All Chapters of กฎของการย้อนเวลา : ห้ามจ้องตาเกิน 3 วินาที: Chapter 11 - Chapter 20

“น้องมู่เสวี่ยมาจากเมืองไหนครับ ไม่ใช่คนเมืองนี้ใช่ไหม”“ฉันมาจากเมืองเล็ก ๆ ทางตอนเหนือค่ะ พี่เจี้ยนน่าจะไม่รู้จัก” มู่เสวี่ยตอบกลับด้วยท่าทางใสซื่อ “แล้วพี่เจี้ยนล่ะค่ะ เป็นคนที่นี่หรือเปล่า” เธอถามและนี่ต่างหากเป้าหมายที่แท้จริงของมู่เสวี่ยหนึ่งในเพื่อนสาวทั้งสามของมู่เสวี่ยมีชื่อว่า หวังปิงปิง เธอมีฐานะเป็นน้องสาวของหวังเจี้ยนคนนี้ อีกทั้งเป็นเป้าหมายใหญ่ที่สุดที่มู่เสวี่ยต้องจัดการให้ได้พี่น้องตระกูลหวังค่อนข้างมีฐานะพอสมควร ทางบ้านทำบริษัทนำเข้าและส่งออกเฟอร์นิเจอร์ พวกเขาอาจไม่ใช่ยักษ์ใหญ่ในสายงานของตัวเอง แต่ก็มีคอนเนคชันกับโรงแรมหลายแห่ง ซึ่งบางแห่งเป็นคู่แข่งกับโรงแรมในเครือของตระกูลมู่โดยตรงพอหวังปิงปิงรู้ว่ามู่เสวี่ยเป็นใครแล้วนำไปบอกครอบครัวจนไปถึงหูทางฝั่งคู่แข่ง พวกเขาก็ใช้เธอเป็นสายข่าวสืบหาความเป็นไปของตระกูลมู่ทันทีผ่านมู่เสวี่ยทันที และนี่เป็นตัวเร่งให้ตระกูลของมู่เสวี่ยถึงจุดตกต่ำ“ใช่แล้ว พี่เป็นคนที่นี่ จะว่าไปน้องสาวพี่ก็เข้าเรียนสาขาเดียวกับน้องมู่เ

คำพูดหวานหูนั้นทำให้ซูเนียนที่กำลังจัดของชะงักไป ถึงเธอจะไม่แสดงออกมามากนักแต่ก็ใช่จะพอใจ หากตัวเธอเองก็ไม่คิดมีเรื่องกับเพื่อนร่วมห้องตั้งแต่วันแรกด้วย เมื่อมีคนมาไกล่เกลี่ยให้จึงได้รับคำ“อื้ม ฉันไม่โกรธหรอกจ้ะ อยู่ข้างบนนี้ก็ดีเหมือนกัน” ซูเหมียนเอียงตัวมองลงมาข้างล่างแล้วพยักหน้าให้มู่เสวี่ย แล้วจึงหันไปยิ้มให้หวังปิงปิงส่วนต้นเรื่องนั้นไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว เธอแค่นเสียงก่อนจะเอนตัวลงนอนเล่นโทรศัพท์มือถือ***เย็นวันนั้นหลังจากจัดของในห้องพักเสร็จเรียบร้อย มู่เสวี่ยนอนเอกเขนกอยู่บนเตียงพลางไล่สายตาอ่านหนังสือปฐมนิเทศที่ทางคณะแจกมา แต่ในใจกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับตัวอักษรสักเท่าไหร่เธอกำลังคิดถึงก้าวต่อไปของแผนการหลังจากนี้หากจะเข้าถึงตัวการที่แท้จริงที่ทำลายตระกูลมู่ในชีวิตก่อน การจัดการหวังเจี้ยนแบบตรงไปตรงมาคงไม่ใช่ทางเลือกที่ดีที่สุด เพราะนอกจากจะไม่ได้อะไรกลับมาแล้ว ยังอาจทำให้เธอเสียโอกาสในการสืบหาเบาะแสสำคัญไปอย่างน่าเสียดาย ต้องทำให้เขาไว้ใจก่อน มู่เสวี่ยคิดจังหวะนั้นเองเสียงแจ้งเตือนจากแอปบีทก็ดังขึ้น เธอเลิกคิ้วอย่างแปลกใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ในเครื่องมีข้อความจาก

“ตระกูลของหวังเจี้ยน รุ่นพี่คณะบริหารที่ฉันเคยเล่าให้ฟังน่ะค่ะ” มู่เสวี่ยตอบ “ฉันมีลางสังหรณ์ว่าธุรกิจที่เลิกร่วมทุนกันไปกะทันหันนั่น อาจทำให้ครอบครัวฉันเดือดร้อนในภายหลังได้” นิ่งหลงเงียบไปอีกครั้ง น้ำเสียงมั่นใจในเรื่องราวที่ไม่กระจ่างของของมู่เสวี่ยทำให้เขาอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ เรื่องนี้ค่อนข้างผิพปกติ แต่ถึงกระนั้นเขากลับเลือกจะไม่ถามต่อ เพราะฟังจากน้ำเสียงที่จริงจังของอีกฝ่าย เขาพอจะเข้าใจได้ว่าสำหรับเธอเรื่องนี้ต้องสำคัญมากทีเดียว “เข้าใจแล้ว ฉันจะให้คนไปสืบให้” เขาตอบกลับ “แต่มู่เสวี่ย เธอต้องระวังตัวด้วย เป็นคู่หมั้นของฉันอยู่ก็อย่าเที่ยวไปเดินตามผู้ชายแบบนั้นไปทั่ว” เขากำชับอีกครั้งในช่วงท้าย “รู้แล้วค่ะ” หญิงสาวอมยิ้ม ฟังจากน้ำเสียงสุดจะเหวี่ยงของอีกฝ่ายที่คล้ายไม่พอใจ แต่เธอสัมผัสได้ถึงความห่วงใยชนิดหนึ่ง ทั้งยังแฝงด้วยความหึงหวงเล็กๆ อากาศเย็นนิดๆคืนนี้จึงอบอุ่นขึ้นมาอีกหน่อย “พรุ่งนี้เย็นอย่าลืมนัดดินเนอร์” จู่นิ่งหลงพูดเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับการสนทนาเมื่อครู่ออกมา มู่เสวี่ยได้ยินเสียงคนพลุกพล่านและเสียงดนตรีคลอเบา ๆ อยู่เบื

มู่เสวี่ยส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับคนพูดก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะข้างซูเหมียนพร้อมถาดอาหารในมือทั้งสี่คนนั่งลงที่โต๊ะเดียวกันเพราะที่ว่างในโรงอาหารเหลือไม่มาก แม้บรรยากาศจะดูอึดอัดไปสักหน่อยจากคำพูดของหวังปิงปิงเมื่อครู่ แต่เฉียวเฉียวก็พยายามเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อดึงบรรยากาศให้ดีขึ้นมู่เสวี่ยไม่สนใจคนอื่น ตอนนี้เธอเพียงอยากลิ้มรสบะหมี่กลิ่นหอมตรงหน้า เธอตักน้ำซุปเข้าปากคำแรก ใบหน้าที่เคยดูตื่นเต้นก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะคีบเส้นสีขาวลองชิมดูอีกทีเส้นบะหมี่แข็งและเหนียวเกินไปราวกับต้มมาไม่ได้ที่ ซุปที่มองดูเข้มข้นน่ากินกลับเค็มจัดจนแสบคอ ผักที่โรยหน้าก็ดูเหี่ยวเฉาไม่สดใหม่เท่าที่ตาเห็น หน้าตาดูดีแต่รสชาติกลับใช้ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด มู่เสวี่ยคิดในใจพลางฝืนกลืนคำที่สองลงคอเธอนึกถึงร้านบะหมี่รสเลิศร้านหนึ่งที่ไม่ได้ไปนานแล้วขึ้นมา ร้าน หวงจินทัง ภัตตาคารระดับห้าดาวที่ขึ้นชื่อเรื่องบะหมี่โบราณสูตรต้นตำรับ เนื้อเส้นเหนียวนุ่มกำลังดี น้ำซุปกลมกล่อมละมุนลิ้น เป็นร้านโปรดที

“หึ ใครจะรู้ ฉันอาจเป็นนักขับมือฉมังก็ได้นะคะ” เธอยืดอก พร้อมอวยตนเอง ถึงแม้เธอจะเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุรถยนต์ แต่นั่นไม่ได้แปลว่ามันทำให้เธอกลัวการขับรถไปเลยเสียหน่อย เธอแค่เพิ่งค้นพบความชอบของตนเองเท่านั้น และยังจะชอบต่อไป “ฉันว่าอะไรเหรอไง” นิ่งหลงตอบกลับ “ก็ขับสิ” ชายหนุ่มย่อมไม่ขัดขวางสิ่งที่เธอต้องการ สิ่งที่เขาต้องทำคือไปกำชับผู้ติดตามหญิงสาวในที่ลับเหล่านั้นให้ช่วยดูแลและแจ้งข่าวมากขึ้นเท่านั้น “ให้สอนไหม” นิ่งหลงถาม “ไม่ต้องหรอก โรงเรียนสอนขับรถมีตั้งมาก จะได้ทำใบขับขี่ไปด้วยเลย” มู่เสวี่ยย่อมปฏิเสธอยู่แล้ว ให้เขารู้ว่าเธอขับรถเป็นอยู่แล้วได้ที่ไหน นิ่งหลงเพียงพยักหน้าไม่ได้ต่อความอีก ความจริงเขาก็ไม่มีเวลาว่างมาสอนเธอ เพราะช่วงนี้นอกจากเรียนในมหาวิทยาลัย เขายังต้องเรียนรู้งานในเครือของตระกูลเพื่อเตรียมสืบทอดกิจการเมื่อเรียนจบ ทุกวันค่อนข้างยุ่ง แต่ถ้าหญิงสาวต้องการให้สอนจริง ๆ เขาก็คงรับปากอยู่ดี “จอดหน้ามหาลัยพอค่ะ” มู่เสวี่ยเอ่ยขึ้นเมื่อรถเริ่มเข้าใกล้บริเวณสถานศึกษา “เดี๋ยวเดินเข้าไปเองได้” นิ่งหลงเหลือบมองไปยังทางเข้ามหาวิทยาลัยที่มืดสลัว ไฟถนนบางดวงกะพริบเหมือนจะ