All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 91 - Chapter 100

101 Chapters

บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (1/4)

มุมหนึ่งของห้องตรวจเล็ก ๆ ในร้านที่เพิ่งได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง นายแพทย์ในชุดไปรเวตแขนยาวกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงยาชนิดต่าง ๆ เข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่หลังโต๊ะตรวจ มือเรียวยาวหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูวันหมดอายุอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนที่จะวางมันลงในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยอุปสรรคหลาย ๆ อย่าง ทำให้เขาไม่สามารถเปิดมันได้อย่างเป็นทางการเสียที แต่เขาคุยกับปลื้มไว้แล้วว่าจะเปิดภายในสัปดาห์หน้า โดยเราจะรับผิดชอบเรื่องบัญชีตามเดิมเพียงแค่ลดบทบาทงานด้านบริหารหลังร้านลงมาเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง น้ำจึงถอยหลังออกมาจากตู้ยาอย่างช้ายกมือขึ้นลูบที่กระจกตู้ยาอย่างแผ่วเบา มองดูขวดยาที่เรียงรายอยู่ข้างในอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็แว่วมาก่อนจะปรากฏเป็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยความกริ่งเกรง“คือ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหมอ ได้ไหมครับ?”“ได้เลยครับ เชิญนั่งครับ”คุณแผนอาศัยจังหวะที่คนรักตัวเองกำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างปลื้ม อีกฝ่ายเล่าว่าร่างกายตัวเองฟื้นตัวช้ากว่าแต่ก่อนมากโดยเฉพาะช่วงล่างที่เดี๋ยวนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าแต่ก่อนเพรา
last updateLast Updated : 2026-11-08
Read more

บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)

“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต
last updateLast Updated : 2026-11-09
Read more

บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)

“เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร
last updateLast Updated : 2026-11-10
Read more

บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (4/4)

‘ผมว่าจะซื้อ...ไม่ก็...’เผลอ ๆ อาจไม่ใช่แค่มีความเป็นไปได้เสียด้วยซ้ำ เพราะโอคาดะพูดภาษาไทยได้มากพอ ๆ กับเขา ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือที่สยามประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย หากมันดันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกองโจรใดกองโจรหนึ่ง หรือลักลอบทำงานโดยปิดบังตัวตน ก็มีความเสี่ยงที่เขาจะได้เจอกับมันมิใช่หรือ ถ้ามันกลับมาจะทำอย่างไร เขาเองก็ถือเป็นทหารหนีทัพ มันคงไม่เอาคืนหรอกใช่ไหม หากเป็นจริงแล้วปลื้มคนที่ใกล้ตัวเขาที่สุดจะเป็นเช่นไร ต่อให้จะสิ้นไร้ไม้ตอก แต่คนอย่างโอคาดะไม่มีทางอยู่เฉยหากมีสิ่งใดมาขวางหูขวางตา“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“ผมบอกว่าจะสั่งปืนมาเก็บไว้ชั้นล่างครับ”“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”“ร้านทองแถวนี้เขาก็มีครับ”“อือ ไม่เลวนะ แล้วเราใช้เป็นเหรอ?”“ผมเคยเป็นทหารมาก่อนนะ พี่อย่าลืมสิ”“ฮ่า...ฮ่า...นิสัยเราไม่เหมาะจะเป็นทหารนี่”“โถ่...”น้ำกล่าวติดตลกนอกเรื่อง ทำราวกับตัวเองกำลังมีส่วนร่วมกับบทสนทนา
last updateLast Updated : 2026-11-11
Read more

บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (1/4)

ป๊าม้าที่อยู่บนสวรรค์มองลงมาคงเห็นชีวิตฉันกำลังดำเนินไปอย่างปกติ แต่ลูกคนนี้นับวันยิ่งรู้สึกไปไม่เป็นด้วยเรื่องของพี่หมอคนสวย หาใช่ร้านวิภาโภชนาไม่!พี่น้ำตั้งแต่รู้ว่าอดีตทหารญี่ปุ่นบางส่วนผันตัวมาเข้ากลุ่มกับโจรขโมยซึ่งกำลังไล่ลงมาระรานชาวพระนคร อีกฝ่ายก็อยู่ไม่เป็นสุข ออกสีหน้ากระวนกระวายเหม่อลอยอยู่เป็นนิจ จนจากที่จะได้เปิดคลินิกก็ไม่ได้เปิดเนื่องจากพี่บอกว่าต้องการยืดเวลาออกไปเพื่อช่วยงานให้ร้านวิภาโภชนาเสถียรมากกว่านี้ แม้เราจะรู้อยู่เต็มอกว่าพี่กำลังตื่นตระหนกไปกับข่าวพวกนั้นคืนที่ผ่านมาเรายังคงได้นอนพูดคุยถามไถ่สัพเพเหระ รวมไปถึงประเด็นที่พี่หมอกำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษถึงขั้นนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ กลายเป็นลูกโซ่ต่อมาให้เจ้าตัวเพลียตลอดทั้งวันจนเราชักเป็นห่วง“พี่ ผมต้มชามาให้ดื่มก่อนนอนครับ”“อือ...ขอบใจนะ”“ให้ผมปิดหน้าต่างบังลมดีไหมครับ?”“ได้สิ”คนแก่กว่าบนโต๊ะทำงานตอบกลับเสียงอ่อน รับไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องเข้ามาอยู่ในฝ่ามือ ทำให้ความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาตามแรงลมยามค่ำคืนลดน้อยลงไปได้บ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นกระชับเสื้อคลุมกันหนาวให้
last updateLast Updated : 2026-11-12
Read more

บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (2/4)

“แล้วทำไมช่วงนี้พี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”ปลื้มคลายมือเปลี่ยนมากอดเอวบางอย่างหลวม ๆ จ้องมองแววตาภายใต้แว่นกรอบเงินด้วยความเป็นห่วงจากใจ ปกติแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พี่น้ำก็มักจะนำปัญหาขึ้นมาพูดคุยว่าชอบไม่ชอบอะไร ไม่ว่าปัญหาของเขามันจะใหญ่โตเพียงใด แต่พี่หมอมักมองในมุมกลับและทำให้โจทย์นั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย“พี่...”“เรื่องทหารญี่ปุ่นเหรอครับ”พอโดนจี้หนักเข้า คนแก่กว่าจึงจำเป็นต้องพยักหน้าตอบรับออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะเดียวกันปลื้มรู้แน่ชัดถึงเหตุดังกล่าวกลับยิ่งทวีคูณความสงสัย ตั้งแต่รอยบนลำคอที่พี่เจ้าปฏิเสธจะให้คำตอบ แผลต่าง ๆ ตามแขนซึ่งมักถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้าอยู่เสมอ เราไม่เคยได้รับสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอันแท้จริง ต่อให้จะสนิทสนมจนเรียกได้ว่าเป็นคนรักก็ตาม“คราวนี้พี่เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้”“ปลื้ม มันไม่น่าฟังหรอกนะ”“เพราะมันไม่น่าฟัง ผมเลยอยากให้พี่แบ่งสิ่งที่พี่กำลังแบกอยู่มาให้ผมบ้าง”“ถ้ารู้แล้ว เราอาจจะรังเกียจพี่ก็ได้นะ”“เรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น
last updateLast Updated : 2026-11-13
Read more

บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (3/4)

“うぐっ!!あ...ああっ!やめ...やめて!うっ!” อุก!! อะ...อ๊า! พอ..พอ อึก!“よほど大変だったんだろうな。俺から逃げて、あんな奴のところへ行くとは。” ลำบากมากเลยสินะ ถึงได้หลบสายตาฉันไปหาไอ้นั่น“い...いえ!違います!うっ!” ไม่...ไม่ใช่นะ! อื้อ!เราถูกต่อยลิ้นปี่ทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างลงไปกับพื้นและทำมันเสียตรงนั้น แม้แว่นตาจะแตกจนบาดผิวอีกคนก็ไม่สน จับกดแผ่นหลังเราบาดจมลงไปกับเศษกระจกอย่างจงใจเรามีไข้สูงและเลือดออกหลายจุด จนต้องเรียกหมอคนอื่นเข้ามาดูอาการ โชคดีเหลือเกินที่แผลไม่มีอาการติดเชื้อ เพียงแต่ต้องนอนรักษาตัวจนกว่าแผลจะสมาน แน่นอนว่าแผลฉีกขาดบริเวณช่วงล่างเขาต้องดูแลมันด้วยตนเองโดยห้ามคนอื่นรู้เห็นเป็นอันขาด ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นที่น่าอับอาย แต่คนรักของเขาซึ่งเป็นทหารยศสูง คงได้ควักดวงตาทุกคู่ที่เฉียดมาเห็น. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ค่ายกักกัน จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๘๘จักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามแล้ว กองทัพญี่ปุ่นทั้งหมดในประเทศจำเป็นต้องปลดอาวุธและเข้ามาอยู่ในค่ายกักกันใจกลางพระน
last updateLast Updated : 2026-11-14
Read more

บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (4/4)

เป็นวันนั้นเองที่เราซึ่งเอือมระอาจนถึงขีดสุดประจวบเหมาะกับการที่นายทหารทุกคนถูกเกณฑ์ไปช่วยชาวบ้านแบกกระสอบข้าว เราจึงเลือกศพมาทุบทำลายใบหน้า สับเปลี่ยนเสื้อผ้าและหนีมาขึ้นรถไฟกลับไปพึ่งพาพี่ชายที่จังหวัดใกล้เคียง. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑ปลื้มได้ฟังพี่หมอเล่าย้อนไปถึงความสัมพันธ์เก่าก็โกรธเลือดขึ้นหน้า มือไม้สั่นอยากเข้าไปกระชากไอ้โอคาดะนั้นออกมาจากความทรงจำไม่ให้พี่ต้องทรมานกับเรื่องที่มันกระทำ คิดได้อย่างไร รุนแรงกับคนรักที่คบมาหลายต่อหลายปี ขนาดเราแม้แต่สัมผัสผิวเผินยังต้องคุมแรงเพราะกลัวผิวบอบบางจะเกิดรอยช้ำ“ขอโทษที่ทำให้ต้องเล่าเรื่องลำบากใจนะครับ”“ตอนแรกเซ้าซี้ แต่ตอนนี้มาขอโทษเหรอ น่าตีจริง ๆ”พี่หมอขมวดคิ้วส่งมือบีบจมูกเด็กบนหน้าตักให้รู้สำนึก ไอ้เขามันก็ขี้ใจอ่อน พอเจอลูกอ้อนกับดวงตาใส ๆ เข้าหน่อยเป็นต้องยอมผ่อนตามเสียทุกครั้งไป“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่บ้างไหมครับ...”ร่างที่ซบอ
last updateLast Updated : 2026-11-15
Read more

บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (1/4)

เงาดำมืดเข้าปกคลุมในพื้นที่อ้างว้างไร้ผู้คน ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ ค่ายกักกันยามนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาไอเย็นจากพันธุ์ไม้รอบข้างเข้ามาปะทะกาย รั้วลวดหนามสูงใหญ่ทอดตัวเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นดั่งกำแพงที่กั้นขวางอิสรภาพ ก่อนทัศนวิสัยทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเป็นภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หลังคามุงจากที่เคยถูกมุงไว้อย่างประณีตบัดนี้กลับมีรูโหว่อยู่หลายจุด ปล่อยให้ลมฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำอันน่าขนลุกดังขึ้นจากเงามืด ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ มุมปากที่งุ้มลงและแววตาซึ่งเต็มไปด้วยการหยามเหยียดเราเริ่มส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและมือที่ต้องการจะฉีกกระชากทุกส่วนออกเป็นชิ้น ๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจลึกลงถึงก้นบึ้ง จึงตั้งใจจะยอมแพ้และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท‘พี่…’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งซึ่งดังขึ้นกว่าเดิมและเป็นเสียงที่ชัดเจนมากพอที
last updateLast Updated : 2026-11-16
Read more

บทที่ ๒๕ บางครั้งภาพลักษณ์ก็(ไม่)สำคัญ (2/4)

“พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ
last updateLast Updated : 2026-11-17
Read more
PREV
1
...
67891011
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status