All Chapters of หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 12 ความสุขของครอบครัวรถม้าตระกูลเยี่ยเคลื่อนตัวออกจากประตูวังหลวงอย่างเชื่องช้า ยามนี้บรรยากาศภายในรถม้าเต็มไปด้วยความสุขและความปลาบปลื้มใจเยี่ยฟางโฉวยิ้มกว้างจนตาหยี มือแกร่งลูบคางของตนเองเบา ๆ พลางทอดสายตามองบุตรสาวคนโตที่นั่งอยู่ข้างมารดาด้วยความเอ็นดู"ซือเอ๋อร์วันนี้เจ้าทำให้พ่อภูมิใจมาก บรรดาขุนนางเฒ่าพวกนั้นต่างพากันเดินเข้ามาชื่นชมสติปัญญาของเจ้าไม่ขาดปาก""ใช่แล้วเจ้าค่ะท่านพี่" เยี่ยซือฉีรีบเอ่ยสมทบ นางคว้ามือเรียวบางของลูกสาวมากุมไว้แน่น แววตาเปล่งประกายระยิบระยับด้วยความตื้นตัน "ปกติคนพวกนั้นชอบคุยโวว่าบุตรสาวตนเองเก่งกาจศาสตร์ทั้งสี่นักหนา สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้แก่บทกวีเพียงไม่กี่วรรคของซือเอ๋อร์ของข้า"เยี่ยลู่ซือทำได้เพียงยิ้มแห้ง ๆ ดวงตากลมโตลอบมองไปทางซ้ายทีขวาที นางรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกยกยอให้เป็นเซียนผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน ทั้งที่ความจริงแล้วบทกลอนมงคลน้ำเน่าพวกนั้น นางเพียงแค่ขุดเอาคลังความรู้ที่เคยฝืนทนจนสมองแทบแตกเพื่อประจบตี้ฉิงเทียนในชาติก่อนออกมาใช้เพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น‘ท่านพ่อ ท่านแม่... พวกท่านอวยข้าเกินไปแล้ว’ นางคร่ำครวญในใจด้วยความรู้สึกกระดาก

ตอนที่ 14 โรงน้ำชาฟู่หรงรถม้าหรูหราของตระกูลจางเคลื่อนเข้ามาถึงเขตตลาดทิศตะวันออก เสียงจ้อกแจ้กจอแจของพ่อค้าแม่ขายและผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของดังแว่วเข้ามาให้ได้ยิน เยี่ยลู่ซือนั่งพิงเบาะนุ่มอยู่ภายในรถม้า มือหนึ่งเลิกผ้าม่านผืนบางขึ้นเล็กน้อยเพื่อมองดูสภาพภายนอก“ลู่ซือ เจ้าดูนั่นสิ! ร้านผ้าไหมตรงนั้นมีคนมุงเต็มไปหมดเลย น่าจะมีผ้าลายใหม่เข้ามา” จางซูหลันชี้ชวนพลางเกาะขอบหน้าต่างรถม้าด้วยความตื่นเต้น“เจ้าอยากแวะดูก่อนหรือไม่เล่า?” เยี่ยลู่ซือเอ่ยถามเสียงเรียบ“ไม่ล่ะ ๆ เราไปที่ร้านน้ำชาฟู่หรงกันก่อนเถิด หากไปช้าโต๊ะมุมดี ๆ จะถูกผู้อื่นแย่งไปเสียหมด” นางรีบปฏิเสธ พลางสั่งการให้สารถีเร่งฝีเท้าม้าขึ้นอีกเล็กน้อยเมื่อรถม้าคันหรูเคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าโรงน้ำชาฟู่หรง อาเป่าและสาวใช้ของจางซูหลันก็รีบลงไปเตรียมตัวต้อนรับเจ้านาย เยี่ยลู่ซือสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะขยับกายก้าวลงจากรถม้าโดยมีอาเป่าคอยประคองแขนทว่า ทันทีที่ร่างบอบบางในอาภรณ์สีเขียวอ่อนก้าวพ้นขอบรถม้า บรรยากาศรอบกายที่เคยอึกทึกครึกครื้นกลับพลันเงียบลง ร้างแผงลอยที่กำลังเจรจาค้าขายต่างเงียบสงบลงไปสามส่วน ดวงตานับร้อยคู่จับจ้องต

ตอนที่ 16 ทางใครทางมันฝ่ามือหนาของตี้ฉิงเทียนที่วางพาดอยู่บนฉากกั้นไม้เหนือศีรษะของนาง ออกแรงบีบจนเนื้อไม้เกิดเสียงลั่น เปรี๊ยะ เบา ๆ ใบหน้าหล่อเหลามืดครึ้มลงหลายส่วน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของนาง คล้ายพยายามจะมองให้ทะลุถึงก้นบึ้งของหัวใจเขากำลังโกรธ... โกรธอย่างมหาศาล และที่น่าแปลกใจคือ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังโกรธเรื่องอันใด!โกรธที่นางเลิกวิ่งตามเขา? หรือโกรธที่นางมองเขาด้วยสายตาเย็นชาและห่างเหินเช่นนี้? ความรู้สึกขัดใจอันไร้สาเหตุแล่นพล่านอยู่ในอก“ทางใครทางมันงั้นหรือ? ...เจ้าคิดว่าตัวข้าตี้ฉิงเทียน เป็นบุคคลที่เจ้าอยากจะวิ่งเข้าหาก็วิ่งเข้าหา ยามเบื่อหน่ายก็จะสะบัดก้นหนีไปง่าย ๆ เช่นนั้นหรือ?” ตี้ฉิงเทียนเค่นเสียงลอดไรฟัน“เจ้าประเมินข้าต่ำไปแล้วกระมัง”เยี่ยลู่ซือเห็นท่าทางพาลหาเรื่องของบุรุษตรงหน้าแล้วก็นึกฉุนในใจ ‘คนสารเลวผู้นี้ช่างเอาใจยากเสียจริง ชาติก่อนข้าวิ่งตามแทบตายก็รังเกียจราวกับข้าเป็นมูลสุนัข ชาตินี้ข้าถอยห่างไม่ไปยุ่งเกี่ยวด้วย ก็ยังจะมาตามรังควาน หาเรื่องด่าทอข้าไม่เลิกราเขามันคนโรคจิตไม่มีผิด!’ความหงุดหงิดใจที่ไร้ที่มาทวีความรุนแรงขึ้นจนแผ่ร

ตอนที่ 18 ข้าเลิกตาบอดแล้วคำตัดพ้อที่แสนรันทดและสมจริงของเยี่ยลู่ซือ ส่งผลให้ห้องโถงทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันทันตา เยี่ยซือฉีถึงกับน้ำตาซึมตาม นึกถึงความทุกข์ยากของสตรีในเรือนหลังที่นางเองก็เคยพบเห็นมานักต่อนัก โชคดีที่สามีของนางไม่มีอนุภรรยาให้ตนต้องปวดหัว นางหันไปมองสามีด้วยสายตาวิงวอนเยี่ยฟางโฉวนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง"ซือเอ๋อร์..." เยี่ยฟางโฉวเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ แววตาเต็มไปด้วยความห่วงใย “เจ้ายังตัดใจจากท่านอ๋องเก้าไม่ได้ใช่ไหมลูก?”เมื่อได้ยินคำถามของบิดา ร่างบอบบางของเยี่ยลู่ซือก็พลันแข็งค้างไปชั่วครู่ ดวงตากลมโตที่เดิมทีคลอไปด้วยหยาดน้ำตาจากการแสดงงิ้วตบตา บัดนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความรู้สึกตื่นตระหนกอย่างแท้จริง‘นี่ท่านพ่อคิดว่าข้ายังอาลัยอาวรณ์คนโรคจิตผู้นั้นอยู่อีกหรือ!’ นางกรีดร้องในใจจนแทบกระอักเลือดก่อนที่เยี่ยลู่ซือจะได้อ้าปากปฏิเสธ เยี่ยฟางโฉวก็ทอดถอนหายใจยาว แววตาของอัครเสนาบดีผู้ผ่านโลกมามากฉายแววอ่อนแสง ก่อนจะเอ่ยปลอบประโลมจิตใจของบุตรสาว“ซือเอ๋อร์... พ่อรู้ว่าที่ผ่านมาเจ้าทุ่มเทหัวใจให้บุรุษผู้นั้นมากเพียงใด ทว่าเจ้าต้องมองความจริงให้ดี” เยี่ยฟางโฉวเอ่ยพล

ตอนที่ 20 จูบสั่งสอนคำพูดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชาดนั้น ทำให้นัยน์ตาคมกริบมืดครึ้มลงทันที แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ฝ่ามือหนาที่ค้ำยันอยู่บนตั่งไม้พะยูงออกแรงบีบจนข้อมือขาวซีด แผงอกแกร่งใต้ชุดสีดำสนิทขยับเข้ามาชิดจนเบียดทับทรวงอกนุ่มที่มีเพียงเสื้อผ้าขวางกั้นเท่านั้น“ทะ... ท่านอ๋อง... ถอยออกไปนะเพคะ!”เสียงของนางสั่นระริก สองมือเรียวบางพยายามยกขึ้นยันแผงอกแกร่งสุดกำลัง ทว่าร่างสูงใหญ่กลับไม่ขยับเหมือนเดิม“สิทธิ์ของเจ้าอย่างนั้นหรือ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำของตี้ฉิงเทียนทวนคำแผ่วเบา ทว่ามันกลับเย็นเยียบชวนให้ขนสันหลังของเยี่ยลู่ซือลุกวาบดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลง จดจ้องริมฝีปากจิ้มลิ้มสีชาดที่กำลังสั่นระริกด้วยโทสะและความหวาดกลัว“เยี่ยลู่ซือ... เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าตลอดสองปีที่ผ่านมา เจ้าทำสิ่งใดไว้บ้าง? ทว่าพอมาวันนี้ เจ้ากลับบอกว่ามันเป็นสิทธิ์ของเจ้าที่จะแต่งให้บุรุษอื่นงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าข้าตี้ฉิงเทียนเป็นสิ่งของที่เจ้าอยากจะหยิบจับมาเล่นยามใดก็หยิบ พอเบื่อหน่ายก็สลัดทิ้งแล้วหันไปคว้าบุรุษคนอื่นมาแทนอย่างนั้นหรือ!”“หม่อมฉันมิเคยคิดเช่นนั้น!” เยี่ยลู่ซ