เมื่อข้าเลิกงมงายแล้ว เหตุใดท่านแม่ทัพจึงเสียดายเล่า

เสียงปี่กลองและมโหระทึกดังกึกก้องประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางเวหา ท่วงทำนองมงคลที่บรรเลงอยู่นั้นช่างเสียดแทงแก้วหูจนปวดร้าว ราวกับเหล็กแหลมที่ทิ่มแทงลงไปในโสตประสาท

จ้าวชิงเยว่ ลืมตาโพลงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัว เบื้องหน้าของนางหาใช่ปรโลกอันหนาวเหน็บ หรือสะพานไน่เหอที่รอคอยวิญญาณคนตาย ทว่ากลับเป็นผืนผ้าไหมสีแดงชาดที่ปักลวดลายเป็ดหยวนยางเล่นน้ำอันวิจิตรบรรจง... ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว?

ความทรงจำสุดท้ายของนางคือรสชาติฝาดเฝื่อนของสุราพิษ และแววตาอันเย็นชาไร้เยื่อใยของ เซียวจิ่งหยวน บุรุษผู้เป็นสามีที่นางรักสุดหัวใจ เขาโยนเทียบหย่าลงแทบเท้า ยืนมองนางกระอักเลือดตายไปพร้อมกับข้อหา 'สตรีอำมหิต' ที่นางมิได้ก่อ ทั้งหมดเพียงเพื่อเปิดทางให้สตรีผู้นั้น... ไป๋ลั่วอิ๋ง น้องสาวร่วมสาบานที่แสนบอบบางผู้นั้นได้ขึ้นมาแทนที่

‘นางเจ็บปวดเพราะเจ้ามามากพอแล้ว ชิงเยว่... ชดใช้ให้นางเสียเถิด’

คำพูดนั้นยังดังก้องในวิญญาณ ความเจ็บปวดจากการถูกพิษแล่นพล่านจนร่างกายสั่นสะท้าน... แต่ทว่า เมื่อนางก้มลงมองมือตนเอง กลับพบเพียงมือเรียวขาวผ่องดุจหยกมันแพะ ไร้ซึ่งรอยแผลเป็น ไร้ซึ่งร่องรอยของความตรากตรำในคุกหลวง

แรงสั่นสะเทือนเป็นจังหวะจากการแบกหามทำให้สติของนางแจ่มชัดขึ้น กลิ่นกำยานมงคลและเสียงอื้ออึงของผู้คนภายนอกตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย

นางมิได้ตาย... หรือหากตายไปแล้ว สวรรค์คงเล่นตลก ส่งนางย้อนเวลากลับมา

กลับมายังจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทั้งปวง... วันวิวาห์ระหว่างนางและแม่ทัพปีศาจ เซียวจิ่งหยวน

จ้าวชิงเยว่แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่แหบพร่ายิ่งนัก ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงสด หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลรินออกจากหางตา มิใช่เพราะความปิติยินดี แต่เป็นเพราะความคับแค้นที่อัดแน่นจนแทบระเบิดอก

ชาติที่แล้ว ในยามนี้ นางนั่งอยู่บนเกี้ยวด้วยหัวใจที่เต้นระรัว เฝ้ารอคอยที่จะได้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของบุรุษที่นางปักใจรักมาตั้งแต่เยาว์วัย นางวาดฝันถึงชีวิตคู่ที่หวานชื่น การเป็นฮูหยินแม่ทัพที่เพียบพร้อม แต่สิ่งที่ได้รับกลับมีเพียงความหมางเมิน การถูกใส่ร้าย และความตายอันน่าอนาถ

‘สวรรค์... ท่านให้ข้ากลับมาเพื่อสิ่งใด? เพื่อให้ข้าลิ้มรสความเจ็บปวดซ้ำสองกระนั้นหรือ?’

นางสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามระงับก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในคอ มือเรียวกำชายกระโปรงสีแดงเพลิงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว สีแดงของชุดมงคลในยามนี้ ช่างดูคล้ายโลหิตที่นองพื้นในวันที่นางสิ้นใจยิ่งนัก

"ถึงหน้าจวนสกุลเซียวแล้ว! วางเกี้ยว!"

เสียงตะโกนของผู้ขานพิธีดังแทรกเข้ามา ตัดขาดห้วงภวังค์ความเจ็บปวด จ้าวชิงเยว่หลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายร่วงหล่นลงบนหลังมือ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกอีกครั้ง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครา แววตาที่เคยสั่นไหวด้วยความรักใคร่และคาดหวังได้เลือนหายไปจนสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความราบเรียบ ลึกสุดหยั่ง และเย็นเยียบดุจบ่อน้ำพันปี

ในเมื่อถอยหลังไม่ได้... ในเมื่อชะตากำหนดให้นางต้องเดินเข้าสู่กรงขังแห่งนี้อีกครั้ง เช่นนั้นนางก็จะเดินเข้าไป ทว่ามิใช่ในฐานะ 'จ้าวชิงเยว่ผู้โง่งม' คนเดิมอีกต่อไป

ปัง! ปัง! ปัง!

เสียงเท้าเตะประตูเกี้ยวสามครั้งตามธรรมเนียมดังสนั่น เป็นสัญญาณว่าเจ้าบ่าวมาถึงแล้ว แสงสว่างสาดส่องเข้ามาเมื่อม่านเกี้ยวถูกเลิกขึ้น จ้าวชิงเยว่นั่งหลังตรง สงบนิ่งประดุจรูปสลักหยก

มือหนาหยาบกร้านจากการจับดาบทำศึกยื่นเข้ามาตรงหน้าเพื่อรอรับนางลงจากเกี้ยว... มือคู่นั้นที่เคยประคองกอดสตรีอื่นต่อหน้านาง มือคู่นั้นที่เคยผลักไสนางอย่างรังเกียจ

ในอดีต นางรีบวางมือลงบนฝ่ามือเขาด้วยความขัดเขินแกมยินดี หัวใจเต้นแรงจนแทบกระดอนออกมานอกอก

แต่ยามนี้... จ้าวชิงเยว่เพียงปรายตามองมือคู่นั้นด้วยสายตาว่างเปล่า นางนิ่งค้างไปชั่วอึดใจ นานจนบรรยากาศเริ่มกระอักกระอ่วน แม่สื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างเริ่มเหงื่อตก เกรงว่าเจ้าสาวจะเล่นตัวจนท่านแม่ทัพกริ้ว

"ฮูหยิน?" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยเรียก แฝงแววสงสัยเล็กน้อย

จ้าวชิงเยว่ยกมุมปากขึ้นภายใต้ผ้าคลุมหน้า เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา นางวางมือลงบนฝ่ามือของเซียวจิ่งหยวนอย่างเชื่องช้า สัมผัสที่ปลายนิ้วกระทบกันนั้นเย็นชืดจนเซียวจิ่งหยวนเผลอขมวดคิ้ว

มือของเจ้าสาว... เหตุใดจึงเย็นเฉียบดั่งก้อนน้ำแข็งเช่นนี้?

ทว่าเขาไม่มีเวลาไตร่ตรองมากนัก เมื่อมือเล็กนุ่มนิ่มนั้นแตะลงมา เขาก็กระชับมือดึงนางลุกขึ้นจากเกี้ยว ทว่าร่างบางกลับลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่ามั่นคง ไม่มีการเซถลาเข้าหาอกแกร่งเพื่อออดอ้อนเหมือนดรุณีแรกรุ่นทั่วไป นางก้าวลงมายืนเคียงข้างเขา เว้นระยะห่างอย่างพอเหมาะพอดี... พอดีจนดูห่างเหิน

เสียงจุดประทัดดังสนั่นหวั่นไหว กลบเสียงลมหายใจของคนทั้งสอง จ้าวชิงเยว่ก้าวเดินตามแรงจูงของชายผ้าแพรแดง ข้ามธรณีประตูสูงศักดิ์ของจวนแม่ทัพ ทุกย่างก้าวช่างหนักอึ้งราวกับมีโซ่ตรวนล่ามข้อเท้า

เบื้องหน้าคือโถงพิธีอันโอ่อ่า แขกเหรื่อมากมายล้วนเป็นขุนนางชั้นผู้ใหญ่และสหายร่วมรบของเขา เสียงหัวเราะพูดคุยดังก้อง ทว่าในหูของจ้าวชิงเยว่กลับได้ยินเพียงเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของโชคชะตา

"หนึ่ง... คำนับฟ้าดิน!"

เสียงขานพิธีดังก้อง จ้าวชิงเยว่หันหน้าออกสู่ลานกว้าง ก้มศีรษะลงคำนับฟ้าดิน

ฟ้าดินเอย... หากท่านมีตา ขอจงเป็นพยาน ชาตินี้ข้าจ้าวชิงเยว่ จะขอลิขิตชะตาตนเอง ความรักอันโง่งมที่เคยมี ข้าขอคืนให้แก่ฟ้าดินจนหมดสิ้น

"สอง... คำนับบิดามารดา!"

นางหันกลับมายังแท่นประธาน ซึ่งว่างเปล่า... บิดามารดาของเซียวจิ่งหยวนเสียชีวิตไปนานแล้ว มีเพียงป้ายวิญญาณตั้งตระหง่าน นางก้มลงคำนับด้วยความเคารพตามมารยาท มิใช่ความนอบน้อมที่พยายามเอาใจเพื่อให้พวกท่านยอมรับนางในฐานะสะใภ้เช่นกาลก่อน

"สาม... คำนับกันและกัน!"