《กฎของการย้อนเวลา : ห้ามจ้องตาเกิน 3 วินาที》全部章節：第 61 章 - 第 70 章

เช้าวันเสาร์ที่ไม่มีเรียน มู่เสวี่ยตื่นขึ้นมาด้วยเสียงข้อความแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือ เธอหยิบขึ้นมาดู เมื่อเห็นชื่อคนส่งก็ตื่นเต็มตา ไม่ง่ายเลยที่อีกฝ่ายจะชวนไปที่อื่นนอกจากกินข้าวแบบนี้(ว่างไหม ฉันจะพาเธอไปที่หนึ่ง)เหมือนนั่นไม่ใช่คำถามแต่เป็นคำสั่ง แต่ก็เป็นคำสั่งที่ไม่ได้ชวนหงุดหงิดเลยสักนิดมู่เสวี่ยยิ้มก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไป(ว่างค่ะ ฉันว่างสำหรับคุณคู่หมั้นเสมอนั่นแหละ)อีกฝ่ายพิมพ์ ๆ หยุด ๆ พักหนึ่งก่อนจะปรากฏข้อความสั้น ๆ ตามมา(สิบโมง)มู่เสวี่ยดูนาฬิกา ตอนนี้เพิ่งจะแปดโมงเช้า เธอลุกออกจากเตียงก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้องเฉียวเฉียวนั้นไม่อยู่เป็นปกติในวันหยุด หลังจากที่ขอความช่วยเหลือจากนิ่งหลงไปก็ผ่านมาได้สามวันแล้ว ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะสืบได้ความเมื่อไหร่ส่วนซูเหมียนน่าจะไปกินข้าวที่โรงอาหาร มีแค่มื้อเช้าที่อาหารถูกกว่าปกติ ถ้าเป็นวันหยุดเธอมักจะลงไปกินแล้วซื้อเอาไว้อีกชุดเพื่อนำไปทานตอนกลางวัน จากนั้นก็ไปอ่านหนังสือที่ใต้ตึกคณะเพื่อจะได้ยืมไมโครเวฟที่ห้องพักอาจารย์อุ่นอาหารทางหอพักไม่อนุญาตให้ใช้เครื่องใช้ไฟฟ้าที่มีกำลังไฟสูง ในห้องของพวกเธอนอกจากสายโทรศัพท์แล้วก็มีเพียงโน้

คำพูดและน้ำเสียงของอีกฝ่ายทำให้เฉียวเฉียวรู้สึกเสียหน้า เธอเข้าใจจริตของผู้หญิงดีกว่ามู่เสวี่ย จึงเข้าใจได้ในทันทีว่าคนพูดไม่ได้ยอมรับเธอนัก เธอจึงอยากพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าตัวเองไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด และในความรู้สึกที่อยากได้รับการยอมรับอย่างแรงกล้านั้น ทำให้สติที่ควรจะยับยั้งชั่งใจค่อย ๆ เลือนหายไป แล้วหลุดพูดบางอย่างที่ไม่ควรออกมา“ไม่เห็นต้องทำงานพิเศษเลย” เฉียวเฉียวเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มที่ค่อนข้างมั่นใจ “มีคนใจดีอยากซื้อของให้ฉันตั้งหลายคน ทำไมต้องไปทำงานให้เหนื่อยด้วย”ทุกคนในกลุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะมีคนหนึ่งหัวเราะ และทุกคนก็หัวเราะตาม ๆ กันไปเฉียวเฉียวที่เห็นแบบนั้นก็มาคิดถึงคำพูดตัวเองแล้วหน้าซีดเผือด ปกติเธอเลือกพูดอวดแบบนี้กับกลุ่มเพื่อนสายเดียวกันจนติดเป็นนิสัย แต่กลับลืมไปว่าคนทั้งสองกลุ่มนั้นคนละชนชั้นกัน“ดีจังเลยค่ะ นี่ฉันยังต้องขอเงินพ่อมาซื้อของอยู่เลย น่าอิจฉาคนที่มีคนซื้อของให้ตลอดแบบนี้จริง ๆ” เสียงอ่อนเสียงหวานที่คนหนึ่งในกลุ่มพูดออกมา ฟังอย่างไรก็เป็นการเสียดสีเฉียวเฉียวที่ได้ยินก็หน้าแดงก่ำ รีบผุนผลันวิ่งออกไปจากงานเลี้ยงทันทีเพราะไม่กล้าสู้หน้าทุกคนแล้ว

ข่าวการจับกุมเพื่อนรวมห้องหมายเลข 302 เป็นเพียงการเล่าข่าวเล็ก ๆ ทางทีวี กว่าจะจับได้ก็ผ่านไปร่วมอาทิตย์จึงไม่มีใครสนใจมันอีกเมื่อสมาชิกภายในห้องเหลือกันแค่สองคน บรรยากาศจึงเงียบสงบกว่าเดิมมาก ไม่มีเสียงติติงของหวังปิงปิง ไม่มีเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างร่าเริงของเฉียวเฉียว แต่มู่เสวี่ยกลับชอบความสงบแบบนี้มากกว่าเช้าวันนี้มู่เสวี่ยนัดกับหลินซานซานเพื่อไปติวหนังสือด้วยกัน ในขณะที่เก็บของ เธอกลับพบว่ากระเป๋าสตางค์ขยับไปอยู่ผิดที่ เธอแปลกใจก่อนจะหยิบขึ้นมาสำรวจดูเหมือนว่าเงินจะพร่องไปนิดหน่อย ธนบัตรร้อยหยวนเหมือนจะหายไปหนึ่งใบ เธอจำได้แม่นเพราะมันเป็นแบงค์ที่แม่ค้าแถวนี้ไม่ค่อยรับสำหรับคนอื่นอาจเป็นไปได้ที่จะไม่ทันสังเกตว่าเงินหายเพราะมันเข้าออกตลอดเวลา แต่สำหรับมู่เสวี่ยที่ปกติตอนเย็นนิ่งหลงมักจะพาไปทานอาหารอยู่แล้ว เงินจึงไม่ค่อยได้ใช้มากนัก ทำให้เธอจำได้แม่นว่าธนบัตรสีนี้มีสามใบอยู่เสมอ เมื่อมันเหลือแค่สองก็สังเกตได้ง่ายหญิงสาวตัดสินใจที่จะรอดูสถานการณ์ก่อน เธอก็พอจะรู้แหละว่ามันหายไปไหนดูเหมือนว่านิสัยเสียนั่นจะออกมาแล้ว มู่เสวี่ยคิดเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสัปดาห์

มู่เสวี่ยคิดว่าซูเหมียนความจริงอาจเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้ครั้งนี้มู่เสวี่ยเติมธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนไปสิบกว่าใบจากเดิม แต่เธอก็เลือกไปเพียงแค่ใบละห้าสิบหยวนเท่านั้น หากเลือกหยิบหนึ่งร้อยหยวนไปสักใบยังดูออกยากกว่าด้วยซ้ำ เธอคิดว่านั่นไม่ใช่เพราะความเกรงใจอะไร น่าจะเพราะอีกฝ่ายจำเป็นต้องใช้แค่นั้นช่วงบ่ายมู่เสวี่ยไปเรียน กลับมาอีกครั้งก็เย็นมากแล้ว ตอนนี้ซูเหมียนยังไม่กลับห้อง เป็นไปได้ว่าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดมู่เสวี่ยนับถือเธออยู่บ้าง เท่าที่รู้ ทางบ้านไม่สนับสนุนให้เธอเรียนต่อ แต่เธอมาเรียนโดยการขอทุนการศึกษา ซึ่งทุนที่มีค่าใช้จ่ายประจำวันให้นิดหน่อยนี้จำต้องมีผลการเรียนในระดับที่ดีมากพอ ดังนั้นการเห็นเธออ่านหยังสือเป็นประจำจึงเป็นเรื่องปกติแต่น่าแปลกอยู่อย่าง มู่เสวี่ยไม่เข้าใจว่าทำไมเธอไม่ไปทำงานพิเศษแล้วหาเงินส่งตัวเองเรียนเหมือนหลินซานซาน อีกฝ่ายนั้นแทบจะไม่ก้าวออกจากมหาวิทยาลัยเลยด้วยซ้ำ“เดี๋ยวค่อยถามแล้วกัน” เธอพึมพำหญิงสาวอ่านหนังสือรออยู่ในห้องจนกระทั่งสองทุ่มกว่า นี่เป็นเวลาหอสมุดปิดทำการ ซูเหมียนก็กลับเข้าห้องมา ก่อนที่จะรีบไปอาบน้ำก่อนกรรมการวินัยเริ่มตรวจหอพักมู่เสว

วันถัดมา มู่เสวี่ยยังคงใช้ชีวิตตามปกติ เช้าไปเรียน กลางวันกินข้าวคุยเล่นกับหลินซานซาน เย็นเข้าร่วมสโมสรนักศึกษาที่ตอนนี้ถูกบรรจุเป็นคนในสโมสรจริง ๆ เรียบร้อยแล้ว และดำรงตำแหน่งแทนหมิงเจ๋อที่ถูกจับไปสิ่งที่ทำให้สโมสรมีความสำคัญจริง ๆ คือคนที่นี่จะได้รับข่าวสารของทางมหาวิทยาลัยก่อนคนอื่น วันนี้ก็เช่นกัน มีทุนส่งเสริมการศึกษาเข้ามาจากเอกชนสำหรับนักศึกษาเรียนดีที่ฐานะทางบ้านแย่มู่เสวี่ยจ้องเอกสารตรงหน้า เธอเป็นผู้จัดสรรเงินแทนมหาวิทยาลัย โดยเมื่อแบ่งตามผู้ขอทุนแล้วต้องให้ทางคณะกรรมการการศึกษาเซ็นเอกสารอีกทอดหนึ่ง และสิ่งนี้ทำให้เธอนึกถึงเพื่อนร่วมห้องคนนั้นถึงปากจะบอกว่าไม่อยากช่วยถ้าอีกฝ่ายไม่ขอก็เถอะ แต่พอกลับห้องพักก็เผลอหยิบเอกสารการสมัครขอทุนติดกระเป๋าไปด้วยอยู่ดีเมื่ออยู่ในหอพัก ซูเหมียนเงียบลงกว่าเดิมมาก เมื่อก่อนเธอจะทักทายมู่เสวี่ยอยู่บ้าง แต่ตอนนี้สงบปากสงบคำจนคนอยู่ด้วยอึดอัด แต่ถึงกระนั้นทางมู่เสวี่ยเองก็ไม่ได้สนใจมากนัก จะอย่างไรเธอกำลังคิดจะขอย้ายออกจากหอพักไปอยู่ที่คอนโดในอาทิตย์หน้าแล้ว ส่วนทางหลินซานซานเธอบอกไปแล้วว่าจะไปอยู่กับญาติด้านนอก แม้เจอกันน้อยลงแต่สัญญาว่าจะน