กฎของการย้อนเวลา : ห้ามจ้องตาเกิน 3 วินาที의 모든 챕터: 챕터 31 - 챕터 40

ช่วงนี้เป็นปลายเดือนตุลาคม อากาศเหมือนจะเริ่มเย็นลงนิดหน่อย มู่เสวี่ยสวมเสื้อไหมพรมนั่งอยู่บนม้านั่งหินอ่อนหน้าโรงอาหารของมหาวิทยาลัย บนโต๊ะมีหนังสือเรียนเล่มหนึ่งกางอยู่ แต่สายตาของเธอไม่ได้จดจ้องมัน เอาแต่เหม่อลอยไปข้างหน้า วันนี้เป็นวันเกิดพ่อของเธอ นิ่งหลงรับปากว่าจะมารับไปที่บ้านใหญ่ตระกูลมู่ด้วยกันหลังเลิกเรียน เธอคิดถึงพ่อ แต่ภาพร่างกายเย็นชืดของเขาในความทรงจำกลับทำให้เธอไม่กล้าไปเผชิญหน้า เธอกลัวว่าจะห้ามน้ำตาไม่อยู่โดยไร้เหตุผลจนทำให้อีกฝ่ายสงสัย อีกทั้งยังต้องไปเผชิญหน้ากับแม่เลี้ยงที่ยังมีเรื่องค้างคาเกี่ยวกับบริษัทเยี่ยนไท่ และน้องสาวที่พร้อมจะแทงข้างหลังเธอคนนั้น มู่เสวี่ยไม่เคยเห็นหน้าแม่ แม่ของเธอเสียชีวิตตั้งแต่เธอเกิดด้วยสภาวะแทรกซ้อนระหว่างคลอด ส่วนแม่เลี้ยงเข้ามาในช่วงนั้นพอดีเพราะพ่อต้องไปงานเลี้ยงหนึ่งที่ยกเลิกไม่ได้ จากนั้นด้วยความเมา แปดเดือนต่อมาก็ได้น้องสาวเธอมาคนหนึ่ง น้องสาวของเธอชื่อว่า มู่อี้หลิน อายุห่างจากเธอหนึ่งปี ตอนเด็กตัวค่อนข้างเล็ก แม่เลี้ยงบอกว่าเป็นเรื่องปกติของเด็กที่คลอดก่อนกำหนด ดังนั้นเพื่อจะดูแลเธอให้ดี พ่อของเธอจึงค่อนข้างตามใจ นิสัยขอ

“เสวี่ยเสวี่ยของพ่อ” มู่เจ๋อไห่เอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข เขาเดินเข้ามากอดลูกสาวด้วยความคิดถึงที่สะสมมาตลอดหลายเดือน “ไปเรียนมหาลัยเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหมลูก” เมื่อได้ยินเสียงนั้นหญิงสาวจึงหันไปมอง ภาพสุดท้ายของอีกฝ่ายในความทรงจำนั้นคือใบหน้าเผือดสีที่นอนอยู่ในโลง เมื่อเห็นใบหน้าที่ยังสดใสแบบนี้จึงทำเอาความคิดถึงเอ่อล้น น้ำตาไหลพรากลงมา แขนที่เกาะเกี่ยวเอวของพี่เลี้ยงเลื่อนลงหันไปพุ่งตัวเข้าซบอกของผู้เป็นพ่อแทน “พ่อคะ” เธอพูดอู้อี้ ใบหน้ายังคงซุกอยู่ในอ้อมกอดอบอุ่น “เป็นอะไรไป ใครรังแกเสวี่ยเสวี่ยของพ่อ หืม บอกพ่อมา” เมื่อเห็นลูกสาวเป็นแบบนี้มู่เจ๋อไห่ก็ตกใจเหมือนกัน “หนูสบายดีค่ะพ่อ คิดถึงพ่อมากเลย” มู่เสวี่ยตอบพลางกอดพ่อของเธอแน่นขึ้น “พ่อก็คิดถึงเรามาก” คนถูกกอดตอบกลับอย่างอบอุ่นใจดี แม้ความจริงเขาจะงงอยู่ก็ตาม หญิงสาวกอดผู้เป็นพ่อแบบนั้นสักพัก พอรู้ตัวก็ผละออก เมื่อเห็นพี่เลี้ยงและผู้เป็นคู่หมั้นมองมาก็แอบเขินอายเล็กน้อยที่เผลอทำตัวเป็นเด็ก มู่เจ๋อไห่หันไปมองนิ่งหลงที่ยืนรออยู่ห่าง ๆ อย่างมีมารยาท แล้วพูดเชิญชวนด้วยความยินดี “นิ่งหลงมาด้วยเหรอ เข้ามาข้างในกันเถอะ วันนี้แ

หลังมื้ออาหารค่ำจบลง ทุกคนต่างทยอยแยกย้ายกันไปพักผ่อนตามห้องของตนเอง มู่เจ๋อไห่กับภรรยาเดินออกไปทางหนึ่ง มู่เสวี่ยเดินคล้องแขนไปกับพี่เลี้ยงไปอีกทางหนึ่งส่วนนิ่งหลงลุกขึ้นเดินออกจากห้องรับประทานอาหารเพื่อเดินออกไปนอกระเบียง เขาโทรหาหยางเทาที่ตอนนี้คงอยู่ที่ห้องอาหารเล็กกับคนอื่นด้านข้าง ซึ่งเป็นที่ที่จัดเตรียมไว้เพื่อผู้ติดตามของผู้มาเยือนของบ้านตระกูลมู่มู่อี้หลินเดินออกมาเป็นคนสุดท้าย เธอมองตามแผ่นหลังกว้างที่ดูมั่นคงแข็งแรงของชายหนุ่ม ก่อนจะแอบตามไปห่าง ๆ เมื่ออกจากห้องอาหาร“กลับไปได้แล้ว” นิ่งหลงสั่งการผ่านสายโทรศัพท์“ได้ครับ” แม้เจ้านายไม่ได้บอกอะไรมากแต่หยางเทาผู้เป็นเลขามือทองย่อมรู้ว่าหมายถึงอะไร “เดี๋ยวผมจะให้ผู้คุ้มกันส่วนหนึ่งเฝ้าอยู่ด้านนอก ตอนเช้าจะนำชุดนักศึกษามาให้พร้อมกับรับคุณชายไปเรียนนะครับ”“อืม” นิ่งหลงตอบรับคำเดียวแล้วกดวางสายเสียงฝีเท้าเบา ๆ จากทางด้านหลังทำให้ชายหนุ่มต้องหันกลับไปมอง คนที่เดินเข้ามายิ้มหวานหยด แต่ผู้มองกลับรู้สึกไม่สบอารมณ์เท่าไหร่“พี่นิ่งหลงคะ” มู่อี้หลินเรียกเบา ๆ ทั้งยังเดินเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่าย“มีอะไร” นิ่งหลงไม่ได้ถอยหลังแต่เหลือบต

หลังจากกลับมาจากบ้านตระกูลมู่ได้ไม่กี่วัน ชีวิตในมหาวิทยาลัยของมู่เสวี่ยก็กลับเข้าสู่วิถีปกติอีกครั้ง แม้ในใจจะยังคงมีเรื่องราวมากมายที่ต้องคิดทบทวนอยู่ตลอดเวลาก็ตามเที่ยงวันนี้ มู่เสวี่ยเดินมายังม้านั่งหินอ่อนหน้าโรงอาหารตามที่นัดหมายไว้ ก่อนจะเห็นหลินซานซานนั่งรออยู่ก่อนแล้วพร้อมกล่องอาหารสองใบในมือ“มาแล้วเหรอ มานั่งนี่มา” หลินซานซานเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสดใส พลางขยับตัวเปิดที่นั่งข้าง ๆ ให้“วันนี้เอาอะไรมากินอีกเหรอคะ” มู่เสวี่ยนั่งลงแล้วถามขึ้น สายตามองกล่องอาหารอย่างสนใจคราวก่อนหลินซานซานแบ่งอาหารกลางวันให้ เธอลองชิมไปแล้วรู้สึกว่าอร่อยไม่หยอก“ไข่เจียวมะเขือเทศราดข้าว อาหารจีนบ้าน ๆ นี่แหละ ทำง่าย ทำเผื่อมาอีกกล่องให้เธอด้วยนะ มากินกัน” หลินซานซานตอบพลางยื่นกล่องข้าวให้โดยไม่หวงแหนมู่เสวี่ยรับมาด้วยรอยยิ้ม รู้สึกขำตัวเองอยู่นิดหน่อยมื้อเช้าเธอทานอาหารฝีมือพ่อครัวชั้นหนึ่งที่นิ่งหลงนำมาส่ง ตอนกลางวันกลับทานอาหารทำเองง่าย ๆ ของแม่ครัวมือสมัครเล่น ช่างเป็นความต่างที่คิดยังไงก็น่าขำดี แต่เธอก็ไม่คิดปฏิเสธน้ำใจนี้แต่อย่างใดทั้งสองนั่งกินข้าวพลางพูดคุยกันไปเรื่อยเปื่อย หลินซานซาน

หลังจากเย็นวันแรกที่ทดลองงานผ่านไปด้วยดี ล่ะมั้งมู่เสวี่ยตัดสินใจที่จะทำงานในร้านนี้ต่อไป ความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้สัมผัสยังคงติดอยู่ในใจ เหนื่อยนั้นเหนื่อยแน่นอน แต่มีผู้คนคอยช่วยเหลือกันอย่างอบอุ่น การทำงานพลาดไม่ใช่เรื่องร้ายแรง เธอแค่ต้องฝึกฝนให้มากขึ้นไปอีกก็เท่านั้น ดังนั้นเมื่อกลับที่พักครั้นหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตายช่วงนี้ในหอพักนั้นเงียบสงบดี หวังปิงปิงย้ายออกไปแล้ว บรรยากาศในห้องจึงผ่อนคลายขึ้นมากเนื่องจากไม่มีเสียงกระแหนะกระแหนที่กัดกินใจแต่ใช่ว่าบรรยากาศผ่อนคลายแบบนี้จะทำให้มู่เสวี่ยเลิกคิดที่จะแก้แค้นพวกเขา เธอแค่รู้สึกว่ารออีกนิดได้ เพราะคนแรกที่เธอจะเล่นงานไม่ใช่สองคนนี้ ดูเหมือนเธอจะปล่อยให้หมิงเจ๋อ รุ่นพี่อีกคนไว้นานเกินไปแล้วตัวหมิงเจ๋อนั้นในชีวิตก่อนไม่ได้ทำร้ายเธอ เอาความแค้นส่วนหนึ่งไปลงที่เขาเหมือนจะไม่ถูกต้อง แต่แล้วอย่างไรล่ะ ในเมื่ออีกฝ่ายเคยคิดไม่ดีกับคุณหนูใหญ่อย่างเธอในชีวิตนี้ เธอก็ต้องกำจัดออกไปก่อนจะได้ไม่เป็นภัยทีหลัง***ค่ำวันศุกร์หวนกลับมาอีกครั้ง ร้านอาหารเล็ก ๆ ที่มู่เสวี่ยทำงานอยู่คลาคล่ำไปด้วยลูกค้ามากกว่าปกติ ช่วงสิ้นสัปดาห์นักศึกษาและคนทำงานต่า