ปราบแม่จอมผยศ

"อืออ….หญิงสาวรู้สึกว่าหล่อนลืมตาแทบไม่ขึ้น เนื้อตัวหล่อนเมื่อยไปหมดเลย...แถมยังหนักๆ แถวช่วงเอวคอดกิ่วอีก..หล่อนค่อยๆ ปรือตางามขึ้นทีละนิด..แล้วหลับอีกครั้ง...หญิงสาวนึกขำตัวเองว่าหล่อนฝันถึงอีตาหน้าเฉยชานั้น....ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว..เช้านี้ลืมตาตื่นขึ้นมายังเห็นหน้าเขาอีก..เธอนี่ชักบ้าไปแล้ว..หล่อนตัดสินใจลืมมันขึ้น.อีกครั้ง....หญิงสาวต้องกระพริบตาถี่ๆ เพื่อโฟกัสภาพตรงหน้างามนั้น..ดวงตางามเบิกกว้างขึ้น......

“อ้ายยยยยย........นี่..นี่..นาย..มานอนห้องฉันได้ยังไงกัน..ไอ้บ้า...อ้ายยยยยยยย.” น้ำใส ตกใจสุดขีดที่เห็นใบหน้าหล่อคมของชายหนุ่ม จมูกโด่งของเขาอยู่เกือบชิดกับแก้มนวลของหล่อน..แล้วก็ไอ้แขนบ้าๆ นี่อีก..มากอดหล่อนได้ยังไงกัน..หรือว่าเมื่อคืนหล่อนไม่ได้ฝัน... “อ้ายยยย...ไอ้บ้า..นี่ๆ ๆ ๆ” กำปั้นเรียวทุบตีอกแกร่งที่นอนตะแคงมาทางหล่อนแบบไม่ยั้ง....พลั๊ก พลั๊ก++

“โอ้ยยยย..ๆ ๆ ๆ นี่ อะไรของเธอนี่ยายห้าว….โอ้ยยยย ฉันเจ็บนะ...” เควิ่น ลุกขึ้นนั่งร้องออกมาอย่างดัง แล้วก็ยกมือหนาลูบอกแกร่งของเขาปอยๆ ..สลับกับมองหน้ายายห้าว สลับกับก้มมองหน้าอกหนาของเขาที่ตอนนี้มันแดงขึ้นแล้ว..เขารู้สึกเจ็บที่มือน้อยๆ ของยายห้าวนี่..ทุบมายังเขา..มือหล่อนหน่ะหนักจะตาย....

“ไอ้บ้า..เจ็บซิดี..นายมานอนห้องฉันได้ยังไง..แล้วก็นี่อีกกอดฉันด้วย..เสื้อผ้าก็ไม่ใส่ด้วย...ไอ้บ้า...” น้ำใส หลับหูหลับตาตะโกนด่าร่างใหญ่ที่นั่งอมยิ้มมองมายังหล่อน...คนบ้าอะไรเขาด่ายังมีหน้ามายิ้ม แล้วทำตาเจ้าเล่ห์ใส่หล่อนอีก....

“ว้ายยยยย....เสียงกรีดร้องของหญิงสาวดังขึ้น ใบหน้างามปรากฏสีแดงระเรื่อบริเวณพวงแก้ว เมื่อหล่อนก้มมองตามสายตาชายหนุ่มที่เอาแต่อมยิ้มแล้วก็ก้มหน้ามองต่ำระดับหน้าอก..แถมสายตาที่มองหล่อนนั้น แววตามันเป็นประกายแปลกๆ ..เมื่อหล่อนมองตามจึงรู้ว่าตอนนี้ หล่อนเปลือยหน้าอกให้เขาเห็นหรือนี่....หล่อนรีบดึงผ้าห่มที่ไกล้มือที่สุดขึ้นมาพันร่างกายหล่อนทันที.....

เควิ่น..อมยิ้มเมื่อเห็นร่างบางตรงหน้าเขานี้หน้าแดงขึ้นไปถึงใบหูขาว..หล่อนไม่รู้หรอกว่า เมื่อกี้ที่หล่อนอาละวาดฟาดงวงฟาดงาใส่เขา...อะไรต่อมิอะไรของเจ้าหล่อน มันขยับบ้าง ยิ่งตอนหล่อนออกแรงทุบตีเขา..ไอ้อกตูมตามของหล่อนมันก็กระเพื่อมเป็นจังหวะๆ ..เห็นแบบนี้แล้วอารมณ์มันขึ้นจริงๆ ....เขากลายเป็นคนหื่นตั้งแต่เมื่อไรนะ..สงสัยตั้งแต่อยู่ไกล้ยายห้าวของเขาหละมั๊งเนี๊ยะ...

“ไอ้บ้า..ยิ้มอะไรอยู่ได้ ขอให้นายเป็นตากุ้งยิง..” น้ำใส ตะโกนต่อว่าชายหนุ่ม พร้อมมือน้อยก็กระชับชายผ้าห่มที่หน้าอกหล่อนไว้อย่างมั่นๆ ...

“แล้วนี่มานอนห้องฉันได้ยังไง นายแอบย่องเข้าห้องคนอื่นอีกแล้วเหรอ” คำถามนี้ หล่อนต้องการคำตอบมากที่สุด......

“อะไรของเธอ..ดูสิว่าห้องใคร..ใช่ห้องเธอเหรอป่าว..” เควิ่น...มองหน้ายายห้าวของเขา พรางบอกเจ้าหล่อน แบบยิ้มเยาะๆ

น้ำใสมองไปรอบๆ ห้อง จริงด้วยนี่ไม่ใช่ห้องพักของเธอ "...แล้วฉันมานอนที่นี่ได้ยังไง..ฉันจำได้ว่าเมื่อคืน..” หล่อนจำได้ว่าหล่อนเหมือนถูกวางยา..แล้วหล่อนก็พยายามหาทางหนีออกมาจากที่ตรงนั้น..ซึ่งหลังจากนั้นไม่นาน เรี่ยวแรงของหล่อนก็เริ่มหมดลง หล่อนจำได้ว่าหล่อนแทบจะเดินไม่ถึงประตูทางออกด้านหลังผับด้วยซ้ำ..จากนั้น ก็จำไม่ได้เลย จนมาจำได้อีกทีแบบรางๆ ว่าหล่อนกับอีตาบ้านี่........... ใบหน้าหญิงสาวก็ร้อนผ่าว......ไม่สิ..มันร้อนไปหมดทั้งตัวหละตอนนี้.......เมื่อนึกถึงภาพที่เธอนอนกับเขา เสียงหวานเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนที่จะเอ่ยประโยตต่อไปออกมา

“แสดงว่านายพาฉันมาที่นี่....แล้วที่เราอยู่สภาพนี้........อ้ายยยย......ไอ้บ้า...ไอ้ฉวยโอกาส.” เมื่อมองสภาพของเราสาองคน น้ำใสก็นึกโมโหคนตัวโตที่ทำร้ายหล่อน จนลืมตัวกระแทกกำปั้นน้อยๆ ใส่ร่างหนานั้นรัวๆ ......ตุ๊บ ๆ ๆ พลัก ๆ ๆ!!!

“โอ้ยยย...นี่ยายห้าว...หยุด หยุดเดี๋ยวนี้....” เควิ่น ตะโกนร้องห้ามแม่จอมพยศแล้วก็แสนจะฤทธิ์มากนี้

“ว้ายยย...นิ...นี่...นายจะทำอะไรนะ...” น้ำใส....ร้องอุทานออกมาอย่างตกใจ เมื่อมือน้อยนิดของหล่อนถูกรวบ จากนั้นร่างบางก็ปลิวละลิ่วปะทะกับอกเปลือยแน่นนั้น ด้วยความรวดเร็วและแรงไม่เบา...หล่อนทำตาโตพองใส่หน้าหล่อคมนั้น มองหน้าเขานิ่ง ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด...ทั้งสองคนสบตากันอยู่พักหนึ่ง แต่ใบหน้าหญิงสาวก็ปรากฏสีแดงระเรื่อ เมื่อหล่อนเห็นสายตาคม ส่งแววตาหวานเยิ้มมายังหล่อน....หล่อนเห็นแววไหวระริกจากดวงตาคู่คมหวานนั้น...

“เธอฟังฉันนะ...น้ำใส.....เธอถูกวางยา ฉันไปพบเธอเข้าเห็นว่าเป็นเพื่อนของคุณริก้า แล้วเราก็รู้จักกัน...จึงช่วยพาเธอมาจากที่ตรงนั้น...แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน..ฉันจึงพาเธอมาที่นี่...” เควิ่นพยายามอธิบายให้ร่างบางจอมพยศนี้ฟัง เขาหยุดมองดูท่าทีเจ้าหล่อนอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยประโยคต่อไป.... “ฉันเห็นเธอร้อน ฉันพยายามจะเช็ดตัวให้เธอ...แต่เธอก็เรียกร้องให้ฉัน............เอ่อออ............”

“พะ...พอ...พอเลยฉันไม่อยากฟัง...แล้วนายก็ปล่อยมือนายจากสะโพกฉันด้วย...ฉันจะกลับที่พัก...” น้ำใส...ไม่อยากฟังเรื่องบ้าๆ นั้น..นี่หล่อนเสียความบริสุทธิ์ให้กับเขาหรือนี่ ผู้ชายที่ไร้อารมณ์ ผู้ชายที่มีใบหน้าเฉยชาคนนี้เนี๊ยะนะ...!!!!!! ตืดดดดด++++ ยังไม่ทันที่ร่างบางจะขยับกายงามลุกขึ้น...เสียงมือถือของหล่อนก็ดังขึ้นจากในกระเป๋าใบเล็กนั้น.....

“ฮัลโหล...คะพี่วิน...ค่ะ..ตื่นแล้ว...งะ..งานเรียบร้อยคะ..น้ำใสไม่เป็นอะไร...สบายดีคะ...ไม่ต้องเป็นห่วงค้า...” หญิงสาว กรอกเสียงหวานใส ไปยังคนปลายสาย โดยพยายามจะปรับน้ำเสียงของตนเองให้เป็นปกติมากที่สุด..ทุกอิริยาบถของเจ้าหล่อนมันอยู่ในสายตาคมนิ่งนั้น...ประโยคทุกประโยคของหญิงสาวมันถูกบันทึกลงเมมโมรี่ของชายผิวสีแทนแสนล่ำนี้.....ในใจชายหนุ่มมันรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายที่ไหนโทรหายายนี่แต่เช้าเนี๊ย.แม่งโทรหาเมียชาวบ้านเขา.แล้วยังคุยบ้าอะไรนานสองนานเนี๊ย...

** “ใครโทรมา...” **เควิ่น โพล่งถามไปด้วยน้ำเสียงเข้มต่ำ....ใบหน้าของเขาตอนนี้อย่่างนิ่ง ไม่ปรากฏอารมณ์ใดๆ ใครที่เห็นเขาตอนนี้ก็เดาไม่ออกหรอกว่า เขาคิดอะไรอยู่...

“มันเรื่องของฉัน....ใครจะโทรมามันก็เรื่องของฉัน...” น้ำใส ตอบชายหนุ่มร่างใหญ่ตรงหน้าไปด้วยอารมณ์ที่คล้ายกัน...เขาจะเอาอะไรกับเธอนักหนาเนี๊ยะ..ยุ่งกับชีวิตหล่อนไปซะทุกเรื่อง...

“เรื่องของเธอ...ช่าย..ฉันสะเออะไปยุ่งกับเธอเองแหละ.....รู้อย่างนี้ไม่ลากมาที่นี่ก็ดี” ชายหนุ่มตอบกลับหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนิ่ง...ทำให้ น้ำใส ชักฉุน..เขาเป็นบ้าอะไรเนี๊ยะ ทำน้ำเสียงเหมือนไม่พอใจหล่อน เธอเองด้วยซ้ำที่จะต้องไม่พอใจเขา..ที่เขาทำกับหล่อนแบบนี้...

“แล้วนายลากฉันมาทำไมหละ..ทำเหมือนฉันอยากมากับนายนักเหรอ..ฉันอาจจะอยากไปกับพวกนั้นก็ได้....” น้ำใส ตะโกนตอบกลับเขาไป ด้วยอารมณ์ไม่แพ้กัน...

“หึ......ร่าน” น้ำเสียงอย่างหนัก เน้นคำนี้ ดังใส่หน้าหล่อน โดยออกมาจากผู้ชายร่างใหญ่ตรงหน้าหล่อน เควิ่น....นึกหมั่นไส้ร่างบางตรงหน้าเขา โดยชายหนุ่มเดินมาปะชิดตัวหญิงสาวที่ยืนตาเขียวปั๊ดอยู่ตรงนี้ ......หล่อนอวดดีเกินไปแล้ว

!!!! เพี๊ยะ!!!! เสียงมือน้อยกระทบใบหน้าคมคร้ามนั้นเสียงดังสนั่นลั่นห้อง.....ใบหน้าหล่อนั้นหันไปตามแรงของมันทันที.....

“หืมมม...น้ำใส...” . เสียงชายหนุ่มครางต่ำ....แววตาคมดุกร้าว “.....นิ...นะ....อุ๊บ! .” เสียงหวานของร่างบางหายลงลำคอขาว..เมื่อเรียวปากหนากดปิดมันอย่างรุนแรง หล่อนรับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวของเลือดแถวริมฝีปากหล่อน...ชายหนุ่มบดบี้เรียวปากงามนั้นอย่างหนักหน่วง..ด้วยความแรงทำให้เรียวปากของหญิงสาวยู่ไปตามแรงบดขยี้นั้น.....ร่างบางดีดดิ้นไปมาในอ้อมกอดของเขา.....หล่อนดิ้นเท่าไรก็ดิ้นไม่หลุด...ทำไมเขาถึงแรงเยอะแบบนี้นะ..

.อ๊ะ..!! หญิงสาวสะดุ้ง อุทานออกมา เมื่อชายหนุ่มกัดริมฝีปากล่างของหล่อน..น้ำใสเจ็บจึงร้องออกมา....ทำให้ปลายลิ้นร้อนหนาของชายหนุ่ม..มันสอดเข้าไปข้างในอุ้งปากแสนหวานนั้นได้,,,,หล่อนยังดิ้นขัดขืนไม่หยุด จนเธอลืมนึกไปว่าร่างงามของเธอตอนนี้มีเพียงผ้าห่มที่คาดอกงามไว้แบบหลวมๆ ...... “.อุ้ยย.....” หญิงสาวมองผ้ายืนใหญ่ที่เคยอยู่บนร่างหล่อน ล่วงลงไปยังปลายเท้าเรียวนั้น.......

“.เอ๊ะ....ว้ายยยย.......” หญิงสาวรีบก้มลงหวังจะเก็บมัน แต่ยังไม่ทันที่มือเล็กของหล่อนจะแตะผ้าหืมผืนหนานั้น ร่างงามเปลือยเปล่า ก็ถูกช้อนขึ้นสู่อ้อมกอดของร่างใหญ่โดยเร็ว...หล่อนส่งเสียงร้องห้ามชายหนุ่ม...พร้อมกันนี้ก็ดิ้นไป ดิ้นมาอย่างแรง .หวังจะหลุดจากอ้อมอกเขาให้ได้.

“....นี่ ...นี่นาย...จะพาฉันไปที่นั่นทำไม....อ้าย...ไอ้บ้านี่...รีบปล่อยฉันลงนะ....” หญิงสาวยกกำปั้นรัวใส่เนื้อตัวเขาแบบไม่ยั้ง ใบหน้าเรียวงามของหญิงสาวมองไปยังเตียงกว้าง ที่ชายหนุ่มกำลังพาเธอไป สลับกับมองหน้าหล่อคมไปมา แววตาหญิงสาวดูเป็นกังวล..เมื่อชายหนุ่มหน้านิ่งนี้ไม่ตอบหล่อน ใบหน้าเขานิ่งไร้อารมณ์ .>>>>>>