All Chapters of กฎของการย้อนเวลา : ห้ามจ้องตาเกิน 3 วินาที: Chapter 41 - Chapter 50

ช่วงนี้มู่เสวี่ยกำลังรอข่าวคราว เธอจำได้ว่าก่อนปิดภาคการศึกษาของชั้นปีที่หนึ่งมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น เหมือนว่าเหรัญญิกของสโมสรนักศึกษาจะมีปัญหาเรื่องการจัดการเงิน แต่มีข่าวเรื่องชู้สาวเข้ากลบเสียก่อนหลังจากนั้นข่าวก็เงียบหายไป เธอเองก็ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในเมื่อครั้งนี้เธออยู่ตรงนี้ ปัญหาย่อมไม่มีทางเงียบหายเช่นเดิมแน่นอนเธอรอข่าวจนกระทั่งก่อนถึงการสอบปิดภาคการศึกษา มู่เสวี่ยนั่งกินข้าวอยู่กับหลินซานซานที่ม้านั่งหินอ่อนที่ประจำข้างโรงอาหารตามปกติ แต่จู่ ๆ อีกฝ่ายก็เล่าเรื่องหนึ่งขึ้นมา“เมื่อคืนที่ร้านมีลูกค้าคนหนึ่งใจดีมาก ทำเอาฉันคิดถึงเพื่อนเก่าคนหนึ่งเลยล่ะ” หลินซานซานเกริ่นนำ “ตอนนี้ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้างแล้ว” น้ำเสียงนั้นมีความเศร้าแฝงอยู่เล็กน้อย“เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” มู่เสวี่ยถามด้วยความสนใจ“เธอเป็นรุ่นพี่ผู้หญิงปีสาม ฉันรู้จักช่วงเพิ่งเข้ามหาลัยใหม่ ๆ ชื่ออวี้อัน” หลินซานซานมีสีหน้าครุ่นคิดก่อนจะเล่าต่อ “ตอนนั้นพี่เขาก็ลำบากเรื่องเงินเหมือนกัน พวกเราเลยสนิทกันเร็ว และเป็นพี่อวี้อันนี่แหละที่ชวนฉันไปทำงานที่ร้านด้วย แต่แล้วสองอาทิตย์ต่อมารุ่นพี่ก็มาลาออกจากร้านแล้วหายหน้

มู่เสวี่ยหยิบเครื่องคิดเลขขึ้นมาคำนวณตัวเลขอย่างละเอียด พบว่ายอดรวมของรายการเบ็ดเตล็ดเหล่านั้นสูงถึงหกหมื่นหยวนตลอดทั้งปีการศึกษาที่ผ่านมา ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มากเกินกว่าจะเป็นเรื่องปกติสำหรับกิจกรรมนักศึกษาทั่วไปในตอนที่กำลังตั้งใจคำนวณตัวเลขอยู่นั้นเอง เสียงที่ดังมาจากข้างหลังทำเอาเธอสะดุ้งเฮือกเบา ๆ“ทำอะไรอยู่เหรอ”มู่เสวี่ยเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองก็เห็นหมิงเจ๋อเดินเข้าประตูมา เธอค่อย ๆ ปิดเอกสารที่กำลังอ่านอยู่ตรงหน้าลงอย่างไม่เร่งรีบ พยายามทำตัวให้ดูเป็นปกติที่สุด“กำลังช่วยจัดเรียงเอกสารงบประมาณของงานรับน้องอยู่ค่ะ” มู่เสวี่ยยิ้มน้อย ๆ พลางตอบกลับไป“อ๋อ งานนั้นเหรอ ไม่ต้องเร่งทำก็ได้ พี่เป็นคนดูแลบัญชีเอง พี่ทำเองได้อยู่แล้ว พวกน้องมู่เสวี่ยแค่เข้ามาคุยเล่นกันก็พอ พี่ไม่อยากทำให้ทุกคนลำบาก” หมิงเจ๋อเดินเข้ามาใกล้ก่อนจะคว้าเอกสารบนโต๊ะไปเปิดดูผ่าน ๆ เมื่อไม่เห็นการแก้ไขก็หันไปยิ้มให้รุ่นน้องตรงหน้า“ฉันแค่ว่าง ๆ น่ะค่ะ ไม่รู้ทุกคนไปไหนหมดแล้ว” มู่เสวี่ยบอกเขา“กลับไปแล้วหรือเปล่า ตอนนี้ก็ใกล้เย็นแล้ว น้องมู่เสวี่ยก็กลับไปเถอะเดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง” หมิงเจ๋อพูดคล้ายหวังดี แต่

มู่เสวี่ยดื่มน้ำผลไม้จนจุก ในที่สุดก็มีสิ่งที่น่าสนใจเกิดขึ้นชายวัยกลางคนร่างท้วมสวมชุดสูทเดินเข้ามาในงาน ด้านหลังติดตามมาด้วยผู้ช่วยและบอดี้การ์ดอีกสองคน เมื่อหมิงเจ๋อเห็นเขาเข้าก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับด้วยความนอบน้อมผิดปกติ“ท่านเสี่ย มาถึงแล้วเหรอครับ” หมิงเจ๋อเอ่ยด้วยรอยยิ้มประจบประแจง “เชิญทางนี้เลยครับ ผมเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว”เมื่อมู่เสวี่ยได้ยินชื่อนั้นก็จดจำมันเอาไว้ เธอค่อย ๆ ขยับตัวเข้าใกล้พวกเขามากขึ้น แสร้งทำเป็นสนใจอาหารว่างที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้เคียงเพื่อให้สามารถได้ยินบทสนทนาอย่างชัดเจนระหว่างที่เธอแสร้งทำเป็นสนใจอาหารว่างอยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปมองหยางเทายืนดูอยู่ห่าง ๆ เขาไม่ได้ตามติดเธอนัก นั่นถือว่าดี เธอจะได้เคลื่อนไหวได้สะดวก“วันนี้มีเด็ก ๆ ที่น่าสนใจมาแนะนำให้รู้จักไหม” เสี่ยกัวเซียงถามพร้อมกับสอดสายตาไปรอบห้องจัดเลี้ยง“มีครับ ๆ” หมิงเจ๋อตอบพลางหัวเราะเบา ๆ “ครั้งนี้ผมเตรียมไว้ให้สามคน รับรองว่าถูกใจท่านแน่นอน หวังว่าท่านจะช่วยเหลือสงเคราะห์เด็ก ๆ ที่ร้อนเงินพวกนี้ด้วยนะครับ”“เหอะ ฉันดูแลดีอยู่แล้ว” เขาตอบกลับพร้อมยิ้มมุมปากบทสนทนานั้นทำให้มู่เสวี่ยรู้สึกข

ช่วงเย็นในวันที่สามวันหลังจากคืนงานเลี้ยง ขณะที่มู่เสวี่ยกำลังนั่งทบทวนเอกสารการเรียนอยู่ในห้องพักคนเดียว โทรศัพท์ข้างกายก็ส่งเสียงดังขึ้นมา ผู้ที่โทรเข้ามาคือ ซูฉี เพื่อนสาวสาขาการแสดงที่เป็นผู้ช่วยห้องการเงินสโมสรเหมือนกันคนนั้น และยังเป็นคนที่ช่วยแต่งหน้าปลอมตัวให้เธอในคืนงานเลี้ยงคืนนั้นด้วยพวกเธอไม่ได้สนิทกันมากนัก ซูฉีแค่เป็นคนแอคทีฟ เข้ากับคนได้ง่าย เจอหน้าใครก็คุยฟุ้ง มู่เสวี่ยก็เจอฤทธิ์ของเธอเข้า แต่ตัวมู่เสวี่ยกำลังสวมบทนักศึกษาผู้อ่อนหวานใจดี เธอจึงจำใจต้องนั่งฟังอีกฝ่ายจ้ออยู่แบบนั้นบ่อย ๆ แล้วซูฉีจึงคิดว่าตนเองสนิทสนมกับเธอขึ้นมาการขอให้ช่วยครั้งก่อนอีกฝ่ายก็ยินดีช่วยเหลือโดยไม่ถามอะไรทั้งนั้น และดูจะสนุกกับการจับมู่เสวี่ยแต่งตัวเมื่อนึกถึงว่าต้องเจอกันอีกนานเพราะทำกิจกรรมของสโมสร มู่เสวี่ยจึงไม่ได้อยากขัดแย้งกับเธอ สายที่โทรมานี้จึงต้องรับเพื่อสานสัมพันธ์“เสวี่ยเสวี่ยว่างไหม อยากเล่าเรื่องหนึ่งให้ฟัง” ซูฉีทักทายด้วยน้ำเสียงร่าเริงยังไม่ทันที่มู่เสวี่ยจะได้ตอบกลับเธอก็ร่ายยาวออกมาแล้ว“เมื่อกี้ฉันว่าจะไปหาเพื่อน ๆ ในสโมสร แต่ทุกคนกลับเอาแต่ยุ่งวุ่นวายกับงานของตัวเอง ฉ

ไม่นานหลังจากถังซินอี้ขอตัวออกจากห้องไปเตรียมการ นิ่งหลงก็กลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะตามเดิม ส่วนมู่เสวี่ยก็นั่งบนโซฟาคอยมองหน้าจอที่ตอนนี้เปลี่ยนไปฉายภาพที่หน้างานคนแรกที่ติดตามหมิงเจ๋อเป็นผู้ชาย อีกทั้งหน้าตาไม่ได้ต่างจากภารโรงเท่าไหร่ ปกติเขาวนเวียนในมหาวิทยาลัยในฐานะคนสวนที่ดูแลต้นไม้ของคณะ การจะให้ปลอมตัวเข้าในงานคงเป็นไปไม่ได้ จึงได้หยุดอยู่แค่นั้น และตอนนี้เขากำลังรอคนมาเปลี่ยนตัวไม่นานนัก ถังซินอี้ก็กลับเข้ามาในห้องอีกครั้งในชุดเดรสรัดรูปขับเน้นช่วงร่างที่โค้งเว้าของตนเอง ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางสีอ่อน แสร้งเป็นเด็กสาวทั้ง ๆ ที่อายุเกือบสามสิบปี แต่กลับเหมือนราวกับถอดแบบนักศึกษาอายุเยาว์มา“ผู้ช่วยถังสวยมากเลยค่ะ” มู่เสวี่ยเอ่ยชม ถ้าไม่ได้เห็นเธอที่เป็นผู้ใหญ่ก่อนหน้านี้คงจำอายุของอีกฝ่ายไม่ได้จริง ๆ“ขอบคุณที่ชมค่ะคุณหนู” ถังซินอี้ยิ้ม “ฉันพร้อมแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ งานแบบนี้ฉันค่อนข้างถนัด”มู่เสวี่ยสังเกตเห็นเข็มกลัดรูปดอกไม้เล็ก ๆ ประดับอยู่ที่อกของผู้ช่วยเลขาตรงหน้า หยางเทาอธิบายเพิ่มเติมว่าภายในเข็มกลัดนั้นซ่อนเลนส์กล้องขนาดจิ๋วและไมโครโฟนเอาไว้ ภาพและเสียงทุกอย่างจ