Masuk"ชาติก่อนมอบใจให้เหยียบย่ำ ชาตินี้ขอยื่นใบหย่า... ท่านแม่ทัพกลับคุกเข่าอ้อนวอนเจียนตาย!" ชาติก่อน 'จ้าวชิงเยว่' รักเขาจนตัวตาย ยอมให้เขาและสตรีในดวงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่สิ่งที่ได้คืนมาคือความเดียวดายในเรือนหลัง... ชาตินี้ นางหวนคืนมาพร้อมหัวใจที่ด้านชา และคำประกาศิตตอกหน้าว่า "ในสายตาข้า ท่านเป็นเพียงแม่ทัพ หาใช่สามีไม่!" เมื่อของตายเริ่มดิ้นหนี และสตรีที่เคยไล่ตามกลับเมินเฉย 'แม่ทัพเซียวจิ่งหยวน' ผู้เคยหยิ่งทะนงจึงต้องทุรนทุราย! จากสามีผู้เย็นชา สู่การเป็น 'เจ้าโบ้' ผู้คลั่งรัก... ตากฝนง้อจนไข้ขึ้นนางก็ไม่สน! เปย์หมดหน้าตักนางก็ไม่มอง! เอาชีวิตเข้าแลกในสนามรบ นางกลับยื่น 'หนังสือหย่า' ใส่หน้า! “ชิงเยว่... ข้าผิดไปแล้ว ได้โปรดให้โอกาสข้า” “โอกาสของท่านหมดไปตั้งแต่วันที่ท่านเลือกนางแล้ว... เซ็นใบหย่าซะ ท่านแม่ทัพ” เส้นทางจาก 'ผัวชั่ว' สู่ 'ผัวทาส' ที่ต้องแลกมาด้วยน้ำตาและความรักทั้งชีวิต... เขาจะทลายกำแพงน้ำแข็งในใจนางได้หรือไม่? หรือจะต้องเสียนางไปตลอดกาล?
Lihat lebih banyakเก้าเดือนต่อมา...เสียงทารกร้องอุแว้ดังลั่นจวน เซียวจิ่งหยวนที่เดินวนเป็นหนูติดจั่นอยู่หน้าห้องคลอด รีบพังประตูเข้าไปทันทีที่หมออนุญาตภาพที่เห็นคือ จ้าวชิงเยว่ที่เหงื่อท่วมกายแต่ใบหน้าเปี่ยมสุข ในอ้อมแขนมีทารกตัวน้อยผิวขาวอมชมพู หน้าตาถอดแบบเขามาเปี๊ยบ"ลูกชายขอรับ ท่านแม่ทัพ" หมอตำแยรายงานเซียวจิ่งหยวนเดินเข้าไปหา เขายื่นนิ้วสั่นๆ ไปแตะแก้มยุ้ยๆ ของลูกชาย ทันใดนั้น เจ้าก้อนแป้งก็นิ้วมือน้อยๆ กำนิ้วชี้ของพ่อไว้แน่นน้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้มแม่ทัพเหล็ก"เสี่ยวเป่า... ของพ่อ" เขาหันไปจุมพิตหน้าผากภรรยา "ขอบคุณนะชิงเยว่... ขอบคุณที่มอบครอบครัวที่สมบูรณ์ให้ข้า""ท่านพี่..." จ้าวชิงเยว่ยิ้มล้อเลียน "หายแพ้ท้องแล้วหรือเจ้าคะ?"เซียวจิ่งหยวนหัวเราะ "หายเป็นปลิดทิ้ง! ต่อไปนี้ข้าจะสอนวรยุทธ์ให้เขา ให้เขาปกป้องแม่และน้องสาวที่จะตามมาอีกโหล!""โหลหนึ่ง! ท่านจะบ้าหรือ!"เสียงหัวเราะแห่งความสุขดังก้องจวน ต้อนรับสมาชิกใหม่ที่จะมาเติมเต็มความรักของทั้งคู่ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นสามปีผ่านไป เสี่ยวเป่า (ชื่อจริง เซียวอวี้) อายุได้สามขวบ กำลังซุกซนและเฉลียวฉลาด วันหนึ่ง มีจดหมายและหีบของขวัญส่งมาจากแดน
"ชู่ว... เรื่องร้ายๆ ลืมมันไปเถิดเจ้าค่ะ คืนนี้เป็นคืนมงคล เรามาสร้างความทรงจำใหม่กันดีกว่า"นางมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แววตาเป็นประกายซุกซนและลึกล้ำ"ท่านรู้หรือไม่... ว่าข้าเคยสาบานกับตัวเองไว้ว่า หากท่านทำให้ข้าเสียใจอีก ข้าจะหนีไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียว"เซียวจิ่งหยวนกอดนางแน่นขึ้นทันทีด้วยความกลัว "ข้าไม่ยอม! ข้าจะไม่ทำเจ้าเสียใจอีก!"จ้าวชิงเยว่หัวเราะเบาๆ นางขยับตัวเข้าไปใกล้ จนลมหายใจรินรดใบหูของเขา แล้วกระซิบถ้อยคำพันธสัญญาที่ผูกมัดหัวใจเขาไว้ยิ่งกว่าโซ่ตรวน"แต่ในเมื่อท่านกลับใจได้แล้ว... ชาตินี้ ท่านต้องชดใช้ข้าให้สาสม ด้วยความรักทั้งชีวิต... ห้ามเบี้ยว ห้ามหนี และห้ามตายก่อนข้า... เข้าใจไหมเจ้าคะ ท่านแม่ทัพ?"เซียวจิ่งหยวนฟังแล้วหัวใจพองโตคับอก ความรู้สึกรักใคร่เอ็นดูท่วมท้นจนแทบระเบิด"รับบัญชา ฮูหยิน!" เขาตอบรับเสียงหนักแน่น "หนี้รักครั้งนี้ ข้ายินดีชดใช้ด้วยชีวิต... จะรักเจ้า ถนอมเจ้า ตามใจเจ้า และเป็นทาสรับใช้เจ้าไปจนผมขาวโพลน!""ปากหวานนัก...""หวานไม่หวาน... เจ้าต้องลองชิมดู"เซียวจิ่งหยวนโน้มใบหน้าลงมา ประทับริมฝีปากจูบนางอย่างดูดดื่มและเนิ่นนาน จุมพิตนี้เต็มไปด้วยค
ณ เรือนหรูอี้ภายในห้องหอที่ถูกตกแต่งใหม่ด้วยผ้าไหมสีแดงมงคลและอักษร 'ซวงสี่' (ความสุขคู่) สีทองอร่าม จ้าวชิงเยว่ นั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ให้บ่าวไพร่ช่วยกันแต่งองค์ทรงเครื่องวันนี้ใบหน้าของนางงดงามหมดจดราวกับเทพธิดาจำแลง ผิวพรรณขาวผ่องอมชมพูตัดกับชาดทาปากสีแดงสด คิ้วเขียนทรงใบหลิวดูอ่อนช้อย แววตาที่เป็นประกายระยับเต็มไปด้วยความสุข ต่างจากแววตาเศร้าหมองในวันแต่งงานครั้งแรกราวกับเป็นคนละคนชุดเจ้าสาวที่สวมใส่ เป็นชุดผ้าไหมแพรพรรณปักลาย 'หงส์คู่มังกร' ด้วยด้ายทองคำแท้ ฝีมือช่างหลวงอันดับหนึ่ง ชายกระโปรงยาวลากพื้นวิจิตรตระการตา บนศีรษะสวมมงกุฎหงส์ประดับไข่มุกราตรีและทับทิม ล้ำค่ายิ่งกว่าสมบัติทั้งเมือง"ฮูหยินงามเหลือเกินเจ้าค่ะ..." เสี่ยวผิง สาวใช้คนสนิทเอ่ยทั้งน้ำตาแห่งความปิติ "งามยิ่งกว่าวันแรกที่แต่งเข้ามาเสียอีก"จ้าวชิงเยว่ยิ้มบางๆ มองตัวเองในกระจก"วันนั้น... ข้าแต่งด้วยความหวาดหวั่นและหน้าที่" นางเอ่ยเสียงนุ่ม "แต่วันนี้... ข้าแต่งด้วยหัวใจ""เกี้ยวเจ้าสาวมารอแล้วเจ้าค่ะ!" แม่สื่อตะโกนบอกด้วยความตื่นเต้นจ้าวชิงเยว่ลุกขึ้นยืน บ่าวไพร่รีบนำผ้าคลุมหน้าสีแดงปักลายมงคลมาคลุมศีร
เมื่อหันกลับมามองเงาสะท้อนของตนเองในน้ำ จ้าวชิงเยว่ก็นึกย้อนไปถึงอดีต... ถึง 'ชาติก่อน' ที่นางต้องจบชีวิตลงอย่างโดดเดี่ยวและน่าเวทนาความแค้นเคืองที่เคยมีต่อเซียวจิ่งหยวน ความเกลียดชังที่มีต่อโชคชะตา... บัดนี้ได้เลือนหายไปจนเกือบหมดสิ้น"เมื่อก่อน... ข้าเคยโทษฟ้า โทษดิน โทษท่านพี่ที่ใจร้าย..." นางพึมพำกับตัวเอง"แต่แท้จริงแล้ว... ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะตัวข้าเองที่ 'โง่เขลา' เกินไป"ในชาติก่อน นางรักเซียวจิ่งหยวนแบบถวายหัว รักแบบไร้สติ รักแบบยอมสูญเสียตัวตน นางยอมให้เขาเหยียบย่ำ ยอมให้คนอื่นรังแกโดยไม่ตอบโต้ เพียงเพราะหวังว่าความดีจะชนะใจคนนางโง่ที่คิดว่าการเป็น 'ภรรยาที่ว่านอนสอนง่าย' คือสิ่งที่ถูกต้อง จนลืมไปว่า มนุษย์เราต้องรู้จักรักและเคารพตัวเองก่อน ผู้อื่นจึงจะเคารพเรา"ข้าทำตัวเป็นของตาย... เขาก็เลยมองข้าม""ข้าอ่อนแอ... ไป๋ลั่วอิ๋งจึงข่มเหง""ข้าไม่รู้จักใช้สติปัญญา... ปล่อยให้อารมณ์นำทาง สุดท้ายก็ตรอมใจตายไปเอง"จ้าวชิงเยว่ยิ้มให้กับเงาในน้ำ... รอยยิ้มแห่งการให้อภัยนางให้อภัยเซียวจิ่งหยวนในชาติก่อน เพราะเขาเองก็โง่เขลาที่ถูกบังตาด้วยอคติ และที่สำคัญที่สุด... นางให้อภัยตัวเอง"











