Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เสียงฝนกระทบกระจกหน้าต่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับบทบรรเลงอันหม่นหมองของกรุงเทพมหานครในช่วงเย็นของฤดูฝน เสียงรถยนต์ที่ติดยาวเหยียดบริเวณสี่แยกเพลินจิตถูกกลบด้วยเสียงฝนซัดสาดและฟ้าร้องในบางจังหวะภายในห้องชุดหรูบนคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง ชั้น 39 แสงไฟจากตึกสูงรอบด้านสะท้อนบนกระจกบานใหญ่ ม่านสีเทาถูกเปิดไว้ครึ่งหนึ่งเผยให้เห็นเส้นฝนที่ลากยาวลงมาเป็นสาย เธอยืนอยู่ตรงนั้น ร่างที่เปลือยเปล่าถูกคลุมไว้เพียงผ้าขนหนูสีขาวผืนเดียวที่รัดตัวอยู่พอดิบพอดี ร่างระหงของเธอมีหยดน้ำไหลรินจากปลายผมลงมาตามต้นคอระหงหญิงสาววัยสามสิบสี่ ผิวขาวอมชมพูอย่างหญิงเมืองเหนือ ใบหน้าสวยผิวขาวละเอียดอมชมพู คิ้วโก่งดุจคันศร นัยน์ตาสีน้ำตาลคล้ายเม็ดอัลมอนด์ จมูกโด่งเป็นสัน พวงแก้มมีสีเลือดฟาด ริมฝีปากบางสีชมพูอ่อน มีสีผมดำสนิท และยังมีเรือนร่างที่อวบอิ่ม เต้านมและก้นกลมที่ใหญ่เกินตัวแต่มีรูปร่างเพรียวระหง ทว่ากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวในแววตา เธอเดินอย่างสง่างามและมั่นใจไปยังโต๊ะทำงานหน้ากระจก เปิดไอแพดที่เธอวางชาร์จไว้ตั้งแต่เมื่อคืนทันทีที่หน้าจอสว่างขึ้น เธอก็เห็นอีเมลฉบับล่าสุดถูกจัดอยู่ในหัวข้อสำคัญบนสุดชื

เสียงติ๊ดเบาๆ ดังจากการปลดล็อก iPad ลินน์ลากปลายนิ้วไปที่รายชื่อผู้ติดต่อ แล้วกดโทรออกหา ‘ฟ้า’ เลขาคนสนิทที่อยู่กับเธอมานานหลายปี โทรออกไปไม่นานนัก ปลายสายก็รับสายทันที“พี่ลินน์” เสียงหวานใสของฟ้าดังขึ้นแว่วๆ ท่ามกลางเสียงพิมพ์คีย์บอร์ดที่อยู่เบื้องหลัง “พี่ลินน์มีอะไรให้ฟ้าช่วยหรือเปล่าคะ?”“ฟ้าช่วยพี่หาข้อมูลเกี่ยวกับ CEO MatchOn คนที่ชื่อคิณห์ วรเศรษฐ์นภาลัยหน่อยสิ” ลินน์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาที่จ้องจอเหมือนกำลังลอบวิเคราะห์บางอย่างลึกซึ้งราวกับหุ่นยนต์ประมวลผล“โอ๊ะ…แหม พี่ลินน์เริ่มสนใจคุณคิณห์แล้วใช่มั้ยเนี่ย” ฟ้าหัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทัน ก่อนเปลี่ยนเป็นโหมดจริงจัง “เดี๋ยวฟ้าลองเช็กฐานข้อมูลพีอาร์ ดูในโปรไฟล์อีเวนต์ล่าสุดให้ก่อนนะคะ… แป๊บนึงนะคะ”เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังเร็วขึ้นเป็นระยะ ลินน์เดินไปยืนริมหน้าต่าง มองสายฝนที่ยังไม่ยอมหยุดตกไม่นานนัก… ฟ้าก็กลับมาพร้อมข่าวที่น่าสนใจยิ่งกว่า“พี่ลินน์! เจอแล้วค่ะ” ฟ้าบอกเธอ เธอเดินกลับมาที่ iPad อีกครั้ง ฟ้าพูดต่ออีกว่า “คุณคิณห์จะจัดงานเปิดตัวแอปใหม่ของ MatchOn วันพรุ่งนี้ค่ำค่ะ เป็นเวอร์ชันใหม่ที่เขาเรียกว่า MatchOn Elite เ

The Empyrean Hall หรือ ดิ เอ็มเพียเรียน ฮอลล์ ชั้น 60 ของโรงแรม Nivalis สว่างไสวราวกับอยู่เหนือโลก ห้องโถงกว้างถูกตกแต่งในธีมขาว ฟ้า และชมพูอ่อน ดั่งสวนสวรรค์ที่หลุดมาจากเทพนิยาย ม่านโปร่งสีขาวเคลื่อนไหวเบาๆ จากลมปรับอากาศอ่อนโยน ผนังห้องประดับด้วยผ้าต่วนหรูแนบกายพรมเนื้อแน่น สีเทาอ่อนตัดกับแสงไฟวอร์มไวท์นวลตาตรงกลางห้อง ซุ้มดอกไม้ขนาดใหญ่ ทำจากกุหลาบขาว ชมพูบานเย็น และดอกพีโอนี ปักแน่นจนกลายเป็นแนวประตูสวรรค์ ขับกลิ่นหอมละมุนไปทั่วบรรยากาศเสียงดนตรีคลาสสิกสไตล์ waltz modern หรือเพลงวอลซ์โมเดิร์นดังคลอเบาๆ จากวงออร์เคสตราประจำโรงแรมที่แฝงตัวอยู่ด้านข้างเวที แขกในงานทุกคนสวมหน้ากากหรูหรา แต่งกายด้วยชุดราตรีและทักสิโด้อย่างเต็มยศลินน์ก้าวเข้าสู่ห้องโถงอย่างสง่างาม เธอสวมชุดราตรีสีดำสนิท ผ้ากำมะหยี่แนบเนื้อไล่เฉดลงมาจนถึงชายกระโปรงสีทองระยิบ ชายผ่าขึ้นเล็กน้อยเผยเรียวขางามได้พอเหมาะ หน้ากากลูกไม้สีทองประดับคริสตัลเล็กๆ ขับใบหน้าเธอให้ดูน่าค้นหา ทว่าเยือกเย็นจนไม่มีใครกล้าทักง่ายๆขณะที่เธอก้าวเข้าสู่โซนกลางห้อง เสียงกระซิบกระซาบจากแขกหลายคนเริ่มดังขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าเธอคือใคร แต่ทุกสา

เมื่อเขาขึ้นเวที แสงไฟจับที่ร่างของเขาพอดี คิณห์ยกมือขึ้นถอดหน้ากากสีดำออกอย่างนุ่มนวล เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้ม ตาเรียวเฉียบมีรอยยิ้มบางที่ดูอ่อนโยนแต่ซ่อนความคิดไว้ข้างใน เสียงปรบมือยิ่งดังขึ้น พร้อมเสียงฮือฮาเบาๆ จากผู้ที่ไม่เคยเห็นเขาชัดๆ มาก่อนลินน์กลับยืนนิ่งอยู่ด้านล่าง ไม่หลบตาเขาแม้แต่วินาทีเดียว ในขณะที่เขาเหลือบสายตามามองเธอ เพียงเสี้ยววินาทีที่ไม่มีใครสังเกตแต่เธอรู้…เขากำลังพูดบางอย่างโดยไม่ต้องเอ่ยปาก‘ผมรู้ว่าคุณคือใคร…และผมเลือกเต้นรำกับคุณ ไม่ใช่เพราะความบังเอิญ‘เสียงเขาดังขึ้นชัดเจนทั่วห้องทำให้เธอสนใจที่เขาบนเวทีอีกครั้ง“สวัสดีครับสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ผมคิณห์ วรเศรษฐ์นภาลัย CEO และผู้ก่อตั้ง MatchOn ค่ำคืนนี้เป็นช่วงเวลาพิเศษที่เราจะเปิดตัวเทคโนโลยีล่าสุด MatchOn Elite ระบบแมตช์คู่รักที่ใช้ปัญญาประดิษฐ์ระดับลึก ซึ่งสามารถประมวลผลได้มากกว่าความชอบพื้นฐาน มันจะเข้าใจ…แม้แต่สิ่งที่คุณ ‘ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการ’ เราเชื่อว่า ‘ความรัก’ ไม่ใช่เพียงเรื่องบังเอิญ แต่คือจุดตัดระหว่างข้อมูลที่แม่นยำ กับช่วงเวลาที่ถูกต้อง…เช่นเดียวกับคืนนี้”เสียงเงียบลง เหลือเพียงเสียงปรบมือ

“แล้วคุณจะเข้ามาแค่ไหน…ในกระบวนการนั้น?” เธอถาม คิณห์ยิ้มพราวเสน่ห์“มากเท่าที่คุณอนุญาต” เขาหยุด “แต่ถ้าถามใจผม ผมอยากอยู่จนถึงงานแต่งสุดท้ายที่คุณออกแบบให้ผมเอง” คิณห์เว้นจังหวะหลังจากประโยคสุดท้าย “…แต่ถ้าถามใจผม ผมอยากอยู่จนถึงงานแต่งสุดท้ายที่คุณออกแบบให้ผมเอง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ลินน์ยิ้มจาง ๆ ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่หมุนตัวไปมองแสงไฟของเมืองที่ส่องระยับราวกับอัญมณีเคลื่อนไหวได้“กล้าพูดแบบนี้…เพราะคุณรู้ว่าฉันไม่แต่งงานง่ายๆ หรือเพราะคุณคิดว่าฉันเชื่อในพรหมลิขิตเหมือนลูกค้าคุณ?” เธอพูดขบขัน คิณห์ยกมือขึ้นลูบคางเบาๆ ราวกับใช้เวลาคิด แต่จริงๆ แล้วเป็นเพียงการประมวลผลแบบชายที่มีจังหวะเป็นของตัวเอง“ผมไม่คิดอะไรแบบนั้นเลยครับ” เขาหันกลับมาสบตาเธอ “ผมแค่เชื่อว่า…เวลามีคนที่คุยกันรู้เรื่องในบรรยากาศดี ๆ แบบนี้ เราไม่ควรปล่อยให้หมดแค่ตรงระเบียงนี้” เขาเลือกหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดเบา ๆ สไลด์หน้าจอ “ที่บ้านผมมีระเบียงกว้างกว่านี้ วิวแม่น้ำ แถมไม่มีเสียงไวโอลินขัดจังหวะด้วย” เขาพูดเช่นนี้ลินน์เลิกคิ้วช้าๆ เธอไม่ตกใจ…ไม่ประหลาดใจ…เพียงแต่เงียบ ก่อนจะตอบด้วยเสียงนิ่งละมุนที่