All Chapters of กฎของการย้อนเวลา : ห้ามจ้องตาเกิน 3 วินาที: Chapter 21 - Chapter 30

มู่เสวี่ยเดินเข้าห้องบรรยายวิชาเศรษฐศาสตร์ธุรกิจพร้อมกับเพื่อนร่วมคณะคนอื่น ๆ ตามปกติ นี่เป็นสัปดาห์ที่สองของการเปิดภาคเรียน ตารางเรียนจึงเริ่มแน่นขึ้นตามลำดับ แต่สิ่งที่ทำให้เธอชะงักไปเล็กน้อยคือที่นั่งประจำของหวังเจี้ยน ที่มักจะมานั่งรอเธอเป็นประจำพร้อมรอยยิ้มทักทายทุกครั้งกลับว่างเปล่า หญิงสาวติดต่อกับหวังเจี้ยนมาตลอด เขาไม่ได้วอแวเธอนัก จากเท่าที่อ่านความคิดได้เหมือนเขาจะเจอเหยื่อคนใหม่ที่หลอกง่ายกว่าจึงชะลอการจัดการกับตัวเธอเองออกไปก่อน ในส่วนของรายวิชานี้ที่เจอเขาเสมอเพราะเป็นวิชาที่เรียนร่วมกับปีสองอยู่แล้ว มู่เสวี่ยไม่ได้สนใจว่าหวังเจี้ยนไปที่ไหน ก็แค่เสียดายที่ไม่ได้หลอกถามอะไรเขาอีกก็เท่านั้น หลายวันนี้เธอคุยกับเขาแต่ไม่ได้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมเลย ตอนนี้เองเธอถึงได้รู้ว่าพลังอ่านใจนี่ใช้ง่ายก็จริง แต่บางครั้งกลับไม่ประสบผลเพราะเงื่อนไขของการจ้องตาในช่วงเวลาสามวินาทีนั้น คนปกติคงไม่จ้องตากันเขม็งตลอดเวลาอยู่แล้ว สุดท้าย หวังเจี้ยนมาถึงในช่วงก่อนอาจารย์จะเริ่มสอนไม่กี่นาที สีหน้าที่เคยดูมั่นใจในตัวเองกลับหมองคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด ใต้ตามีรอยดำจาง ๆ ราวกับอดนอนมาหลายคืน ผมที่

เสียงพึมพำดังขึ้นทั่วห้องสอบทันทีที่หวังเจี้ยนถูกพาตัวออกไป พร้อมกับกระดาษข้อสอบและสมุดโน้ตที่เป็นหลักฐาน ใบหน้าของเขาซีดขาวจนแทบไร้สีเลือด สายตาที่เคยมั่นคงกลับเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “เงียบ! ทำข้อสอบต่อไป” ผู้คุมสอบอีกคนตะโกนเสียงดัง ทั้งห้องกลับมาเงียบลงอีกครั้ง มู่เสวี่ยยังคงทำข้อสอบของตนเองอย่างสงบเสงี่ยม เธอมองเหตุการณ์นั้นพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะรีบเขียนคำตอบลงในกระดาษคำตอบตรงหน้าด้วยความเร็วที่ผิดปกติ แน่นอนว่าเธอต้องเคยทำข้อสอบชุดนี้มาก่อน จะว่าไปคนที่โกงข้อสอบอย่างจริงจังคงเป็นตัวเธอเองนี่แหละ ดูเหมือนว่าความทรงจำจากชีวิตก่อนจะใช้งานได้หลากหลายทีเดียว ทั้งนำมาใช้ประโยชน์เรื่องแก้แค้น ยังมีประโยชน์ในการทำคะแนนสอบด้วย ซึ่งนั้นก็ดี หลังสอบเสร็จ ข่าวของหวังเจี้ยนที่ถูกจับได้ว่าโกงข้อสอบก็แพร่กระจายไปทั่วคณะอย่างรวดเร็ว บ้างก็ว่าเขาคงถูกไล่ออกแน่นอน บ้างก็ว่าอย่างน้อยก็ต้องโดนพักการเรียนหนึ่งเทอมเต็ม ๆ “รุ่นพี่เรียนดีอยู่แล้วนี่นา ทำไมทำแบบนั้นล่ะ” “ใครจะรู้ว่าเมื่อก่อนคะแนนพวกนั้นมาจากความสามารถจริง ๆ หรือเปล่า” มู่เสวี่ยเดินผ่านเสียงซุบซิบเหล่านั้นไปเงียบ ๆ เหมือนเรื่องนี้ไม่

ขณะที่มู่เสวี่ยเดินผ่านลานด้านหลังตึกคณะเพื่อไปห้องสมุดตามปกติก็ได้ยินหวังเจี้ยนกำลังคุยโทรศัพท์กับพ่อพอดี พออีกฝ่ายวางสายจึงได้เดินเข้าไปหา หายหน้าไปตั้งหลายวัน นึกว่าจะกลัวขายหน้าจนลาออกไปเองแล้วเสียอีก มู่เสวี่ยคิด หลายวันนี้เธออยากทำตามแผนการ แต่เจ้าตัวดันไม่มาให้เห็นหน้าเลยนี่สิ เธอก็เริ่มรู้สึกเซ็ง ๆ อยู่พอดี “พี่เจี้ยนคะ” มู่เสวี่ยเข้าไปใกล้แล้วเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เมื่อเดินมาถึงด้านข้างจึงเห็นสีหน้าซีดเผือดของเขาชัดเจนขึ้น “เป็นอะไรไปเหรอคะ สีหน้าดูไม่ดีเลย ถ้าไม่สบายเราไปโรงพยาบาลกันไหมคะ” หวังเจี้ยนเงยหน้าขึ้นมองรุ่นน้องตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะฝืนยิ้มแล้วตอบกลับ “ไม่มีอะไรหรอก พี่แค่เหนื่อย ๆ น่ะ” “ไม่ต้องฝืนยิ้มก็ได้ค่ะ” มู่เสวี่ยเอ่ยพลางนั่งลงข้าง ๆ เขาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนจริงใจ “ฉันบังเอิญได้ยินพี่คุยโทรศัพท์กับพ่อเมื่อครู่ ดูเหมือนจะโดนดุหนักมากเลยนี่คะ” อีกฝ่ายนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาวอย่างยอมแพ้ต่อความอ่อนล้าที่สะสมมาตลอดหลายวัน “พ่อโทรมาต่อว่าเรื่องที่พี่โดนจับได้ว่าพยายามโกงข้อสอบนั่นแหละ ที่บ้านก็มีปัญหาธุร

“ได้ ฉันจะไม่ทำอะไรตอนนี้” ชายหนุ่มตกลงในท้ายที่สุด ทั้งยังกำชับไปอีกหนึ่งประโยค “แต่ถ้าเขากล้าล้ำเส้นแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ปล่อยเอาไว้แน่”“ค่ะ เข้าใจแล้ว” มู่เสวี่ยตอบรับพลางยิ้มกว้าง ค่อนข้างโล่งใจที่สามารถโน้มน้าวให้เขาใจเย็นลงได้สำเร็จเธอรู้ว่าคนที่เหมือนจะตามใจเธอทุกอย่างคนนี้ หากไม่อยากทำจริง ๆ ลับหลังเขาก็แอบไปจัดการอยู่ดี แต่ถ้าทำใหเขารับปากต่อหน้าได้ เขาจะทำตามที่พูด“แล้วอีกเรื่องหนึ่ง” นิ่งหลงเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้“คะ?”“ห้ามนั่งกินข้าวสองต่อสองกับเขาอีก จะคุยเรื่องอะไรก็คุยตอนมีคนอื่นอยู่ด้วย” นิ่งหลงสั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดมู่เสวี่ยกลั้นเสียงหัวเราะอยู่ลำคอกับเงื่อนไขที่ฟังดูเหมือนเด็กน้อยหวงของของชายหนุ่มตรงหน้า แต่ก็รีบพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายเพราะเกรงว่าถ้าเสียงขำหลุดออกไปอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ “ได้ค่ะ ได้ตามที่คุณต้องการทุกอย่างเลย”นิ่งหลงมองสีหน้าท่าทางที่ยินยอมโอนอ่อนตามคำพูดของเขาอย่างว่าง่ายนั้นด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าเธอแค่ตอบรับเอาใจเขาเท่านั้น จะกระทำหรือไม่ยังต้องดูที่เหตุการณ์ในขณะนั้นอยู่ดี แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ถอนหายใจ“ลงไปได

หญิงสาวย่อมอยากรู้เบื้องลึกเบื้องหลังเรื่องนี้ การกระทำของบริษัทเยี่ยนไท่ค่อนข้างแปลก ดูเหมือนไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่จะทำลายตระกูลหวังแบบนี้ “ฟังฉันนะ” มู่เสวี่ยกล่าวขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง หวังปิงปิงจึงซับน้ำตาแล้วหันมองผู้เรียก แววตาอ่อนโยนของอีกฝ่ายทำให้เธอสงบใจลงไม่น้อย “เชื่อฉัน ทุกอย่างมีทางออกเสมอ” มูเสวี่ยพยายามปลอบใจ ทางหนึ่งก็นับเวลาเพื่อใช้พลังไปด้วย “จะมีทางไหนอีก เมื่อกี้พ่อบอกว่าให้ฉันเตรียมตัวกลับบ้านแล้ว” หวังปิงปิงพูดพร้อมกับน้ำตาซึมอีกครั้ง “พ่อแม่ทุกคนรักลูกของตัวเองนะคะ เขาต้องเตรียมทางออกที่ดีกว่าไว้อยู่แล้ว รอดูสักพักก็ได้” เมื่อจบประโยคนี้ เวลาสามวินาทีก็ครบตามกำหนด พรึบ! กล่องข้อความสีแดงสดปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของหวังปิงปิง [ ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรกคงไม่ยอมให้พ่อรับเงินก้อนนั้นมาแน่ ๆ ฉันไปพูดกับเขาแทนพ่อครั้งเดียวก็ให้ทุนมา นี่ต้องเป็นแผนทำลายครอบครัวของฉันตั้งแต่แรกแน่นอน ] [ พวกเขาอยากทำอะไร พ่อก็ทำตามพวกเขาทุกอย่างนี่นา หรือเพราะพวกเบื้องหลังพวกนั้น แต่ฉันไม่เคยเห็นพวกเขาสักครั้ง ] มู่เสวี่ยเลิกคิ้วเมื่อเห็นข้อความเหล่านั้น ใบหน้าอ่อนโยนที่ปั้นแต่งออกม