All Chapters of เมื่อข้าเลิกงมงายแล้ว เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเสียดายเล่า: Chapter 1 - Chapter 10

เสียงปี่กลองและมโหระทึกดังกึกก้องประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางเวหา ท่วงทำนองมงคลที่บรรเลงอยู่นั้นช่างเสียดแทงแก้วหูจนปวดร้าว ราวกับเหล็กแหลมที่ทิ่มแทงลงไปในโสตประสาทจ้าวชิงเยว่ ลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว เบื้องหน้าของนางหาใช่ปรโลกอันหนาวเหน็บ หรือสะพานไน่เหอที่รอคอยวิญญาณคนตาย ทว่ากลับเป็นผืนผ้าไหมสีแดงชาดที่ปักลวดลายเป็ดหยวนยางเล่นน้ำอันวิจิตรบรรจง... ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว?ความทรงจำสุดท้ายของนางคือรสชาติฝาดเฝื่อนของสุราพิษ และแววตาอันเย็นชาไร้เยื่อใยของ เซียวจิ่งหยวน บุรุษผู้เป็นสามีที่นางรักสุดหัวใจ เขาโยนเทียบหย่าลงแทบเท้า ยืนมองนางกระอักเลือดตายไปพร้อมกับข้อหา 'สตรีอำมหิต' ที่นางมิได้ก่อ ทั้งหมดเพียงเพื่อเปิดทางให้สตรีผู้นั้น... ไป๋ลั่วอิ๋ง น้องสาวร่วมสาบานที่แสนบอบบางผู้นั้นได้ขึ้นมาแทนที่‘นางเจ็บปวดเพราะเจ้ามามากพอแล้ว ชิงเยว่... ชดใช้ให้นางเสียเถิด’คำพูดนั้นยังดังก้องในวิญญาณ ความเจ็บปวดจากการถูกพิษแล่นพล่านจนร่างกายสั่นสะท้าน... แต่ทว่า เมื่อนางก้มลงมองมือตนเอง กลับพบเพียงมือเรียวขาวผ่องดุจหยกมันแพะ ไร้ซึ่งรอยแผลเป็น ไร้ซึ่งร่องรอยของความตรากตรำในคุกหลวงแรงสั่นสะเทือนเป็นจัง

เปลวเทียนมงคลเล่มใหญ่ที่สลักลวดลายมังกรหงส์วูบไหวตามแรงลมที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ทอดเงาร่างสูงใหญ่ของบุรุษผู้เป็นเจ้าของจวนทาบทับลงบนผนังห้อง บรรยากาศภายในห้องหอที่ควรจะอบอวลไปด้วยความหวานชื่นและไอร้อนแห่งความปรารถนา กลับหนาวเหน็บยะเยือกประหนึ่งถ้ำน้ำแข็งพันปีเซียวจิ่งหยวน ยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง ใบหน้าหล่อเหลาคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด เขาเพิ่งกลับมาจากค่ายทหารเมื่อเช้านี้เพื่อเข้าพิธีแต่งงาน ทั้งร่างกายจึงเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และยิ่งทวีความรุ่มร้อนเมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับสตรีที่เขาไม่ได้เต็มใจรับเข้ามาในสายตาของเขา จ้าวชิงเยว่ คือสตรีในห้องหอที่ถูกตามใจจนเสียคน อาศัยบารมีของบิดาที่เป็นขุนนางใหญ่บีบบังคับให้เขาต้องรักษาสัญญาหมั้นหมาย ทั้งที่เขามิได้มีใจให้นางแม้แต่น้อย"จ้าวชิงเยว่"แม่ทัพหนุ่มเอ่ยเรียกนามเต็มของนางด้วยน้ำเสียงเย็นชา ปราศจากความรักใคร่ เขาเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงมงคล ตั้งใจจะประกาศกฎเหล็กของจวนแม่ทัพให้นางรับรู้เสียตั้งแต่วันแรก เพื่อมิให้นางกำเริบเสิบสาน"ในเมื่อเจ้าแต่งเข้ามาในสกุลเซียวแล้ว ก็จงสำเหนียกฐานะของตนเองเอาไว้ ข้าเป็นชายชาติทหาร มีภาระห

รอยยิ้มบนใบหน้าของไป๋ลั่วอิ๋งแข็งค้างไปชั่วขณะ นางไม่คิดว่าจ้าวชิงเยว่ผู้ที่เคยพยายามผูกมิตรกับนางอย่างโง่เขลา จะกล้าฉีกหน้านางตั้งแต่วันแรกเช่นนี้"เจ้าค่ะ... ฮูหยิน" ไป๋ลั่วอิ๋งก้มหน้าลงซ่อนแววตาอาฆาต แสร้งทำเสียงสั่นเครือ "ลั่วอิ๋งผิดไปแล้ว ลั่วอิ๋งเพียงแต่อยากสนิทสนมกับฮูหยิน... วันนี้ลั่วอิ๋งตั้งใจมายกน้ำชาคารวะฮูหยินตามธรรมเนียม เพื่อแสดงความเคารพเจ้าค่ะ"เสี่ยวชุ่ยรีบกุลีกุจอไปยกถาดน้ำชามาส่งให้ไป๋ลั่วอิ๋ง สายตาของสาวใช้แอบส่งสัญญาณบางอย่างให้ตัวร้ายไป๋ลั่วอิ๋งรับถาดน้ำชามาถือไว้ ค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าจ้าวชิงเยว่ มือที่ถือถ้วยชาสั่นน้อยๆ ราวกับคนไม่มีแรง"เชิญฮูหยินดื่มน้ำชาเจ้าค่ะ"จ้าวชิงเยว่มองถ้วยชาที่มีควันกรุ่นลอยขึ้นมา นางรู้ดีว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น ในชาติที่แล้วนางรีบยื่นมือไปรับด้วยความสงสารที่เห็นไป๋ลั่วอิ๋งมือสั่น แต่จังหวะนั้นเองไป๋ลั่วอิ๋งก็แกล้งปล่อยถ้วยชา น้ำร้อนลวกมือทั้งสองฝ่าย แต่ไป๋ลั่วอิ๋ง กลับร้องไห้ฟูมฟายกล่าวหาว่านางจงใจไม่รับถ้วยชาบทละครเดิมๆ... ที่น่าเบื่อหน่ายจ้าวชิงเยว่นั่งนิ่งหลังตรง ไม่ขยับตัวแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองถ้วยชานั้นด้วยสายตาว่างเปล

เสี่ยวชุ่ยยกข้อมือขึ้นสูดดม กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ ลอยแตะจมูกจริงดังว่า นางยิ้มแก้มปริ "ขอบพระคุณฮูหยินเจ้าค่ะ! บ่าวจะสวมมันไว้ตลอดเวลา ไม่ถอดเลยเจ้าค่ะ!"จ้าวชิงเยว่มองดูสาวใช้ที่กำลังหลงระเริงในลาภยศด้วยแววตาเย็นชาเสี่ยวชุ่ยหารู้ไม่ว่า กลิ่นหอมนั้นหาใช่น้ำมันหอมหมื่นลี้ธรรมดา แต่เป็น 'ผงติดตามวิญญาณ' เครื่องหอมหายากจากแดนใต้ที่มีคุณสมบัติพิเศษ กลิ่นของมันจะติดทนนาน และที่สำคัญ... มันเป็นกลิ่นที่ดึงดูด ผีเสื้อราตรี ชนิดหนึ่งที่จ้าวชิงเยว่เลี้ยงไว้ในสวนลับหลังเรือนไม่ว่าเสี่ยวชุ่ยจะเดินไปที่ซอกมุมใดของจวน กลิ่นนี้ก็จะทิ้งร่องรอยไว้จางๆ และผีเสื้อราตรีจะบินตามไปเกาะในบริเวณนั้น ทำให้ง่ายต่อการสืบสาวราวเรื่องว่านางแอบไปพบใครมาบ้าง"เอาล่ะ เจ้าออกไปเถิด ข้าอยากจะเขียนจดหมายถึงท่านพ่อท่านแม่สักหน่อย... ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด" จ้าวชิงเยว่สั่งเสียงเข้ม"เจ้าค่ะ ฮูหยิน" เสี่ยวชุ่ยรับคำอย่างแข็งขัน แล้วเดินถอยออกไปพร้อมรอยยิ้มที่เปี่ยมสุข โดยไม่รู้ตัวเลยว่า โซ่ตรวนแห่งความตายได้ถูกคล้องไว้ที่ข้อมือของนางแล้วเมื่อประตูห้องปิดลงและความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง จ้าวชิงเยว่ก็เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ นา

"เจ้าพูดก็มีเหตุผล..." เขาพยักหน้ายอมรับ "ข้านึกว่าเจ้าทำไปเพราะ... อคติส่วนตัว""ข้าแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวได้เจ้าค่ะ"ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างทั้งสอง เซียวจิ่งหยวนรู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด ปกติยามอยู่ต่อหน้าเขา สตรีผู้นี้มักจะช่างเจรจา พยายามเล่าเรื่องนู้นเรื่องนี้ หรือไม่ก็ตัดพ้อต่อว่าเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ยามนี้ นางยืนสงบนิ่ง รอคำสั่งราวกับนายทหารคนสนิทเขาอยากเห็นนางยิ้ม... หรือแม้แต่หน้างอใส่เขาเหมือนแต่ก่อน อย่างน้อยมันก็ดูมี 'ชีวิต' มากกว่ารูปปั้นหยกสลักตรงหน้านี้"แล้ว... เรื่องอาหารการกิน เจ้าปรับเปลี่ยนอะไรบ้าง?" เขาพยายามหาเรื่องคุยต่อ "ข้าเห็นเจ้าสั่งเปลี่ยนพ่อครัวใหญ่""พ่อครัวคนเก่าลักลอบนำวัตถุดิบออกไปขาย ข้าจึงไล่ออกและจ้างคนจากภัตตาคารสกุลจ้าวมาแทน ฝีมือวางใจได้เจ้าค่ะ""อืม... ดี" เซียวจิ่งหยวนหมดมุกจะคุย เขาเดินวนไปรอบโต๊ะ ก่อนจะหยุดลงตรงหน้านาง "วันนี้ข้าไม่มีเวรที่ค่ายทหาร จะกินข้าวเที่ยงที่เรือนนี้"นี่คือการ 'ทอดสะพาน' ของสามี จ้าวชิงเยว่ควรจะดีใจจนเนื้อเต้น รีบสั่งบ่าวไพร่ให้เตรียมอาหารเลิศรส หรือสอบถามว่าเขาอยากกินอะไรทว่า..."ทราบแล้วเจ้าค่ะ"จ