องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑น้ำจำได้ว่าตัวเองเคยตั้งแง่กับเด็กไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าคนนี้มาก่อน ทว่าถึงตอนนี้ก็เต็มใจกลืนน้ำลายตัวเอง ดั้นด้นเดินทางมาหาด้วยความยากลำบาก ไม่ได้คาดหวังให้เจ้าเด็กตอบรับความรู้สึกเสียด้วยซ้ำ แต่มันช่างน่าเหลือเชื่อนักที่ผ่าน ๗ ปีเด็กคนนั้นยังจำหมอนิสัยเสียคนนั้นได้“พี่ครับ มีขนมอีกนะครับ”“ขออีกชิ้นได้ไหม?”“ได้ครับ”แถมเด็กคนนั้นยังเลี้ยงดูเขาเป็นอย่างดี เรียกได้ว่าตั้งแต่ได้โอกาสมาเป็นบริกรร้านวิภาโภชนาก็กินอิ่มหนำแบบไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายขนมหวานของโปรดเองแม้จะไม่ได้หลากหลายเพราะเป็นร้านอาหารจีนแต้จิ๋ว ทว่ามันกลับอร่อยจนเขาเบื่อไม่ลง ปลื้มเองก็ขยันหาทำจานใหม่ ๆ มาให้ลองชิมอยู่ไม่ขาดปาก ตัวเขาเลยมีขนมทานปิดตั้งแต่มื้อเช้าจวบจนมื้อเย็น และหากวันไหนคึกหน่อย เจ้าเด็กก็มักนำขนมกับน้ำชาขึ้นมาบริการอีกต่างหาก กินจนลืมนึกถึงค่าน้ำตาลในเลือดไปเลย สงสัยคงต้องคอยเตือนตัวเองบ่อยขึ้นแล้วกระมัง“ในครัวเป็นยังไงบ้าง คุณป๊าเขายอมให้ทำอะไรเพิ่มข

“ถอดเสื้อ”“ครับ?”ลิงปลื้มกำลังงงหลังกลับมาจากการอาบน้ำ จู่ ๆ พี่หมอโฉมงามกลับสั่งให้เขาถอดเสื้อ ต่อให้เราจะพึงใจต่อกันแต่ปลื้มยังไม่พร้อมถวายตัวต่อเบื้องสูงหรอกนะครับ!“ถอดเสื้อออกสิ พี่จะดูแผล”“อ้อ...ครับ”แม้จะปฏิเสธอยู่ในใจแต่เจ้าเด็กกำลังรู้สึกเสียดายออกหน้าออกตาที่ทุกอย่างไม่เป็นไปอย่างที่คิด นั่งหน้าบูดมองพี่หมอมองรอยขีดข่วนรอยกระสุนที่ได้มาสมัยเป็นทหาร รวมไปถึงแผลพุพองจากน้ำมันร้อนเพราะงานพ่อครัว“แผลบนแขนไม่ได้ทายาเลยสินะ ถึงได้เป็นแบบนี้”“มันไม่ได้หนักอะไร เลยแค่ล้างน้ำน่ะครับ ตอนนี้ผมชินแล้ว”“ไม่ได้นะ ถึงไม่เป็นตุ่มพองก็ต้องหายามาทา แล้วถ้ารู้ว่าแขนจะโดนน้ำมันก็หาผ้ามาพันไว้สิ ตอนโดนมันเจ็บไม่ใช่เหรอ”พ่อครัวโดนคุณหมอร่ายยาวจนหน้าหงอ เขาว่าที่ตัวเองทำมันถูกมาตลอดเพราะที่ผ่านมามันไม่เคยเป็นอะไร แขนก็ยังใช้งานได้ปกติดี ทว่าทำไมพี่น้ำเห็นร่างกายสุดจะล่อตาล่อใจไปขนาดนี้ยังหน้าเรียบเฉยได้อยู่อีก ใช่ว่าหุ่นแน่น ๆ แบบนี้คนทั่วไปจะมีกันได้สักหน่อย หรือเพราะเห็นมาจนชินชาแล้ว

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑“พี่ไม่สนใจเปิดโรงหมอบ้างเหรอ?”“ทำไมล่ะ พี่ว่าพี่ทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟก็ดีอยู่แล้ว...”คนแก่กว่าเริ่มหวั่นใจ เขาว่าตัวเองทำงานเต็มความสามารถมาตลอดจนพ่อครัวใหญ่ไว้ใจ ทั้งปลื้มยังบอกกับปากว่าบิดาชอบวิธีการทำงานของเขา กระนั้นคิดอีกที ปลื้มไม่เคยบอกเลยนี่ว่าเขาทำงานได้ดีเหมือนพ่อ หรือจะไม่ชอบที่เขามาแย่งความสนใจไปจากคุณป๊า ถึงจะน่ารักแต่ถึงขั้นมาบอกให้เขาไปทำงานอื่นแบบนี้อาจแปลว่าอีกฝ่ายไม่ต้องการเห็นหน้าแล้วน่ะสิ!“พี่ทำงานเก่งก็จริง แต่ว่า...”“ทำไมเหรอ!? ปลื้มไม่ชอบอะไรในตัวพี่รึเปล่า! บอกมาได้เลยนะ!”คุณหมอพรวดพราดลุกขึ้นกล่าวด้วยความว่องไว ไม่สนใจปกเสื้อที่ตกลงมาพาดบนแขนรวมไปถึงทรงผมชี้ฟูจากการนอนพลิกไปมาเมื่อสักครู่ ทำเอาปลื้มหลับตาปิดกั้นการมองเห็นแทบไม่ทัน ผิวขาวปานนั้นถ้าจ้องนานเข้า มีสิทธิ์ตาบอดได้เลยนะนั่น“ผะ...ผมไม่ได้ไม่พอใจในตัวพี่เลยนะครับ! แค่ผมเสียดายความสามารถพี่แค่นั้นเอง!”เห็นคุณหมอเจ้าไม่ยอมจัดเสื้อด

ในตอนนี้สถานการณ์ของตัวเขาเต็มไปด้วยความท้าทาย เพราะเขาไม่อยากทิ้งงานบริกรแล้วขึ้นไปทำเอกสาร จึงจัดตารางไว้ค่อย ๆ จัดการไปทีละส่วนช่วงกลางคืนแทน ส่วนวันที่ต้องไปเดินเรื่องกับกรมต่าง ๆ ค่อยไปตอนวันหยุด เพราะเขาตั้งใจลางานให้ได้น้อยที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ส่วนสิ่งที่เขาจะได้ตอบแทนในการไปทำธุระข้างนอกวันหยุดก็คือ เขาจะได้ปลื้มเป็นคนพาเดินพระนคร มีเจ้าเด็กที่คุ้นชินเส้นทางมาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ค่อยอุ่นใจหน่อยดังนั้นเช้านี้ซึ่งเป็นวันรุ่งขึ้น ทั้งเขาและปลื้มจึงขอตัวเดินทางไปกระทรวงสาธารณสุขแต่เช้าตรู่ เพื่อสอบถามเอกสารจำเป็นเบื้องต้น วันทั้งวันนี้เขาจึงมอบให้แด่การเดินทางจุดหมายของเราคือ ‘วังศุโขทัย’ โดยปลื้มบอกว่าถ้าจะเดินทางก็มีหลายทางให้เลือกตั้งแต่รถราง รถโดยสารประจำทาง รถแท็กซี่ หรือเรือโดยสาร แต่สำหรับพวกเขาที่พอมีงบ การจ้างเรือโดยสารแบบเหมาวันจะคุ้มกว่า เพราะเยาวราชและวังดังกล่าวตั้งอยู่ใกล้แม่น้ำเจ้าพระยา พอทำธุระเสร็จก็นั่งเรือแวะเที่ยวตามร้านอาหารริมน้ำมุมดี ๆ แล้วค่อยกลับ ทำแบบนี้ทั้งได้งานและได้เที่ยวไปในตัว เจ้าเด็กบอกเขามาแบบนั้น ช่างเป็นคนช่ำชองเรื่องสันทนากา

“อย่างไรก่อนส่งเอกสาร รบกวนเดินทางไปทำบัตรประชาชนที่สำนักงานเขตด้วยนะคะ”น้ำพึ่งมารู้เอาวันนี้ว่ามีการตรากฎหมายใหม่ กำหนดให้ราษฎรทุกคนต้องไปทำบัตรประชาชนตั้งแต่ปี ๒๔๘๖ ซึ่งช่วงนั้นตัวเขาสังกัดเป็นแพทย์ในกองทัพญี่ปุ่นผนวกกับความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงทำให้เขาไม่ได้ติดตามข่าว หรือต่อให้ทราบก็คงไม่อาจไปทำได้คุณหมอเดินคอตกออกจากสำนักงาน ที่จริงหากเขามีบัตรประชาชนจะทำอะไรได้มากกว่าเก็บข้อมูล ทว่าในเรื่องร้ายก็ยังมีเรื่องดี เพราะทางขากลับแถวเยาวราชมีร้านขายเป็ดปักกิ่งมาตั้งใกล้ ๆ ปลื้มบอกว่าคนเชื้อชาติจีนมักนำเนื้อเป็ดมาประกอบอาหาร และการปรุงแบบปักกิ่งนั้นถือเป็นที่นิยม เป็นสินค้ามีมูลค่าในสายตาชาวจีนพอสมควร“คุณป๊าแพ้อาหารอะไรรึเปล่า? เผื่อจะซื้ออย่างอื่นด้วย”ในฐานะหมอ ยิ่งกับคนใต้ชายคาเดียวกันจึงอยากทราบเอาไว้ล่วงหน้า อย่างไรหากเกิดเหตุไม่คาดฝันการรู้ข้อมูลของคนคนนั้นเอาไว้ให้ได้มากที่สุดจึงเป็นการดี เหมือนมีสมุดประวัติคนไข้ไว้กับตัว“ป๊ากินปูไม่ได้ครับ”“ถ้ากินแล้วอาการจะเป็นยังไงเหรอ พออธิบายได้ไหม?”“ผื่นขึ้นแล้วก็คันไป