Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เจียงซิงเยี่ยนยกอ่างไม้ที่ใส่น้ำเอาไว้มาภายในเรือนนอนของอู๋เซียนลี่ที่ตอนนี้นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง มือใหญ่บิดผ้าชุบน้ำให้หมาด ๆ ก่อนจะเช็ดลงบนใบหน้าและลำคอขาวเพื่อทำความสะอาดคราบเหงื่อ ใจอยากจะพาไปอาบน้ำชำระกายเสียเลยแต่ก็ทำแบบนั้นไม่ได้เพราะมันจะไม่งามเกินไป ตอนนั้นเองก็มีสารเวทปรากฏขึ้นกลางห้องเขาจึงละมือจากอู๋เซียนลี่เพื่อไปดูสารเวทนั้นแทนเมื่อเปิดออกก็ปรากฏข้อความจากอู๋เจีย‘ท่านพี่ใหญ่ท่านเป็นเช่นไรบ้าง ตอนนี้ข้าถึงคุนหลุนซานแล้ว ท่านพ่อกำลังนำเลือดพิษของท่านไปหลอมโอสถทิพย์ คงใช้เวลาในการหลอมสักสามราตรีแล้วข้าจะรีบเร่งเดินทางกลับไป๋เซี่ยซาน’เขาถือวิสาสะตอบสารนั้นแทนเจ้าตัวที่ยังคงนอนไม่ได้สติอยู่เพราะถ้าไม่ตอบอู๋เจียจะต้องเป็นห่วงจนกระวนกระวายใจแน่นอน พี่น้องสองคนนี้มีความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นต่อกันอย่างยิ่ง รักใคร่ปรองดองกันเสียจนเขายังอิจฉา ไม่ได้อิจฉาที่สองคนรักกันแต่ดันอิจฉาอู๋เจียที่ได้รับความรักอันล้นเปี่ยมจากอู๋เซียนลี่ ตั้งแต่เล็กจนโตนางเลือกจะมอบความรักทั้งหมดให้อู๋เจียแต่เพียงผู้เดียว ทั้งที่เขาก็อยากได้เช่นกันแต่ไม่เคยได้แล้วเช่นนี้จะไม่ให้อิจฉาพี่รองได้อย่างไรแต่ตอนน

อู๋เซียนลี่หรี่ตามองเจียงซิงเยี่ยนที่ตอนนี้แก้มแดงไปถึงใบหู อาการของคนเขินชัด ๆ พูดเองเขินเองเด็กกะโปโลเพิ่งหัดมีความรักจริง ๆ นางเมื่อชาติก่อนก็เคยมีแฟนมาก่อนทำไมจะมองไม่ออกว่าตอนนี้น้องชายบุญธรรมของนางผู้นี้คิดจะล้างพี่ล้างน้องเสียแล้ว มองจากนอกโลก จากดาวที่ไกลที่สุดในระบบจักรวาลยังมองออกว่าเขาชอบนาง แต่เสียอย่างเดียวที่นางที่เขาชอบคือยัยเจ๊ลี่คนเก่าต่างหาก"ขอบใจเจ้ามาก" นางคลี่ยิ้มให้มันทำให้หัวใจของเจียงซิงเยี่ยนยิ่งพองโตเพราะรอยยิ้มของอู๋เซียนลี่เป็นสิ่งที่มีค่าสำหรับเขามาก มันไม่ได้เห็นกันบ่อย ๆ เพราะปกตินางจะชอบทำหน้าดุดันบึ้งตึงใส่เขามากกว่า"ออกไปจากที่นี่เถิด รบกวนบรรพบุรุษมากเกินไปแล้ว"นางหันไปกราบลาบรรพบุรุษอีกครั้งก่อนจะเดินออกมาจากหอบรรพชนโดยมีเจียงซิงเยี่ยนเดินตามหลังมาเงียบ ๆ ให้ความรู้สึกนายหญิงกับบ่าวชายจริง ๆ เขาคงเดินแบบนี้จนชินแล้วยัยเจ๊ลี่คนเก่าคงไม่ยอมให้เขาเดินตีเสมอแน่นอน แต่นางไม่ใช่จึงเลือกจะหันไปเรียกเขา"เจ้าเดินให้ทันข้าหน่อย""ตะ… แต่ว่า""ไม่ต้องแต่ ข้าให้เจ้ามาเดินข้างข้าเจ้าก็จงมาอย่าถามให้มากความ""ขอรับ" เจียงซิงเยี่ยนรีบเดินตีคู่ขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

"เอาเถิดเจ้าเองก็อายุยี่สิบปีแล้ว ข้าก็ไม่ได้ว่าอันใดหรอกถ้าเจ้าอยากจะหาประสบการณ์กับแม่นางคนไหน แต่เบาหน่อยเถิด ข้าตกอกตกใจหมด""หาประสบการณ์หรือ?" เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ"เจ้าอย่ามาทำไขสือ ก็ประสบการณ์เรื่องในม่านมุ้งอย่างไรเล่า เอาน่าเจ้าก็ยี่สิบปีแล้วถ้าอยากจะหาสาวใช้อุ่นเตียงสักคนสองคนหรือสามข้าก็มิว่าอันใดหรอก"อู๋เซียนลี่ยกมือขึ้นกำหมัดแล้วต่อยลงบนอกของเจียงซิงเยี่ยนเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่เจ้าลูกหมาโตเป็นหนุ่มเต็มตัวเสียแล้ว แต่เหมือนเขาจะไม่ยิ้มด้วยเพราะนางกำลังเข้าใจผิดไปมากโขทีเดียว คนเช่นเขาน่ะหรือจะมีสาวใช้อุ่นเตียง จะหาสตรีนางใดมาคลายกำหนัด ไม่มีทางเสียหรอกสตรีนางเดียวที่อยากลากขึ้นเตียงมุดเข้าม่านมุ้งด้วยกันก็มีแต่นางตรงหน้าตอนนี้เท่านั้น"ข้าไม่รบกวนเจ้าแล้ว เชิญทำธุระของเจ้าต่อเถิด"นางตัดสินใจจะกลับเรือนของตนเพราะเหมือนความเป็นห่วงเป็นใยของนางจะมาขัดจังหวะความสุขเขาเสียแล้วแต่ยังไม่ทันจะเดินออกไปพ้นก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนเอาไว้แล้วดึงตัวนางเข้าไปหาแบบไม่ทันได้ตั้งตัวจึงฝังลึกเข้าไปในอ้อมแขนใหญ่เต็มแรง ใบหน้าซบลงบนอกกว้างจนได้กลิ่นเนื้อบุรุษเต็มปอด"ข้าไม่ได้มีใ

สามวันถัดมา"ข้าต้องแต่งชุดเช่นนี้จริงหรือ?"อู๋เซียนลี่มองดูอาภรณ์สีแดงสดอย่างกับชุดแต่งงานที่สาวรับใช้นำออกมาก็รู้สึกท้อแท้ใจเพราะมันใส่หลายชั้นไม่พอยังเต็มไปด้วยเครื่องประดับจัดหนักจัดเต็มอีกต่างหาก แค่เครื่องหัวที่ใส่อยู่ตอนนี้ก็นึกว่าจะไปเล่นงิ้วอยู่แล้วเนี่ย"ท่านเป็นถึงตี้เซียนผู้ดูแลแดนเหนือจะน้อยหน้าผู้อื่นได้เช่นไร ปกติท่านหญิงก็แต่งเช่นนี้ตลอดนะเจ้าคะ"สาวรับใช้จัดการจับอู๋เซียนลี่มาสวมใส่ชุดประจำตำแหน่งในทันทีเพราะมันเป็นชุดทางการที่ไว้ใช้ประชุมหรือร่วมงานสำคัญของเหล่าเซียนถึงจะไม่อยากใส่ก็ต้องใส่เพื่อแสดงอำนาจของตนเองให้เป็นที่ประจักษ์แก่สายตาผู้อื่นให้สมฐานะของตน ฉะนั้นมีอะไรก็ต้องประโคมใส่เข้าไป ทั้งทองคำไข่มุกเพชรนิลจินดาเอาให้ระยิบระยับจนใครมองก็ต้องหลี่ตาไม่สามารถมองตรง ๆ ได้หลังจากแต่งตัวเสร็จอู๋เซียนลี่ก็ลากชุดหนักเป็นกิโลเดินออกมาด้านนอกเพื่อเตรียมจะเดินทางไปร่วมงานประชุมเซียนที่ต้องไปตลอดเพื่อรายงานสถานการณ์ในเขตการดูแลของตน แน่นอนว่ามันเป็นครั้งแรกที่นางจะต้องออกไปพบปะผู้คนมากมายหลังจากมาอยู่ในร่างนี้ตอนนี้มีแต่ความประหม่าไปหมด อากาศหนาวเช่นนี้แต่น่าแปลกที่นาง

Chapter 10‘โลกสวยด้วยมือพี่’"เจ้าลูกหมานี่กล้าคิดเรื่องต่ำทรามกับข้าเชียวหรือ!"“ขะ… ข้าอภัยขอรับ”เจียงซิงเยี่ยนรีบก้มหัวลงกับพื้นในทันทีก่อนจะค่อย ๆ ช้อนสายตาไหววูบที่เต็มไปด้วยความสับสนมองอู๋เซียนลี่จนนางที่กำลังจะหยิบเอาหมอนปาอีกฝ่ายต้องหยุดมือลงเมื่อสบตาเข้ากับแววตาของเขา ดวงตาอันใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนว่าเขาไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นกับตัวเอง“จะ… เจ้าเคยเป็นแบบนี้มาก่อนหรือไม่?”“บะ… แบบไหนขอรับ?”“ก็แบบนั้นไง” นางเลื่อนสายตาลงไปมองที่กลางกายของเขาก่อนจะรีบดึงสายตากลับขึ้นมาในทันที“มะ… ไม่เคยขอรับ”“แต่เจ้าอายุยี่สิบปีแล้วนะ เจ้าไม่เคยโลกงดงามด้วยมือตนเองเลยหรือ?”นางตัดสินใจถามออกไปตรง ๆ มันก็อายนั่นแหละที่ต้องถามอะไรเช่นนี้แต่ยังไงเสียนางก็โตกว่าเขา ถ้ามัวแต่เคอะเขินกันทั้งสองคนวันนี้จะไปได้ความอะไรกันในเมื่อเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องเป็นฝ่ายนำอีกอย่างในโลกยุคปัจจุบันตัวนางเองก็เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วอายุก็มากกว่าเจียงซิงเยี่ยนตั้งเจ็ดปีเพราะฉะนั้นก็คงอยู่ในฐานะผู้ใหญ่สอนเด็กให้รู้จักโลกกว้างได้“ด้วยมือเหรอขอรับ?” เขาแบมือออกพร้อมทั้งทำหน้าสงสัยนี่ซื่อหรือโง่กันแน่เนี่ย!“ก็