่มมีรอยดินสอขีดเขียนแก้ไข บางเล่มมีรอยคราบน้ำบางอย่างหกใส่ดัง
last updateLast Updated : 2026-10-03
Read more

บทที่ ๑๔ เด็กดื้อจะต้องโดนอะไรนะ (3/4)

คุณหมอใช้มาตรการเด็ดขาดสั่งเจ้าเด็กให้ออกไปเรียกคนมาช่วย ปลื้มจึงยอมกางร่มฝ่าสายฝนออกไปหาคนรู้จัก ส่วนเขาก็รับลูกค้าใหม่ จดรายการอาหารรอพ่อครัวกลับมาทำหน้าที่ เมื่อเห็นว่าโต๊ะเต็ม น้ำจึงเข้ามาล้างจานบางส่วนให้ ก่อนจะต้องออกไปคิดเงินทอนเงินต่อ คงเพราะต้องวิ่งสลับไปมาแบบนี้ปลื้มจึงเหงื่อท่วมตัวแบบนั้นสินะ นึกว่าลูกค้าจะน้อยในแบบที่เห็นได้ชัดกว่านี้ตามที่คุณป๊าบอกเสียอีก น้อยคนเราไม่เท่ากันจริง ๆ“น้า! เก็บตังค์จ้ะ”“ครับ กำลังไปครับ”บริกรเฉพาะกิจขานรับอย่างคล่องแคล่ว เดินหยิบถาดเงินทอนออกไปรับธนบัตรมาใส่ตามช่อง ไม่ทันไรเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจ้าปลื้มก็วิ่งกลับมาพร้อมเด็กหนุ่มหน้าตี๋วัยรุ่นอีกสองคน ดูแล้วน่าจะเป็นคนรู้จักเพราะพูดจาสนิทสนม“เอ็งเข้าครัวไปล้างจาน ช่วยฉันหั่นของ ส่วนเอ็งคอยเช็ดโต๊ะ คิดเงินลูกค้า”“จ้ะ/จ้ะ”เด็กหนุ่มทั้งสองพยักหน้าพร้อมเดินไปหยิบอุปกรณ์มาทำหน้าที่ในทันที ส่วนเขาหลังมอบถาดทอนเงินให้เด็กน้อยไปแล้วก็กลับมาล้างไม้ล้างมือเตรียมนำมื้อเที่ยงขึ้นไปมอบให้คุณป๊าที่ป่านนี้คงรออยู่มื้อเที่ยงหลักของวันนี้คือปลาหมึกผัดไข่เค
last updateLast Updated : 2026-10-04
Read more

บทที่ ๑๔ เด็กดื้อจะต้องโดนอะไรนะ (4/4)

คุณหมอถกแขนเสื้อขึ้นหยิบจานหยิบฟองน้ำขึ้นขัดคราบมันให้ขึ้นฟองทีละใบซ้อนกัน ก่อนจะนำมาล้างน้ำสะอาดพร้อมกันทีเดียวและนำมาเช็ดด้วยผ้าต่อจนแห้งหมดทุกใบ ระหว่างนั้นเองน้ำก็เหลือบไปเห็นว่าบนโต๊ะมีอุปกรณ์และส่วนผสมวางเรียงราย ชามแก้วใสขนาดใหญ่ บรรจุแป้งสีขาวนวลดูนุ่มหยุ่น ถัดไปเป็นถาดโลหะบรรจุ ไส้ขนมปั้นเป็นก้อนกลมหลากหลายสีสัน ทั้งไส้ถั่วกวน ไส้เผือกเรียงเป็นตับข้าง ๆ กันมี ไม้กดพิมพ์ขนมวางอยู่ สงสัยปลื้มในระหว่างที่ไม่มีอาหารซึ่งต้องตั้งเตาผัดใหม่ก็ปลีกตัวมาทำขนมเตรียมส่งลูกค้าที่จะมารับ หากเป็นเขาน่าจะพอทำได้หรือเปล่านะไม่ทันไรปลื้มก็เดินลงมาจากชั้นสอง เจ้าตัวคงเป็นคนเดินขึ้นไปรับออร์เดอร์เพราะคนดังมาเยือนร้านทั้งทีกระมัง“พี่ ไอ้เด็กพวกนั้นล่ะครับ?”“พี่บอกให้ไปรับลูกค้า คนมารอสั่งกันเยอะ เรารีบทำเถอะ เดี๋ยวพี่ช่วยทำขนมเอง”“แต่-“หยุดพูดแล้วให้พี่ช่วยเดี๋ยวนี้ เป็นหมอเหรอมาสั่งห้ามพี่”“ฮึก...”ปลื้มพอโดนพี่หมอขึ้นเสียงดุก็หน้าหงอ หันหัวเข้าเตาจับเซียะจับกระบวยขึ้นมาผัดข้าวงก ๆ ปกติพี่ไม่เคยขึ้นเสียงกับเขาเลยแท้ ๆ แถมเรื่องเด็กจับกังเข
last updateLast Updated : 2026-10-05
Read more

บทที่ ๑๕ พูดคุยเจ๊าะแจ๊ะ (1/4)

เรือนนางรำต.ท่าตะเภา อ.เมืองชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๕เรื่องราวทั้งหมดมันจะไม่เกิดขึ้นเลยหากไอ้ทหารเลวพวกนั้นมันหัดควบคุมกามตัณหาของตนเองเสียบ้าง รัฐบาลไทยเองก็ร่อนจดหมายประกาศผ่านวิทยุว่าได้มีการจัดเตรียมเรือนโสเภณีเอาไว้ให้แล้ว ณ ใจกลางพระนคร ถึงกระนั้นพวกมันกลับมักง่าย ไล่จับหญิงไทยผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่มากระทำชำเราไม่เลือกหน้า หรือแม้แต่บุรุษพวกมันบางคนก็ไม่เว้น“คุณแก้ว ข้อเท้าไม่เป็นอะไรมากใช่ไหมครับ...”อาซามิถามเสียงสั่น เนื่องจากเขาพึ่งทราบว่าทหารบางกลุ่มเฝ้ามองเรือนนางรำมานานนับตั้งแต่สมาชิกในวงออกมาทำการแสดงในงานเลี้ยงต้อนรับ ยังไม่รวมเหตุการณ์ที่หนึ่งในลูกศิษย์คุณแก้วเจ้าของคณะไปมีปากเสียงกับทหารญี่ปุ่นจนกลายเป็นที่เพ่งเล็ง ไม่นานหลังจากนั้นพวกมันจึงคิดแผนวางกับดักยังป่าข้างเรือน เพื่อดักจับลักพาตัวไปข่มเหง หรือไม่ก็จงใจสร้างบาดแผลยังข้อเท้าให้หนีลำบาก ช่างเป็นการกระทำที่ต่ำช้าเสียยิ่งกว่าการยิงกระสุนในสงคราม“ผมใกล้หายแล้ว คุณน้ำไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ”“ผม...ฮึก...ผมขอโทษ ผมขอโทษจริง ๆ ครับ
last updateLast Updated : 2026-10-06
Read more

บทที่ ๑๕ พูดคุยเจ๊าะแจ๊ะ (2/4)

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑“คุณแก้ว สวัสดีครับ”“สวัสดีครับ เจอกันครั้งล่าสุดเราก็ไม่ได้คุยกันมากเท่าไรเลยนี่ครับ”เจ้าของชื่อขานรับด้วยรอยยิ้ม ในช่วงเดือนที่เขาไปขอความช่วยเหลือจากคุณแก้วเป็นช่วงใกล้สิ้นปี คุณแก้วที่เป็นครูจึงอยู่ในช่วงงานล้นมือเพราะต้องตรวจข้อสอบนักเรียนทั้งชั้นด้วยตัวคนเดียว ไหนเขาจะขอพักเพียงหนึ่งวัน พวกเราจึงได้คุยกันเพียงน้อยนิดพอเป็นพิธีเท่านั้น มาคราวนี้คงได้ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกันนานเป็นแน่“ผมรบกวนคุณน้ำหรือเปล่าครับ? เห็นปลื้มบอกว่าคุณช่วยทำขนมอยู่”“ไม่เป็นไรเลยครับ ผมอยากคุยกับคุณแก้วด้วย”“ถ้าอย่างไร จะเอาขึ้นมาทำข้างบนก็ได้นะครับ ผมจะได้ช่วยทำระหว่างรออาหารด้วย”“ดีเลยครับ”“โถ่...พี่ครับ ผมกะจะให้พี่ขึ้นมาพักแท้ ๆ” ปลื้มอิดออด อุตส่าห์วางแผนให้เจ้าพี่ขึ้นมาสนทนาพาทีกับเพื่อนเก่า เหตุ ใดจึงคิดขนงานขึ้นมาทำได้เล่า“แก้ว จะดีเหรอ...” พิภพเองไม่อาจไว้ใจแม่นางรำคนรัก เพราะมีประวัติไม่ค่อยดีเกี่ยวกับอาหาร เกรงว
last updateLast Updated : 2026-10-07
Read more

บทที่ ๑๕ พูดคุยเจ๊าะแจ๊ะ (3/4)

“จะว่าไปเรากำลังทำขนมอะไรกันอยู่เหรอครับ?”“บัวหิมะครับ พอดีมีลูกค้าสั่งมาเยอะ”แก้วคิดไปก็อมยิ้มมองคุณหมอที่อาจไม่รู้ที่มาที่ไป เท่าที่ฟังจากพี่ดินมา เห็นว่าคุณปลื้มไม่ถนัดทำขนมมาตั้งแต่แรก สมัยอยู่ในกองทัพมีโอกาสก็ทำแต่กับข้าวไม่ก็กับแกล้ม ไม่มีหรอกจะมาปั้นทำขนมทาน“คุณน้ำว่าขนมอร่อยไหมครับ?”“ถูกปากผมมากเลยครับ”“คุณน้ำรู้ไหมครับ ว่าก่อนหน้านี้คุณปลื้มเขาไม่คิดจะทำขนมมาก่อนหรอก”แก้วรับฟังแล้วจึงนึกย้อนไปในช่วงปีแรกที่ตัวเองเข้าพระนครมาเรียนครูซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่พี่ดินกลับบ้านมาพักหลังจบสงครามท่านางสังข์ มีวันหนึ่งพวกเราทั้งครอบครัวได้มาเยือนร้าน ก่อนจากกันคุณปลื้มได้นำขนมชนิดหนึ่งออกมาให้ชิมเพื่อรับคำติชมนำไปพัฒนาสูตรก่อนวางขาย ซึ่งนั่นคือ ‘ขนมบัวหิมะ’ เนื่องจากมันเป็นขนมรสหวานที่คุณปลื้มพอจะทำได้ อย่างน้อยในวันใดวันหนึ่งจะได้กลับมาพบคุณน้ำอีกครั้งน้ำซึ่งหยิบไส้ขึ้นมาปั้นใบหน้าเริ่มขึ้นสี ไม่คิดมาก่อนว่าเด็กคนนั้นจะริเริ่มเรียนรู้การทำขนมหวานเพียงเพราะว่าตัวเขาชื่นชอบ ทั้งยังทำติดต่อกันมาหลายปี เพื่อรายได้มันก็ส่วนหนึ่
last updateLast Updated : 2026-10-08
Read more
PREV
1
...
45678
...
10
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status