Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

เย็นวันต่อมา นิ่งหลงพามู่เสวี่ยไปทานอาหารค่ำที่ร้านอาหารอิตาเลียนแห่งหนึ่งใจกลางเมือง บรรยากาศภายในร้านไม่ได้สว่างไสวเหมือนร้านอาหารจีนทั่วไป ที่นี่แสงไฟค่อนข้างสลัวหากให้บรรยากาศอบอุ่น มีเสียงไวโอลินบรรเลงคลอเบา ๆ พร้อมกับกลิ่นอายของไวน์แดงนิ่งหลงวางส้อมกับมีดลงหลังจากทานออร์เดิร์ฟเสร็จ ระหว่างที่กำลังรออาหารจานหลัก เขาก็พูดขึ้นมา “ฉันเพิ่งได้ข่าว”“คะ เรื่องอะไร” มู่เสวี่ยเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสงสัย“สืบเจอที่อยู่ของคนที่ชื่ออวี้อันแล้ว” นิ่งหลงพูดพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ “ห้องเช่าแถวชานเมืองเก่า ไม่ไกลจากบ้านหลังเดิมที่เคยถูกยึดไปมากนัก เธอไม่ค่อยออกไปไหน จึงใช้เวลาติดตามอยู่หลายวันกว่าจะเจอตัว”“จริงเหรอคะ!” มู่เสวี่ยดีใจ เธอลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้นจนเกือบทำแก้วน้ำล้มลง “งั้นพรุ่งนี้ฉันจะไปหาเธอ!”นิ่งหลงขมวดคิ้วเล็กน้อย “ไปเอง?”“ค่ะ สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง การผ่านเหตุการณ์อะไรแบบนั้นมาค่อนข้างเป็นบาดแผลลึก ถ้าผ่านไปไม่ได้เธอจะมีอาการหวาดระแวง ต้องให้ผู้หญิงอย่างฉันไปเอง ฉันมีแผนนิดหน่อยด้วย”สำหรับมู่เสวี่ยเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์เดียวกันก็จริง แต่การถูกคนที่ไว้ใจทรยศความเชื่อใจที่มีให้

ณ ห้องทำงานส่วนตัวของนิ่งหลงโต๊ะตรงหน้าเขาเต็มไปด้วยเอกสารทางการเงินที่กองสูงเป็นตั้ง ห่างออกไปยังมีโต๊ะยาวอีกตัวที่ถูกนำเข้ามาเพื่อให้ทีมนักบัญชีของตระกูลนิ่งได้ทำงานคนสิบกว่าคนช่วยกันตรวจสอบบัญชีการเงินอย่างหนักตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา เพื่อสืบสาวเส้นทางการเงินของหมิงเจ๋อและเสี่ยกัวเซียงให้ครอบคลุมทุกด้านไม่ให้หลุดรอดสายตาแม้สักเส้นขนกระทั่งวันนี้ หยางเทารวบรวมเอกสารทุกอย่างได้ครบถ้วยจึงหอบเอาแฟ้มเอกสารปึกหนาเข้ามารายงานนิ่งหลงที่กำลังตรวจสอบงบก่อสร้างอย่างจริงจังอยู่“ทุกอย่างครบถ้วนแล้วครับ” หยางเทาแจ้ง และรออยู่พักหนึ่งเพื่อให้เจ้านายทำงานตรงหน้าจนเสร็จก่อนนิ่งหลงปิดเอกสารโครงการลง หลังเอนพิงพนักเก้าอี้ ข้อศอกสองข้างวางบนที่วางแขนก่อนจะประสานนิ้วมือสองข้างลงที่ช่วงท้อง ท่าทางปล่อยตัวสบาย ๆ ไม่ได้จริงจังกับสิ่งที่จะรับฟังหลังจากนี้สักเท่าไหร่ แต่ที่เขาทำทุกอย่างไปก็เพื่อสนองความต้องการของคู่หมั้นสาวเท่านั้น“ว่ามา” เขาเอ่ยสั้น ๆเลขาหนุ่มวางแฟ้มข้อมูลทางการเงินที่เพิ่งตรวจสอบเสร็จลงบนโต๊ะตรงหน้านิ่งหลง“พวกเราพบสิ่งที่ต้องการแล้วครับคุณชาย” หยางเทารายงาน “ทีมของเราสามารถตามรอยการโ

ตลอดทางเดินออกจากหอประชุม หมิงเจ๋อก้มหน้าไม่กล้าสบตากับใคร ภาพลักษณ์ที่เคยดูมีเสน่ห์และน่าเชื่อถือพังทลายลงในพริบตา ไม่ว่าเรื่องนี้จะจริงหรือไม่ แต่เชื่อเสียงย่อมไม่เหลือแล้วอยู่ดี“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย” หลินซานซานกระซิบถามด้วยความตกใจ“นั่นสิคะ” มู่เสวี่ยตอบกลับพลางมองตามรุ่นพี่ที่ถูกกุมตัวออกไปหลังเลิกการประชุม ข่าวการจับกุมหมิงเจ๋อก็แพร่กระจายไปทั่วมหาวิทยาลัยอย่างรวดเร็ว รายละเอียดของคดีค่อย ๆ ถูกเปิดเผยผ่านสื่อต่าง ๆ ทั้งเรื่องขบวนการค้ามนุษย์โดยใช้ตำแหน่งหน้าที่แสวงหาผลประโยชน์จากนักศึกษาสาวที่ขัดสนทางการเงิน รวมไปถึงเรื่องการยักยอกเงินของสโมสรนักศึกษาด้วยในฟอรั่มของนักศึกษาและหน้าเพจโซเชียลมีเดียของมหาวิทยาลัย ข่าวนี้กลายเป็นหัวข้อที่ถูกพูดถึงมากที่สุดในชั่วข้ามคืน หลายคนออกมาแชร์ประสบการณ์ที่เคยถูกหมิงเจ๋อชักชวนไปงานเลี้ยงในลักษณะเดียวกันแต่ปฏิเสธไปเพราะรู้สึกไม่สบายใจ บางคนถึงกับสารภาพว่าเกือบตอบตกลงไปแล้วหากไม่มีธุระอื่นมาขัดไว้ก่อนนักศึกษาหลายคนที่เคยชื่นชมในตัวหมิงเจ๋อต่างรู้สึกผิดหวังไปตาม ๆ กัน ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนอัธยาศัยดีใช่เล่นจึงผูกมิตรไปทั่ว ขณะที่บางส่วนก็เริ่มตั้

เรื่องราวของหมิงเจ๋อจบลงไปได้สองเดือนแล้ว มู่เสวี่ยกลับมาใช้ชีวิตในหอพักอีกครั้งในนามของนักศึกษาปีที่สอง ทุกอย่างยังดำเนินไปตามปกติ ที่ต้องเรียนก็เรียน ที่ต้องจับตามองก็มีตอนนี้ มีสิ่งหนึ่งที่เริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างเห็นได้ชัดในช่วงหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเฉียวเฉียวเริ่มมีข้าวของเครื่องใช้ราคาแพงเพิ่มเข้ามาในชีวิตมากขึ้นเรื่อย ๆ ทั้ง ๆ ที่ฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลยแม้แต่น้อยเหมือนเช่นวันนี้ ในขณะที่มู่เสวี่ยกลับเข้าห้องพักก็เห็นเฉียวเฉียวนั่งแกะกล่องพัสดุใบใหญ่อยู่บนเตียงด้วยความตื่นเต้น เมื่อเปิดออกก็พบเป็นกระเป๋าแบรนด์เนมสีดำสุดหรูที่มู่เสวี่ยปรายตามองก็รู้ว่านั่นเป็นหนังลูกแกะแท้“เหมียนเหมียน ดูนี่สิ สวยไหม” เฉียวเฉียวชูกระเป๋าอวดเพื่อนสาวที่กำลงทบทวนบทเรียนบนเตียงอีกฝั่ง“กระเป๋าสวยจัง เพิ่งซื้อมาเหรอ” ซูเหมียนละความสนใจจากหนังสือที่อ่านอยู่ เธอเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย แล้วตอบกลับด้วยคำถามที่อีกฝ่ายคาดหวัง“ใช่แล้ว ใบนี้ฉันอยากได้มานานแล้วเนี่ย เพิ่งมีโอกาสได้ซื้อ” เฉียวเฉียวตอบพลางยิ้มอย่างปลื้มอกเปลื้อมใจ มือก็ยกกระเป๋าขึ้นมาลูบ ๆ คลำ ๆ เพื่อชื่นชมมู่เสวี่ยเดินผ่

เฉียวเฉียวยังคงใช้ชีวิตเช่นนี้ไปจนกระทั่งล่วงเข้าสู่ภาคเรียนที่สองของการเป็นนักศึกษาปีสอง ด้วยคะแนนที่ผ่านแบบฉิวเฉียด อีกทั้งตอนนี้เหมือนว่าเธอจะได้เพื่อนใหม่ต่างคณะที่ทำตัวแบบเดียวกัน และนานวันเธอก็ยิ่งกลับหอพักน้อยลงเรื่อย ๆมู่เสวี่ยติดใจอยู่นิดหน่อยว่าทำไมเธอไม่ย้ายออกไปเสียเลย จนกระทั่งมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งมาตามตอแยเธอถึงหน้าหอพัก เหมือนว่าเธอจะใช้ที่นี่เป็นที่หลบภัยในบางครั้งนั่นเองเทอมนี้มู่เสวี่ยกับคนในห้องแยกกันลงเรียนคนละเวลาอย่างเด็ดขาดแล้ว เนื่องจากวิชาเอกที่เลือกต่างกัน เธอเลือกการบริหารองค์กร ส่วนคนอื่นมักเลือกการจัดการภายใน แม้แต่กับหลินซานซานยังมีวิชาเรียนที่ตรงกับเธอแค่ไม่กี่ครั้งหลังเลิกเรียนตอนเย็น มู่เสวี่ยเดินกลับห้องพัก วันนี้นิ่งหลงติดงานไม่ได้พาเธอไปกินอาหารที่ไหน จึงคิดว่าจะมาอ่านหนังสือเงียบ ๆ ที่ห้อง แต่แล้วเธอกลับได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักมุมอาคาร หากนั่นไม่ใช่เสียงของคนรู้จักเธอคงไม่ใส่ใจแบบนี้ ฝีเท้าจึงชะลอลง“เรียบร้อยแล้วล่ะ” เฉียวเฉียวกระซิบด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ฉันใช้แอคเคาท์ใหม่ไปโพสต์ในฟอรั่มของคณะ บอกไปว่ายัยเด็กปีหนึ่งคนนั้นแอบไปมีอะไรกับอาจารย์ใน