All Chapters of พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย: Chapter 31 - Chapter 40

"ยังเจ้าค่ะ" นางกล่าวด้วยรอยยิ้ม"นี่เจ้ายิ้มหรือ?" โหรวหลงจินมีสีหน้าประหลาด"ข้ากำลังหัดเรียนรู้ที่จะยิ้ม" นางกล่าว"ย่อมดี รอยยิ้มเป็นไมตรีที่งดงาม" โหรวหลงจินเแย้มยิ้มอย่างอบอุ่น"พอเถิดกล่าวนอกเรื่องมานานแล้ว สารทุกข์สุกดิบค่อยถามกันยามอื่นตอนนี้เข้าเรื่องก่อนเถิด ยามนี้แดนทักษิณของข้าจัดงานโศกไม่ว่างเว้นวันเลย" อี้ลี่จิ่นกล่าว"แดนบูรพาของข้าก็มิต่างกันหรอก" ฟานไป๋เสริม"แล้วแดนอุดรเป็นเช่นไรบ้าง?" โหรวหลงจินหันมาถามอู๋เซียนลี่"ไม่ค่อยมีปีศาจเท่าไหร่นัก น่าแปลกเหมือนกัน" อู๋เซียนลี่ตอบ"แดนอุดรช่างน่าอิจฉานัก แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยมีเรื่องมีราวนัก สงบสุขเรื่อยมาทั้งที่เจ้าแดนอุดรคนก่อนก่อเรื่องหนักไว้ ไยแดนอื่นต้องรับเคราะห์กรรมแทน" อี้ลี่จิ่นกล่าวขึ้นพร้อมมองไปทางอู๋เซียนลี่"ถ้าเจ้าจะพูดจาแดกดันอันใดข้า บอกไว้เลยว่าข้ามิรู้สึกอันใดทั้งสิ้นเพราะจำสิ่งใดมิได้ทั้งนั้น" แก้วชาถูกยกขึ้นดื่มด้วยท่าทางไม่ได้เดือดเนื้อร้อนใจนัก อยากจะพูดกระแทกแดกดันเหน็บแนมนางยังไงก็เชิญเลยเพราะนางไม่รู้อะไรทั้งสิ้นพูดไปก็ไม่ทำให้อารมณ์ขึ้นหรอก"งั้นข้าจะเล่าให้ฟังดีหรือไม่?""หุบปากเสียอี้ลี่จิ่น" ฟานไ

ยามซวีอู๋เซียนลี่เดินกลับเข้ามาภายในเรือนนอนของนางก่อนจะต้องตกใจเมื่อเห็นเจียงซิงเยี่ยนนั่งพิงเสารอที่พื้นอยู่หน้าประตูเรือน ให้ตายสินางลืมไปเสียสนิทเลยว่าชีวิตนี้ยังมีเขา วันนี้ทั้งวันมัวแต่ไปคลุกอยู่กับโหรวหลงจินอ้อนให้สอนนั่นนี่ให้มากมาย นี่ก็เพิ่งแยกกันมาหลังจากร่วมกินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วลูกหมาตรงหน้านางตอนนี้เล่ากินข้าวปลาหรือยัง"ทำไมมานั่งตรงนี้ กินข้าวหรือยัง?""ข้ารอกินพร้อมท่านขอรับ"เจียงซิงเยี่ยนช้อนสายตาละห้อยมองนางยิ่งทำให้รู้สึกผิดเป็นเท่าทวีคูณ ยิ่งอีกฝ่ายทำตัวน่าสงสารแบบนั้นอีก หัวใจของนางก็ระส่ำระสายไปหมดไม่รู้จะพูดออกไปยังไงดีมันจุกแน่นในอกเนี่ย"ขะ… ข้า ข้า""ท่านจะบอกว่าท่านกินแล้วกับโหรวหลงจินตี้เซียนสินะขอรับ"คำพูดของเขาทำนางสะอึกเหมือนโดนไม้หน้าสามฟาดหน้าตามด้วยน้ำเย็นที่สาดตามมาแบบไม่ต้องหายใจหายคอ หน้าชาหนึบไปทั้งแถบ จุกจนพูดไม่ออกเลย"ไหนว่าท่านจะปกป้องข้า แค่นี้ท่านยังลืมเลยว่ามีข้าอีกคน"ดอกที่สองก็จุกเหมือนเดิม"ข้าอุตส่าห์รอท่าน เป็นห่วงท่าน แต่ท่านไม่เคยรู้สึกสิ่งเหล่านี้กับข้าเลย คนอื่นสำคัญกับท่านหมดยกเว้นข้า ข้าคงเป็นเพียงคนไร้ประโยชน์ในสายตาท่านจร

"สนุกขอรับ ข้าซื้อน้ำตาลปั้นรูปต้นไผ่ด้วยขอรับ""เจ้ายี่สิบแล้วนะยังตื่นเต้นกับน้ำตาลปั้นรูปต้นไผ่อีกหรือ?""ก็ข้าไม่เคยกินนี่ขอรับ""เจ้าไม่เคยกินน้ำตาลปั้นหรือ?""ขอรับเพราะท่านไม่ให้ข้ากิน บอกว่ามันจะทำให้ฟันข้าไม่แข็งแรง และมันไม่มีประโยชน์ที่จะต้องกินมันเลย"เมื่อได้ฟังเช่นนั้นอู๋เซียนลี่ก็ตกใจอยู่เหมือนกันที่เขาไม่เคยกินน้ำตาลปั้นเพราะมันเป็นขนมพื้นฐานเลยนะที่เด็กทุกคนน่าจะเคยกิน แต่ก็เพราะนางอีกแล้ว "อย่าบอกนะว่าข้าไม่เคยให้เจ้ากินขนมอะไรเลย?""ก็มีได้กินบ้างขอรับถ้าพี่รองกินเหลือ ท่านก็จะนำมาแบ่งให้ข้า"มือที่กำลังแกะก้างปลาหยุดชะงักลงในทันที แววตาสั่นระริกรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่เอ่อล้นขึ้นมาที่ขอบตา ชีวิตของเด็กคนหนึ่งที่เติบโตมาอย่างไม่ได้รับความรักเลยมันคงเจ็บปวดมากสินะ แม้แต่ของกินยังต้องรอของเหลือจากผู้อื่น ไม่ผิดเลยที่อู๋เซียนลี่คนเก่าจะรักอู๋เจียมากกว่าเพราะเป็นพี่น้องกันแท้ ๆ แต่ก็ไม่ควรทำร้ายจิตใจเจียงซิงเยี่ยนถึงขนาดนี้"จะ… เจ้าโกรธข้ากับเสี่ยวเจียหรือไม่?" นางช้อนสายตาที่ฉ่ำไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองเขา"ไม่ขอรับ ข้าไม่โกรธท่านกับพี่รองเลย พี่รองดีกับข้ามากคอยดูแลข้าเ

อู๋เซียนลี่ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีในยามสายของวันเสียแล้ว นางได้ยินเสียงตะโกนโวยวายอยู่ด้านนอกจนต้องรีบลุกขึ้นฉับพลันเพราะจำได้เป็นอย่างดีว่าเสียงนั้นเป็นของฟานไป๋ ถ้าฟังไม่ผิดเหมือนเขาอยากจะเข้ามาพบนางแต่เข้ามาไม่ได้คงเพราะถูกเจียงซิงเยี่ยนห้ามเอาไว้ แต่พอนึกถึงเจ้าเด็กคนนั้นพลันร่างกายก็ร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที ไล่ตามองสำรวจลงไปก็พบว่าตนเองสวมใส่ชุดซับในแล้วเรียบร้อยแต่มันก็บางเฉียบ ไม่ต้องเดาเลยว่าใครใส่ให้ก็คงเป็นเจ้าลูกหมาที่ปู้ยี่ปู้ยำนางเมื่อคืนนั่นแหละมันก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพแบบนี้หลังจากค่ำคืนแห่งศึกหนักก็อย่างที่บอกว่าชาติก่อนนางเคยมีเซ็กซ์กับผู้ชายมาแล้ว เคยมีแฟนมาก่อนเลยไม่ค่อยรู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องแบบนี้แล้วจะบอกว่าอายมันก็อายบ้างแหละ แต่ก็ไม่ถึงขั้นทำตัวเป็นสาวแรกแย้มบิดพลิ้วหรือร้องห่มร้องไห้เสียใจอะไร มันก็คือส่วนหนึ่งในชีวิตไม่ใช่หรือ มนุษย์ถูกสร้างให้สืบทอดเผ่าพันธุ์อยู่แล้วนี่ก็เลยไม่อยากมองเซ็กซ์เป็นเรื่องแปลกที่ต้องแตกแยกอะไร มันก็แค่เซ็กซ์คนเรามีสิทธิ์มีเซ็กซ์ได้ถ้าพึงพอใจเสียงประตูเปิดออกจนนางสะดุ้งเฮือกจะว่าทำใจได้ก็เถอะแต่พอเห็นหน้าเจียงซิงเยี่

หลังจากกินข้าวเสร็จอู๋เซียนลี่ก็เก็บข้าวของเตรียมจะกลับไป๋เซี่ยซานเพราะออกมาหลายวันคงจะไม่ดีถ้าเกิดนางจิ้งจอกเข้าไปถล่มสังหารข้ารับใช้ของนางเพื่อเล่นละครฉากใหญ่คงจะแย่ ไม่อยากให้ชีวิตคนบริสุทธิ์ต้องมาเสี่ยงด้วย ประตูเลื่อนถูกเปิดออกพร้อมกับเจียงซิงเยี่ยนที่เดินเข้ามาดูเหมือนว่าเขาจะจัดของตัวเองเสร็จแล้ว"ข้าช่วยขอรับ" เขานั่งลงข้าง ๆ นางก่อนจะช่วยหยิบตำราหลายเล่มใส่ลงไปในกล่อง "ตำราเหล่านี้โหรวหลงจินตี้เซียนให้มาหรือขอรับ?""ใช่ มีตำราโบราณหลายเล่มเจ้าเบามือหน่อยนะเดี๋ยวจะเสียหาย""ถึงจะความจำเสื่อมแต่ท่านหญิงก็ยังชอบอ่านตำราเหมือนเดิมเลยนะขอรับ""แล้วจะให้ข้าทำอันใดเล่า วัน ๆ หนึ่งเหมือนมีงานการ มีปีศาจให้ข้าสังหารนัก" นางพ่นลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ"ท่านจะสังหารปีศาจทุกตนที่เจอเลยไหมขอรับ?"อยู่ดี ๆ เจียงซิงเยี่ยนก็ถามขึ้นจนอู๋เซียนลี่ประหลาดใจ นางเงยขึ้นสบตากับเขาแต่ทำไมดวงตาของอีกฝ่ายถึงไหววูบเช่นนั้น "เซียนมีหน้าที่ปราบปีศาจและปีศาจก็มาพร้อมความชั่วร้าย มิใช่สิ่งที่ดีข้าย่อมต้องสังหาร""แล้วถ้าปีศาจตนนั้นดีกับท่านละขอรับ ท่านจะสังหารลงหรือไม่?""เจ้าถามทำไมเสี่ยวเยี่ยน?""เพราะ