All Chapters of องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์: Chapter 41 - Chapter 50

ภายหลังจากทราบว่าทั้งสองคนยังไม่เคยฉีดวัคซีนวัณโรค ตัวเขาก็หาเวลาเดินทางมาสอบถามโรงพยาบาลรัฐใกล้ ๆ ถึงค่ารักษาพยาบาลและบริการต่าง ๆ เกี่ยวกับวัคซีน พอทราบเรื่องก็ขอเบอร์โทรศัพท์ติดต่อเพื่อกลับมานัดแนะวันเวลากับอีกสองคนที่ร้าน เพราะเป็นพ่อครัว ทำงานกับอาหารให้คนทาน จำเป็นต้องปลอดเชื้อเท่าที่จะเป็นไปได้แม้กระทั่งภายในร่างกาย ยิ่งไปกว่านั้นหากเกิดป่วยเป็นโรคนี้ขึ้นมาคงได้ปิดร้านยาวหลายสัปดาห์หรือหลายเดือนจนขาดรายได้หลัก เขาในฐานะผู้อิงอาศัยไม่ประสงค์ให้เกิดเช่นนั้นเป็นอันขาด ถึงกระนั้น...“ปลื้ม อย่าเป็นแบบนี้สิ”น้ำกล่าวออกมาอย่างเอือมระอาปนเอ็นดู อยู่กับเจ้าเด็กคนนี้ให้ความรู้สึกราวกับเลี้ยงลูกก็ไม่ปาน ปลื้มที่มักทำทะเล้นล้อเล่นไม่คิดมากต่อสิ่งใดกลับแสดงอาการหวาดกลัววัตถุขนาดเล็กที่ดูบอบบางอย่างเข็มจนกำชายเสื้อเขาแน่น ไม่ยอมเดินเข้าโรงพยาบาลไปเสียที“หรือต้องให้พี่เรียกพยาบาลมาจับขึ้นรถเข็นเหมือนคุณป๊า”“ไม่เอาได้ไหมครับพี่...”ทันใดนั้นเจ้าลิงจ๋อก็ส่ายหน้าปฏิเสธ เดินกระยึกกระยักเข้าประตูโรงพยาบาลหน้าซีดเซียว ทั้งที่ยังไม่ทันได้พูดคุยหารือกับพยาบาลแ

“ฮ่า ๆ ดูแล้วชามเดียวไม่น่าจะอิ่มน่ะครับ”ดีเหลือเกินที่ร้านนี้มีของทานเล่นค่อนข้างหลากหลาย ดังนั้นบนโต๊ะจึงมีแคบหมูชิ้นฟูหนากรอบ ลูกชิ้นปลากราย เต้าหู้ทอดทานคู่กับน้ำจิ้ม และจานผักบุ้งถั่วฝักยาวลวกเพิ่มสารอาหาร“พี่เติมน้ำตาลไหมครับ?”“ไม่ดีกว่า พอดี...พี่ต้องลดน้ำตาล”น้ำพูดเสียงอ่อน เป็นเพราะหลายเดือนที่ผ่านมาโดนปลื้มตามเอาอกเอาใจ ทำขนมขึ้นมาให้ทานก่อนนอนเกือบทุกคืน ไหนจะมีน้ำหวานระหว่างวันที่ก็เป็นฝีมือเจ้าเด็กอีก ค่าน้ำตาลไม่สูงก็ให้มันรู้ไป อายุเขาปูนนี้แล้วจะกินจุบจิบเหมือนแต่ก่อนคงไม่ได้นายแพทย์กล่าวปนเขิน ทำสองพ่อลูกยิ้มกริ่มเพราะไม่ได้มีแค่พวกเขาที่ลำบากใจหลังเข้ารับการตรวจ โดยส่วนตัวปลื้มคิดว่าคงต้องพัฒนาสูตรหวานน้อยหรือไม่มีน้ำตาลขึ้นมาให้พี่หมอแกสักหน่อย อย่างไรเสียทุกครั้งที่พี่หมอได้ทานขนมมักผลิยิ้มออกมาเสมอ ส่วนป๊าที่ไม่สันทัดเรื่องการกินขนม เห็นบอกว่าก็ต้องลดน้ำตาลเหมือนกัน ดังนั้นเรื่องมื้อเย็นต่อจากนี้ต้องคุมพวกวัตถุดิบเครื่องปรุงให้ดีเสียแล้ว. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .น้ำเมื่อกลับ

“จูบผมทีสิครับ”ประโยคสั้น ๆ ที่เรียบง่ายทว่ากลับชวนให้กล้ามเนื้อหัวใจวูบไหว คำขอนั้นช่างตรงไปตรงมาสมกับเป็นเด็กน้อยที่เขาพึงใจ แต่การได้ยินมันเปล่งออกมาจากปากของอีกฝ่ายอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ก็ยังคงสร้างความประหลาดใจระคนอึ้งงันได้ไม่น้อยดวงตาซึ่งมองใบหน้าคมสันบนตักอย่างเอื้อเอ็นดูเริ่มแปรเปลี่ยน พยายามจับสังเกตสีหน้าแววตา ที่กำลังรอคอยคำตอบ แต่ภายใต้ความนิ่งสงบนั้น จิตใจกลับวุ่นวายราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ ความสัมพันธ์ของพวกเราเริ่มต้นมาจากฝ่ายเขาที่ยกประเด็นขึ้นมา ถึงกระนั้นกลับไม่ได้ตั้งเป้าหมายไปถึงจุดสูงสุดเมื่อในครั้งวัยเยาว์ เป็นเพียงความต้องการหลวม ๆ ที่หากได้อยู่ร่วมชายคาด้วยกันเรื่อยไปคงเป็นชีวิตที่ใฝ่ฝัน แต่ของแบบนี้เขาก็คุ้นเคยและเข้าใจมันเป็นอย่างดี เพราะนี่ถือเป็นวิธีพิสูจน์ที่ตัวเขาเมื่อก่อนชอบทำ“ได้สิ”มือที่เคยชะงักค้างอยู่กลางอากาศค่อย ๆ ขยับลงมาสัมผัสที่กลุ่มผมนุ่มนวล ก่อนจะลูบไล้ลงไปตามแนวไรผมอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นผ่าวรินรดลงมาสัมผัสพวงแก้ม เมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมาอย่างเชื่องช้าท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาอาบร่างโดยทุกการเคลื่อนไหวเต็ม

“พี่เป็นอะไรไหมครับ!? เจ็บตรงไหนไหมครับ!?”“ศอกกระแทกพื้นนิดหน่อยไม่เป็นไรหรอก”“จริง ๆ นะครับ!? ขอโทษนะที่ผมไม่มองทาง”“ไม่เป็นไร ๆ ในเมื่อน้ำมันลงพื้นแล้วก็ไปเอาผงซักฟอกมาโรยด้วยเลยไป เดี๋ยวพี่ขอขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อ ดูแผลก่อน แล้วเราเจ็บตรงไหนไหม?”น้ำพูดไปก็ลุกขึ้นมาจับเนื้อจับตัวเจ้าปลื้ม เมื่อสักครู่สะดุดล้มน่าจะกระทบข้อเท้า ไม่ก็คงมีส่วนใดส่วนหนึ่งบอบช้ำ ประเดี๋ยวตอนขากลับคงต้องหยิบกล่องปฐมพยาบาลลงมาด้วยแล้ว“ผมไม่เป็นไรครับ... ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมช่วยพยุงขึ้นนะครับ”“อย่าทำเหมือนพี่เป็นคนแก่สิ”พอพูดแซวหน่อย ปลื้มก็พลันหัวเราะคิกคักพร้อมดึงตัวเขาขึ้นมาจากพื้นครัว จากนั้นน้ำจึงขอตัวเดินขึ้นไปจัดการตัวเองพร้อมอาสาหยิบเสื้อผ้าขนหนูลงมาให้ปลื้มเปลี่ยนเพื่อความอบอุ่นทว่าขณะเดินขึ้นชั้นสามอยู่นั่นเอง น้ำกลับได้ยินเสียงไม้ลั่นแทรกขึ้นมาราวกับมีใครบางคนกำลังเดิน แต่เมื่อมองไปรอบ ๆ ชั้นสองหรือเงยหน้าขึ้นมองชั้นบนก็ไม่เห็นถึงการเคลื่อนไหวใด ๆ ไม่แน่ว่านั่นอาจเป็นเสียงหนูสักตัว สงสัยเย็นวันพรุ่งนี้คงต้องมาตรวจสอบสักหน่อยกระมัง

“อาน้ำ อั๊วจะมาถามว่าไอ้ยาต้องกินพร้อมกันหรือกินทีละเม็ด”“แนะนำว่าให้ทานทีละเม็ดในเวลาใกล้เคียงกันครับ”เจ้าของชื่อกล่าวพลางใช้แรงทั้งหมดที่มีดันร่างอันหนักอึ้งของเจ้าเด็กปลื้มออกเมื่อได้ยินเสียงสุขุมเรียกมาจากชานพักบันได ลุกจากที่นั่งก้าวขาเดินตรงไปหาชายสูงอายุอย่างไม่กระโตกกระตาก“ทานพร้อมกันได้ก็จริง แต่จะเสี่ยงสำลักหรือติดคอได้ครับ”น้ำว่าแล้วก็ส่งยิ้มให้คุณป๊าอย่างเป็นมิตร ทั้งที่ในใจตกลงไปถึงตาตุ่ม ใครจะไปคิดว่าปะป๊าที่บอกว่าจะขอตัวไปนอนจะเดินลงมาอีกครั้งในจังหวะล่อแหลมแบบนั้น หากเขาไม่ตั้งสติขึ้นมาได้แล้วแสดงราวกับว่าการที่ลูกชายเจ้าตัวเข้ามาออดอ้อนนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่โตแล้วละก็มีหวังได้โดนเพ่งเล็งไม่ก็ขับไล่ออกจากการเป็นบริกรหุ้นส่วนเป็นแน่บรรยากาศภายในร้านคล้ายจะเข้มข้นขึ้นเป็นเท่าตัว หนักอึ้งเสียจนอาซามิที่ค่อนข้างอาวุโสยังหายใจไม่ค่อยสะดวก ไม่ต้องถามปลื้มเลยว่ามีอาการเช่นไร เพราะสติหลุดตัวสั่นงั่กส่อพิรุธเต็มประดาแม้จะนั่งอยู่เฉย ๆ ต่อให้เคยเป็นทหารสายสืบมาก่อนแต่พออยู่ต่อหน้าบิดาการเก็บสีหน้าคงทำได้ยากกระมัง“ให้ผมพาขึ้นไปข้างบ