All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 61 - Chapter 70

101 Chapters

บทที่ ๑๕ พูดคุยเจ๊าะแจ๊ะ (4/4)

แฮ่กึ๊นภายนอกดูกรอบฟูจากฟองเต้าหู้ เมื่อกัดลงถึงเนื้อด้านในเด้งสู้ฟันเพราะเนื้อกุ้งสับละเอียด มีความเค็มมันและมีรสหวานอ่อน ๆ จากเนื้อกุ้งยิ่งจับคู่กับน้ำจิ้มบ๊วยรสหวานอมเปรี้ยว ตัดเลี่ยนได้ดีทีเดียว ส่วนกุนเชียง เราเคยเห็นปลื้มนั่งมัดปมเชือกอยู่ในครัวแต่ไม่เคยได้ชิมเพราะมันชอบหมดเสียก่อน ทำจากเนื้อหมูบดผสมมันหมู ปรุงรสด้วยเครื่องเทศจากนั้นนำไปกรอกในไส้หมูแล้วผึ่งแดดจนแห้ง เมื่อกินแบบทอดสดใหม่จะทั้งกรอบทั้งมันทั้งหวานในคำเดียว และสุดท้ายคือขนมจีบกุ้งที่ไม่บอกก็คงอร่อยไม่ต่างกัน เมื่อมองดูดี ๆ แล้วไม่ใช่ว่าเจ้าปลื้มจงใจหยิบของรสหวานใส่จานมาเพื่อเอาใจเขาคนเดียวหรอกนะ“คุณแก้ว อร่อยไหมครับ?”“อร่อยเหมือนเดิมเลยครับ”“ปกติคุณแก้วจะสั่งอะไรบ้างเหรอครับ?”“โต๊ะจีนทั่วไปหนึ่งชุดเลยครับ ส่วนอาหารผมกับพี่ดินกินอะไรก็ได้อยู่แล้ว”“เป็นคนทานง่ายแต่ก็อยากมีมื้อพิเศษสินะครับ”“ประมาณนั้นเลยครับ ฮ่า ๆ พวกผมขี้เกียจคิดเองด้วย”น้ำรู้มาจากการจัดเรียงบัญชีว่าร้านวิภาโภชนาเอง นาน ๆ ทีจะมีนายจ้างมาเหมาร้านไปร่วมงานบุญ ไม่ก็จัดโต๊ะจีนในงานทั้งมงคลและอวมงค
last updateLast Updated : 2026-10-09
Read more

บทที่ ๑๖ สถานะคลุมเครือ (1/4)

โรงเรียนศรียาภัย (โรงพยาบาลสนาม)ต.ท่าตะเภา อ.เมืองชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๕ท้องฟ้าสีเทาอึมครึมราวกับผ้าคลุมหนาหนัก ไอชื้นจากผืนดินที่รอคอยสายฝนอบอวลไปทั่วอากาศ โรงเรียนที่เคยครึกครื้นแต่ภายหลังจากสงครามบัดนี้กลับแปรสภาพเป็นโรงพยาบาลชั่วคราว เพื่อใช้รักษาทหารไทยญี่ปุ่นที่ได้รับบาดเจ็บ ภายในห้องเรียนถูกจัดเรียงด้วยเตียงนอนโครงเหล็ก กลิ่นยาลอยปะปนกับกลิ่นอับชื้นของอาคารเก่า ช่างเป็นบรรยากาศชวนน่าหดหู่ในสายตาปลื้มยิ่ง ไม่รู้คุณหมอคนสวยท่านนั้นอยู่คุดคู้ในนี้ไปได้อย่างไรนายทหารร่างสันทัดเดินปราดเปรียวเข้าโรงพยาบาลไปพร้อมขนมหนึ่งตะกร้าที่ได้รับมาจากผู้คนในชุมชน ตอบแทนภารกิจต้านกองทัพญี่ปุ่นแม้ฝ่ายเราจะยกธงขาว แต่ไม่ว่าจะแบ่งกับเด็ก ๆ คนรู้จักอย่างคุณแก้วหรือผู้กองของมันก็มีมากเกินไป ครั้นจะเก็บไว้กินก็เกรงว่าจะบูดเสียก่อน เขาจึงนึกถึงคุณหมอที่พูดไทยได้คนนั้นขึ้นมา“เดี๋ยว นี่ใครให้นายเข้ามา”“ผมเดินเข้ามาเอง มาสถานพยาบาลต้องมีคนอนุญาตด้วยเหรอครับ?”ปลื้มงงงวยมองคุณหมอด้วยความแปลกใจ เขาเคยเข้ามาเยี่ยมผู้กองตั้งหลาย
last updateLast Updated : 2026-10-10
Read more

บทที่ ๑๖ สถานะคลุมเครือ (2/4)

น้ำสะดุ้งเฮือก เพราะมัวแต่กลัวโอคาดะมาเจอปลื้ม จึงไม่ทันได้สนใจตะกร้าของฝากบนโต๊ะ ถ้าบอกว่าไปซื้อมาเองคงโดนสงสัยยิ่งกว่าเดิม แต่หากบอกว่ามีคนไข้เอามาฝากก็มีจุดให้จับผิดไม่ต่างกัน เพราะคนที่จะขนขนมทำสดใหม่มาให้เขาได้ในช่วงนี้มันก็แทบจะมีอยู่คนเดียว“患者さんがお菓子をまとめて持ってきてくれたんです。彼らの息子さんを助けたことがあったみたいで。” คนไข้รวมขนมมาฝากน่ะ ดูเหมือนผมจะเคยช่วยลูกชายพวกเขาไว้สงครามในดงป่านั่น ฝั่งไทยใช้กำลังทหาร ตำรวจ และเยาวชนในการสู้รบ แม้ท่ามกลางเด็กพวกนั้นจะไม่มีใครเสียชีวิต และได้รับบาดเจ็บอยู่ไม่ใช่น้อย เขาซึ่งเป็นหมอเพียงไม่กี่คนจึงได้ช่วยเหลือไปอย่างไม่คิดอะไร“タイ人は、元敵にさえ親切なんですね。” คนไทยนี่ใจดีแม้แต่กับอดีตศัตรูเลยนะ“元々、あまり深く考えない人たちなんです。” พื้นฐานพวกเขาไม่ค่อยคิดมากน่ะในขณะที่คุณหมอคนสวยกำลังพูดคุยอยู่กับคนใหญ่คนโต ปลื้มฟังไปก็ไม่รู้เรื่องกับเขาหรอก เพียงแต่มือที่ลงมาปิดปากนี่หอมใช้ได้เลย...เอ๊ย! ไม่ใช่! ดูเหมือนคุณน้ำจะกลัวผู้ชายคนนั้นมากเลยจนมือสั่นไม่หยุด แบบนี้เรียกว่าคนรักกันได้หรือ ยิ่งไปกว่านั้นในตอนที่เราแอบไปถ้ำมองเพื่อสำรวจพื้นที่ความประพฤติที่ไอ้ทหารตัวย
last updateLast Updated : 2026-10-11
Read more

บทที่ ๑๖ สถานะคลุมเครือ (3/4)

“ผมไม่เป็นไร คุณรีบวิ่ง-อึก!”ในฐานะหมอ น้ำไม่อาจเชื่อคำของคนเจ็บได้ ยิ่งปลื้มเริ่มเดินไปเซไปยิ่งต้องรีบปฐมพยาบาลไม่ให้อาการย่ำแย่กว่าเก่า ดังนั้นตอนนี้ออกนอกเส้นทางแล้วหาที่พักพิงชั่วคราวเพื่อดูอาการจะดีกว่าปลื้มพยายามประคองสติตัวเองสุดความสามารถในขณะที่โลกทั้งใบหมุนคว้างอย่างบ้าคลั่ง เสียงหึ่ง ๆ ในหูดังสนั่น ภาพตรงหน้าบิดเบี้ยวผิดรูปไปหมด เส้นขอบของทุกสิ่งดูคล้ายสายน้ำที่กำลังไหลวนเข้าหากัน แสงที่เคยสว่างเจิดจ้ากลายเป็นเพียงสีขาวโพลนที่แผดจ้าจนแสบตา ไม่รู้เมื่อไรที่ภาพทุกอย่างกลายเป็นสีดำสนิท ก่อนที่เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ ขยับขึ้นอย่างเชื่องช้าอีกครั้งทั้งที่ปลื้มจำไม่ได้สักนิดว่าตัวเอง หลับลงไปตั้งแต่ตอนไหนความรู้สึกอุ่นแผ่ซ่านมาจากผิวสัมผัสใต้ศีรษะ มันไม่ใช่พื้นแข็งหรือหมอนอิง แต่เป็นผ้าเนื้อนุ่มที่ให้สัมผัสสบาย ภาพเสื้อสีขาวเปื้อนดินโคลนที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นในสายตา ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปตามแนวคอเสื้อจนเห็นใบหน้ากลมกลึงใบหน้าของคุณหมอดูอ่อนล้าแต่กลับเต็มไปด้วยความกังวลเป็นห่วง ดวงตาที่เคยคมกริบดูอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสบตากัน เมื่อพยายามเ
last updateLast Updated : 2026-10-12
Read more

บทที่ ๑๖ สถานะคลุมเครือ (4/4)

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑วันนี้คงเป็นวันที่โกลาหลมากสุดตั้งแต่เปิดร้านมา เริ่มตั้งแต่ที่ปะป๊าต้องรักษาร่างกาย กักตัวอยู่ในห้อง พี่หมอติดไข้จากไอเย็นเมื่อคืนตอนล้างครัวลูกค้าแน่นจนไม่สามารถวิ่งออกไปจ้างจับกัง ไหนจะมีพ่อดาราใหญ่มาเยี่ยมเยือนจนร้านวุ่นวายหมด'ถอยออกไปได้ไหม ฉันมองไม่เห็นเลย!''เอ้า! เจ๊ไม่ไปเฝ้าร้านเหรอ เดี๋ยวก็มีโจรมายกเค้าหรอก''โอ๊ย! ช่างเถอะ ฉันจะมาดูดารา''ตรงนั้นเงียบ ๆ หน่อยได้ไหม ฉันไม่รู้ว่าคุณพีร เขาพูดอะไร!'เสียงฮือฮาของผู้คนที่ติดตามมาอย่างคับคั่ง ช่างภาพหลายคนที่รู้เรื่องและตามมาทีหลังต่างรีบยกกล้องขึ้นกดถ่ายไม่ยั้ง แสงจากกล้องวาบเป็นระยะราวกับกำลังมีคนมาถ่ายภาพยนตร์ในร้าน แต่ต้นตอนั้นไม่ใช่ใครอื่นไกล แต่คืออดีตร้อยเอกพิภพ หัวหน้าของเขาแต่ก่อนที่ผันตัวไปเป็นดารา“ลูกพี่ช่วยออกไปนอกร้านเลยได้ไหมครับ”“แต่ฉันมากินข้าวนะ”“ถ้าอย่างนั้นช่วยบอกให้แฟน ๆ แยกย้ายไปได้ไหมครับ”“เดี๋ยวแจ
last updateLast Updated : 2026-10-13
Read more

บทที่ ๑๗ เห็นชอบ (1/4)

ความมืดมิดของท้องฟ้ายามราตรีลงมาปกคลุมพร้อมกับความอ่อนล้าที่กัดกินทุกอณูของนายปลื้มปีติ ต่อให้หลอดไฟนีออนเหนือหัวยังคงสว่างไสว หรือจะไม่มีลูกค้าเข้ามาหน้าร้านอีกทว่ามันกลับไม่ได้ทำให้จิตใจที่อ่อนล้าคลายลงได้เลย วันนี้เป็นวันที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่างเพียงลำพังวันแรก เพราะป๊ากับพี่น้ำต้องรักษาตัว ส่วนเด็กจับกังที่จ้างมาก็พอจะชะลอความลนระหว่างเข้าครัวลงไปได้บ้าง ถึงกระนั้นทุกอย่างกลับพังลงเมื่อพ่อดาราใหญ่มาถึงร้าน“ปลื้ม ไม่กินอะไรหน่อยเหรอ?”น้ำถามไถ่พ่อครัวร่างสันทัดหลังจากปิดร้านส่งคุณดินคุณแก้วกลับบ้าน ตัวเขานำขนมที่ถูกห่อลงมามอบให้ปลื้ม เหลือเพียงนำใส่แม่พิมพ์บางส่วนทั้งหมดก็พร้อมส่งลูกค้า ทว่าวันนี้เจ้าตัวคงไม่สามารถทำงานใด ๆ ได้อีกต่อไปแล้วกระมัง“ผมไม่มีอารมณ์กินของตัวเองเลยครับ”“เหนื่อยมากเลยใช่ไหม”น้ำกล่าวขึ้นด้วยความสงสาร เสียงเด็กน้อยตอนนี้เองอ่อนแรงเต็มทน ตาเองก็ปรือพร้อมนอนเต็มที แต่ครัวยังไม่ได้เก็บเลยนี่สิ คิดแล้วน้ำก็เดินเข้าเขตครัวมองซ้ายมองขวาพิจารณาสิ่งแวดล้อม“เดี๋ยวพี่เก็บครัวให้เอง เราจะได้ไปอาบน้ำล้างตัว”“แต่พี่
last updateLast Updated : 2026-10-14
Read more

บทที่ ๑๗ เห็นชอบ (2/4)

คนเป็นลูกชายไม่มีทางเลือก ต้องเดินกระย่องกระแย่งมาหย่อนก้นเตรียมรับฟังคำพิพากษาจากบิดา เมื่อลองพิจารณาจากท่าทีของคำตอบที่ได้รับผ่านพี่น้ำแล้ว ป๊าบอกว่ายอมรับในความสัมพันธ์ฉันชู้สาวของพวกเรา แต่บางทีนั่นอาจเป็นภาพมายาไว้ใช้หลอกพี่น้ำอีกที เรื่องทำนองนั้นมีอยู่ถมเถไปมิใช่หรือ ที่ผู้ปกครองพยายามบังคับกดดันให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นคนออกตัวตัดความสัมพันธ์โดยไม่ต้องถึงมือตัวเองบรรยากาศในโถงรับลูกค้าหนักอึ้งและเคร่งเครียด บิดายังคงนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ลูกชายที่ยืนอยู่ไม่ไกล สายตาของเจ้าตัวไม่ได้แสดงออกถึงความโกรธเกรี้ยวอย่างชัดเจน ส่วนปลื้มที่ยืนนิ่งไม่ใช่เพราะอะไร แต่เป็นความกริ่งเกรงซึ่งพอกพูนจนตัวแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้ด้วยมนตร์สะกดจนไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ในตอนนี้ปลื้มแยกไม่ออกแล้วว่าใบหน้าเรียบเฉยที่มองเขาสลับกับพี่น้ำในครัวคือการยอมรับหรือการข่มขวัญทางจิตกันแน่!เพียงไม่กี่นาทีหลังเขาถูกเรียกตัว พี่หมอก็เอาน้ำเปล่ามามอบให้ป๊า พร้อมสะกิดบ่าเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มหวานราวกับเป็นสัญญาณอะไรบางอย่างก่อนที่ป๊าจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ พร้อมเปล่งวาจาด้วยคำที่ไ
last updateLast Updated : 2026-10-15
Read more

บทที่ ๑๗ เห็นชอบ (3/4)

“พี่ลืมสัญญาของเราแล้วเหรอครับ”ผู้อาวุโสกว่าค่อย ๆ นึกพลางมองเจ้าเด็กหน้าหงอ ก่อนจะคิดออกถึงของรางวัลที่จะมอบให้เด็กที่ตั้งใจทำงาน มิน่าล่ะหลังปูฟูกเสร็จจึงนั่งรออย่างใจจดใจจ่อเหลือเกิน“ไม่ได้ลืม มาสิ”เพียงได้รับคำอนุญาต ร่างกายที่นั่งตรงแหน็วก็เข้าหาเป้าหมายด้วยความเริงร่าราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอ แสดงถึงความดีใจที่ไม่อาจเก็บงำไว้ สงสัยเจ้าเด็กคงเฝ้ารอช่วงเวลานี้มาตลอดทั้งวันเลยกระมังศีรษะซบลงบนตักอวบอิ่มอย่างพอดี ก่อนที่ร่างสันทัดจะซุกตัวเข้าหาราวกับลูกแมวเรียกหาไออุ่น ร่างกายแนบชิดกันจนรู้สึกได้ถึงความร้อนจากภายในเสื้อผ้าที่กำลังส่งผ่านความอบอุ่นมาให้ แขนแกร่งที่เคยโอบรอบเอวเคลื่อนขึ้นไปโอบกอดอย่างหลวม ๆ ก่อนจะกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าสีน้ำผึ้งที่ซบอยู่บนตักขยับไปมาเล็กน้อย เพื่อหามุมสบายก่อนจะหยุดนิ่ง ลมหายใจอุ่นผ่าวรินรดอยู่บนผิวกายในจุดหมิ่นเหม่ แต่อย่างเด็กคนนี้คงไม่คิดไปไกลหรอกกระมัง“ปลื้ม ชอบซุกตรงนี้เหลือเกินนะ”“ก็ตรงนี้...มันหอมนี่ครับ”ไม่คิดเลยเถิดอะไรเล่า ยิ้มเลศ
last updateLast Updated : 2026-10-16
Read more

บทที่ ๑๗ เห็นชอบ (4/4)

เมื่อเรียนจบออกมา ผลงานก็ไม่ได้เด่นอย่างที่ป๊าคาดหวัง ถึงกระนั้นตัวเราที่โตขึ้นจากเด็กเป็นผู้ใหญ่คงทำให้ป๊าไม่ได้สนใจเขามากนัก เราซึ่งไม่ได้มีความสัมพันธ์ในแง่บวกกับป๊าเท่าไรจึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปเข้าร่วมสงครามที่ประเทศจีนทันทีที่ได้ทราบข่าว แม้ใจจะไม่ได้รู้สึกฮึกเหิมกับการรบมากนัก แต่เมื่อหันกลับไปมอง เราคงทำไปเพื่ออย่างน้อยป๊าจะภาคภูมิใจในตัวเขาบ้างหลังได้รับการเลื่อนขั้น แม้จะเป็นยศต๊อกต๋อยที่อาจแลกมาด้วยชีวิตก็ตามถือเป็นโชคดีที่เราสามารถเอาชีวิตรอดจากสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองมาได้ และแม้ในนามของสยามประเทศจะแสดงตัวเป็นกลาง และพวกเขาชาวจีนก็สมัครอาสาไปร่วมเป็นกำลังรบของทางฝั่งจีนด้วยตัวเอง แต่เพราะเราบังเอิญได้ไปช่วยเหลือลูกสาวของคนใหญ่คนโตไว้ท่ามกลางสภาวะสงคราม เมื่อกลับมาจึงได้รับการอวยยศขึ้นเป็นสิบเอกปีนั้นเองเราได้พบกับรุ่นพี่หน้าตาดีคนหนึ่งในชุดไปรเวตเดินเข้ามาในแผนก ด้วยความหลงผิดคิดว่าเป็นดารานักร้องที่ไหนเข้ามาเยี่ยมญาติจึงเดินเข้าไปทักทาย แต่ปรากฏว่าผู้ชายคนนั้นคือ ร้อยเอกพิภพ ธีระเสถียร ผู้ที่ใจกว้างมากพอจะเรียกทายาทชาวจีนโพ้นทะ
last updateLast Updated : 2026-10-17
Read more

บทที่ ๑๘ ลิงแก้มแดง (1/5)

“สุดท้ายก็ทำทันส่งจนได้ ขอบคุณพี่มากเลยนะครับ”ปลื้มดีใจน้ำตาคลอหลังขนกล่องขนมขึ้นท้ายรถลูกค้าเสร็จ งานที่คิดว่าจะทำเสร็จเส้นยาแดงผ่าแปดกลับสามารถเสร็จได้โดยมีเวลาเหลือตั้งหนึ่งวัน หากวันนั้นพี่น้ำไม่อาสาช่วยนำไส้ขนมไปห่อให้ละก็มีหวังเราได้เสียลูกค้าเงินหนาไปแน่“ทีนี้เราขึ้นไปพักเถอะ เดี๋ยววันนี้พี่ดูคุณป๊าให้เอง”น้ำกล่าวพลางลูบศีรษะเด็กน้อยเป็นการชมเชย นับเป็นเรื่องดีอีกอย่างที่ลูกค้านัดรับขนมในวันหยุด หากเป็นวันเปิดทำการทั้งพ่อค้าลูกค้าคงไม่มีเวลาตรวจสอบหรือพูดคุยถึงคำสั่งซื้อในอนาคตหรอก“รบกวนด้วยนะครับ เดี๋ยวผมตั้งหม้ออุ่นกับข้าวเอาไว้ให้”“ขอบใจนะ”‘กริ๊ง! กริ๊ง!’ เมื่อสิ้นเสียงพูดโทรศัพท์ร้านก็มีสายเรียกเข้า ทำให้พ่อครัวร่างสันทัดจากที่จะได้มีช่วงเวลาหวาน ๆ ร่วมกับพี่หมอ ต้องวิ่งแจ้นมารับสายจับปากกาจดกิจธุระ ส่วนน้ำก็มองไปยิ้มไปพลางคิดว่าปลื้มตอนทำงานขยันขันแข็งแบบนี้มองทีไรล้วนเพลินตายิ่งน้ำลากเก้าอี้ใต้โต๊ะมานั่งรอเด็กเข้าครัวเตรียมอาหาร ทว่าเมื่อปลื้มหันหลังเดินกลับมาเขาจึงตาโตด้วยความสงสัย เรื่องน่ายินดีอะไรกันที
last updateLast Updated : 2026-10-18
Read more
PREV
1
...
56789
...
11
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status