All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 51 - Chapter 55

“ลื้อก็พูดมาสิ”ปลื้มหลังกลับมาจากตลาดก็โดนคำถามต่อยเข้าหน้าอย่างจัง จะร้องไห้แง ๆ ขึ้นไปเรียกพี่น้ำลงมาเจรจาไกล่เกลี่ยก็กระไรอยู่ แต่จะสู้อีกฝ่ายก็เป็นปะป๊าเป่าหลงที่ถือเซียะอาวุธประจำกาย หากบอกว่า ‘พวกเรากำลังคบหากันอยู่’ มีหวังได้โดนไล่ฟาดก่อนถีบหัวส่งแน่นอนเป่าหลงที่สวมผ้าปิดปากกันการแพร่เชื้อ ดูท่าทีเงอะงะของไอ้ลูกชายก็ส่ายหัว จำได้ว่าเลี้ยงให้มันเป็นคนได้เรื่องมากกว่านี้นะ คำถามง่าย ๆ แค่นี้ทำไมยังอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ ใช่ว่าเขาไม่รู้ที่มาที่ไปสักหน่อย“ผมเป็นฝ่ายเข้าหาน้องเขาก่อนเองครับ”น้ำเดินลงมาอย่างเชื่องช้า เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังมาจากบันไดไม้เก่า ดวงตาหรี่ปรือเล็กน้อยยังคงมีร่องรอยของความง่วงงุนจากการพักผ่อน กล่าวไขความกระจ่างให้คุณป๊า“น้ำ แล้วลื้อหายดีแล้วรึ?”“ครับ”“พี่! ผมบอกป๊าแล้วว่าให้พี่หยุดเป็นกรณีพิเศษ”เมื่อวานที่พวกเขาทำความสะอาดและพี่น้ำตัวเปียกโชก คงเป็นตอนนั้นที่ร่างกายได้รับความเย็น ไหนจะลงมาใช้แรงช่วยงานปัดกวาดเช็ดถูร้าน เช้าตื่นมาเลยตัวรุม ๆ คล้ายจะเป็นหวัดฤดูฝน เมื่อตัวเขาเดินลงมาสวนทางก

ท้ายที่สุดน้ำก็ไม่อาจเอาชนะปลื้มได้ จึงต้องขึ้นมานั่งเก็บห้องปัดกวาดเช็ดถูโต๊ะต่างเตียงในห้องหลังจากไม่ได้จัดการมานานสักพัก สภาพตอนนี้ค่อยดูเป็นระเบียบขึ้นมาหน่อย แต่ปัญหาคือหลังจากนี้ต่างหากเพราะเขาไม่มีอะไรทำเลยนี่สิแผนเปิดคลินิกเสร็จไปแล้ว การคุยกับช่างผ่านไปแล้ว หยูกยาหรืออุปกรณ์ที่ต้องใช้เราก็มีติดตัว ขาดแต่ยาสามัญประจำบ้านที่ไว้ค่อยออกไปซื้อตุนตอนเปิดคลินิกก็ยังไม่สาย หรือจะนอนต่อตามคำแนะนำของคุณป๊าและเจ้าปลื้มคงนอนไม่หลับ หากต้องมานั่งนิ่งเฉยเป็นหุ่นขี้ผึ้งมีหวังร่างกายเขาที่ชินกับการทำงานตลอดคงได้รวนกันพอดีน้ำหลังตากผ้าขี้ริ้วเสร็จเดินมานั่งพักกับเก้าอี้ คิดสะระตะถึงบทสนทนาที่มีระหว่างคุณป๊าซึ่งผิดแผนเล็กน้อย ทั้งที่อีกฝ่ายควรมีคำถามเป็นภูเขาเลากา แต่กลับซักประวัติราวกับพวกเราเป็นคู่รักชายหญิงทั่วไป จึงกลายเป็นเขาที่มานั่งคิดสงสัยแทนเสียอย่างนั้น“เฮ้อ...”อาซามิฟุบหน้าลงไปกับโต๊ะไม้อย่างหม่นหมองข้องใจ หรือเราจะไปถามคุณป๊าตรง ๆ ดีว่าเพราะเหตุใด ทำไมจึงปล่อยลูกชายคนเดียวให้เขาได้ง่ายดายนักทว่าคิดไปคิดมาสองขาของตัวเองก็ดันก้าวมายืนอยู่ตรงห