All Chapters of Inbox ร้อนรัก [PWP] + [NC30+]: Chapter 11 - Chapter 20

ลินน์เปิดประตูห้องพักชั้นยี่สิบแปดของคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพ เสียงประตูเลื่อนกระจกปิดลงเบาๆ ตามหลัง ภายในห้องมีเพียงแสงจากโคมไฟหัวเตียงที่ส่องอบอุ่นเป็นวงกลมเล็ก ๆ บนพื้นไม้ เธอถอดส้นสูงอย่างเงียบเชียบ วางมันข้างโซฟาตัวโปรด ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งอย่างแผ่วเบา บนโซฟากำมะหยี่สีเบจที่เธอชอบนักเวลาต้องใช้ “เวลาคิด” ค่ำคืนนี้…มีหลายสิ่งให้คิด ไม่ใช่แค่ข้อเสนอจาก MatchOn ที่น่าสนใจ แต่ยังมี ‘บุคคล’ ผู้เสนอสิ่งนั้นอีกด้วย เขาคือ คิณห์ วรเศรษฐ์นภาลัย ชายหนุ่มผู้ที่เธอเพิ่งพบในค่ำคืนนี้ ภายใต้หน้ากากสีดำ ท่ามกลางเสียงดนตรี และระเบียงกลางแสงจันทร์ ผู้ชายที่ไม่ใช่แค่พูดเก่ง แต่ยัง “จับความรู้สึก” คนฟังได้แม่นราวกับอ่านใจ เธอพิงพนักโซฟา เงยหน้ามองเพดาน แล้วก็ถอนหายใจยาว “เขาสูงมากเลย” เธอพึมพำเบา ๆ เธอคิดถึงชายร่างสูงโปร่งอย่างกับหลุดมาจากโฆษณาน้ำหอมระดับโลก ร่างสูงน่าจะราว ๆ 190 กว่าเซนติเมตร…หรืออาจถึง 200 ด้วยซ้ำ เวลายืนใกล้กัน เธอที่สูงถึง 180 นิด ๆ ยังรู้สึกเล็กลงอย่างไม่เคยรู้สึกมาก่อน รู้สึกแปลก…แต่น่าดึงดูด และไม่ใช่แค่เรื่องส่วนสูง แต่เป็นใบหน้าเขายังคงชัดในหัวเธอราวกับเพิ่งสบตากันเมื่อคร

The Core Athletica Club ย่านเพลินจิต ยิมระดับ Ultra-Private Club ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวและบริการที่เหนือระดับ ซ่อนตัวอยู่บนชั้น 7 ของอาคารหรูกลางย่านธุรกิจ เมื่อก้าวพ้นประตูไม้โอ๊คขัดเงาเข้าไป จะพบกับโถงต้อนรับที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีอ่อนและงานศิลปะร่วมสมัยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของยูคาลิปตัสและเปปเปอร์มินต์ลอยกรุ่นในอากาศจากเครื่องพ่นอโรม่า แสงไฟสีวอร์มไวท์ปรับระดับตามแสงธรรมชาติที่สาดผ่านกระจกบานสูง ทุกพื้นที่ภายในคลับแห่งนี้ออกแบบด้วยหลักสมาธิและความสงบ แม้จะเป็นยิม แต่ไม่มีเสียงตะโกน ไม่มีเสียงเครื่องดนตรีเร่งเร้า มีเพียงดนตรีแนวแอมเบียนซ์เจือเบาๆ และเสียงฝีเท้ากระชับของผู้มาใช้บริการที่ล้วนแต่ดูดี มีระดับ และเงียบเป็นธรรมชาติในส่วนพื้นที่ออกกำลังกายแบ่งเป็นโซนต่างๆ อย่างชัดเจน โซนเวทเทรนนิ่งตกแต่งด้วยแสงเงาแบบคอนทราสต์สูง พื้นไม้จริงและเครื่องเล่นที่ผลิตเฉพาะโดยแบรนด์เยอรมัน ส่วนโซนคาร์ดิโออยู่ติดผนังกระจกที่มองออกไปเห็นวิวเมืองกรุงเทพยามสาย เงาของต้นไม้จริงในกระถางเซรามิกเคลือบวางตามจุดต่างๆ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายราวกับอยู่ในรีสอร์ตลินน์อยู่ที่โซนคาร์ดิโอ เธอสวมเพียงสปอร์ตบราสีดำ

ทว่า…เสียงประตูสระว่ายน้ำเปิดเบาๆ เสียงฝีเท้าชายคนหนึ่งดังขึ้นช้าๆ บนพื้นไม้กันลื่นที่ทอดยาวขนานกับขอบสระ ลินน์ยังคงนอนลอยตัวบนผิวน้ำ หลับตา ปล่อยใจ ให้เสียงของตัวเองกลืนหายไปกับสายน้ำ “เช้านี้น้ำดูจะสงบ…ผิดปกตินะครับ” เสียงทุ้มนุ่ม ราบเรียบ และคุ้นเคย ดังขึ้นจากขอบสระ เสียงที่เธอเพิ่งได้ยินเมื่อคืน เสียงที่ยังวนอยู่ในหัวตั้งแต่ตื่นนอน ลินน์ชะงัก เธอลืมตาแล้วหันหน้าไปมองตามเสียงนั้น เพียงแค่เสี้ยววินาที หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว เขา…อยู่ตรงหน้าเธอแล้วจริงๆ คิณห์ วรเศรษฐ์นภาลัย ชายหนุ่มในชุดว่ายน้ำกางเกงทรงเข้ารูปสีดำสนิทกับเสื้อคลุมบางผ้าลินินสีเทาเข้มที่เปิดหน้าอกเล็กน้อย ผมเปียกนิดๆ ราวกับเพิ่งออกจากห้องซาวน่า ผิวขาวละเอียดรับกับความสูงที่น่าจะมากกว่าสองเมตรอย่างชัดเจน เขาเดินมาตามแนวสระช้าๆ พร้อมส่งสายตานิ่งสงบ แต่มีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่ที่มุมปาก แสงจากเพดานกระทบกับหยดน้ำบนลำคอและแผงอกของเขา ยิ่งขับให้เขาดูเหมือนภาพจากโฆษณาน้ำหอมลักซ์ชัวรี่ แต่นี่ไม่ใช่ภาพ…นี่คือ’ เขา ‘จริง ๆ “ไม่ได้คิดว่าจะได้เจอคุณในที่แบบนี้…คุณลินน์” น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ แต่ในนั้นมีบ

บรรยากาศภายนอกคือกรุงเทพในยามค่ำ แสงไฟจากตึกสูงระยิบระยับท่ามกลางม่านฟ้าเข้ม รถยนต์ยังคงเคลื่อนตัวอย่างเนิบช้าในซอยด้านล่าง แต่บนคอนโดหรูแห่งนี้ คือความเงียบงันและเป็นส่วนตัวในแบบที่ลินน์ต้องการทุกคืน เธอก้าวเข้ามาในห้องของตัวเอง ห้องที่ตกแต่งอย่างมินิมอล สีขาว เทา และดำ เปิดไฟบางดวงที่ให้แสงสลัว เธอถอดรองเท้าส้นสูงวางอย่างเป็นระเบียบ ก่อนจะถอนหายใจช้า ๆ ราวกับปลดเปลื้องความวุ่นวายทั้งวัน แต่ยังไม่ทันได้เดินถึงกลางห้อง เสียงกริ่งประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น… ติ๊งต่อง…ติ๊งต่อง… ลินน์ขมวดคิ้วเล็กน้อย มองนาฬิกาบนผนัง 20:54 ใครมากดกริ่งเวลานี้? เธอกดสวิตช์หน้าจอรับภาพที่ติดอยู่ตรงผนัง ใบหน้าของเธอปรากฏบนหน้าจอ และภาพชายคนหนึ่งก็เช่นกัน ชายหนุ่มในยูนิฟอร์มของร้านดอกไม้ สวมหมวกและหน้ากากอนามัยเรียบร้อย ยืนถือตะกร้าดอกไม้อย่างสุภาพ “ใครคะ?” เธอถามผ่านไมโครโฟน เสียงตอบกลับมาชัดถนัด “มีคนส่งดอกกุหลาบมาให้คุณครับ” เขาพูดจบ ลินน์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปเปิดประตู เมื่อบานประตูเลื่อนออก เธอก็ได้พบชายหนุ่มในยูนิฟอร์มนั้นจริงๆ พร้อมช่อดอกไม้ที่ดูเรียบง่าย แต่หรูหราในเวลาเดียวกัน ภายในช่อดอกกุหลา

เสียงเครื่องเป่าผมเงียบลง ในกระจกบานใหญ่ของห้องแต่งตัวริมหน้าต่างสูงจรดเพดาน ลินน์กำลังเกล้าผมตัวเองขึ้นอย่างเรียบหรู ปล่อยปอยผมระย้าด้านข้างเพียงเล็กน้อย เผยต้นคอระหงกับต่างหูเพชรเม็ดเล็กที่แวววับพอประมาณ ชุดเดรสที่เธอเลือกสำหรับคืนนี้ เป็นเดรสรัดรูปคล้องคอสีเทาเข้มที่ทอด้วยกลิสเตอร์เนื้อละเอียด มันแนบไปกับเรือนร่างที่ได้สัดส่วนจากการออกกำลังกาย ความยาวเพียงเหนือเข่าสองคืบ ทำให้เผยเรียวขาอย่างพอดี ไม่หวือหวา…แต่พอดูแล้วต้องมองซ้ำ เธอลองหันซ้าย หันขวา มองตัวเองในกระจก แสงไฟตกกระทบเนื้อผ้าให้ระยิบระยับราวกับละอองดาวบนผืนเทา ใบหน้าเธอแต่งโทนนู๊ดอมชมพูอ่อน เฉดตาน้ำตาลทองบางๆ เฉียงขึ้นอย่างพอดีรับกับแนวโหนกแก้ม ริมฝีปากระเรื่อสีแดงจางๆ ไม่จัดจ้าน…แต่ดูสุขภาพดีแบบคนที่ไม่พยายาม แต่สวยโดยธรรมชาติ รองเท้าส้นเข็มสีเงินเมทัลลิกวางอยู่ข้างหน้าเธอบนพรม ลินน์สูดหายใจเบาๆ ขณะค่อยๆ หยิบมันขึ้นมาใส่เธอไม่รู้สึกประหม่ากับการแต่งตัวแบบนี้ เพราะเธอเคยสวมเดรสหรูไปงานแต่ง ไปเปิดตัวสินค้า ไปยืนอยู่กลางเวทีในฐานะเจ้าของแบรนด์มานับสิบปี แต่คืนนี้… สิ่งที่ทำให้รู้สึกแปลกไปนั้นกลับไม่ใช่ชุดเดรส ไม่ใช่การแต