Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เสี่ยวชุ่ยสะดุ้งสุดตัว กรีดร้องเสียงหลง "ว้าย!"เมื่อนางลืมตาขึ้น ก็พบว่าตนเองถูกล้อมไว้ด้วยบ่าวไพร่ร่างกำยำ และที่น่ากลัวที่สุดคือ เบื้องหน้าของนาง... จ้าวชิงเยว่ นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สวมชุดคลุมสีดำปักลายพยัคฆ์ดูน่าเกรงขาม ในมือถือถ้วยชาที่ยังมีไอระเหยกรุ่นๆและที่นั่งอยู่เคียงข้างนาง ด้วยสีหน้าถมึงทึงดุดัน คือ แม่ทัพเซียวจิ่งหยวน!"สะ... เสี่ยวชุ่ย... เจ้า..." เซียวจิ่งหยวนเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบจ้องมองสาวใช้ที่ตัวสั่นงันงกเหมือนลูกนกตกน้ำจ้าวชิงเยว่วางถ้วยชาลงช้าๆ เสียงกระเบื้องกระทบโต๊ะดัง กริ๊ก บาดลึกเข้าไปในความเงียบ"ดึกดื่นป่านนี้ ไม่หลับไม่นอน... เจ้าเข้ามาทำอะไรในห้องนอนข้าหรือ? เสี่ยวชุ่ย" น้ำเสียงของนางราบเรียบ แต่แฝงแววเย็นเยียบที่ทำให้คนฟังขนลุกชันเสี่ยวชุ่ยหน้าซีดเผือด เข่าอ่อนทรุดลงกระแทกพื้น "ฮูหยิน! ท่านแม่ทัพ! บ่าว... บ่าวเพียงเข้ามาดูแลความเรียบร้อย...""ดูแลความเรียบร้อย?" จ้าวชิงเยว่เลิกคิ้วสูง "ด้วยการปีนเข้าทางหน้าต่าง และซุกกล่องเครื่องประดับของข้าไว้ในอกเสื้อกระนั้นรึ?""ไม่ใช่นะเจ้าคะ! บ่าว...""ค้นตัวนาง!" จ้าวชิงเยว่สั่งเสียงเฉียบขาดบ

"ดอกเหมยปีนี้งดงามยิ่งนัก... แต่ก็ยังมิอาจเทียบได้กับความงามของน้องหญิง"เสียงทุ้มรื่นหูที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลประดุจสายน้ำไหลริน แตกต่างจากเสียงตวาดเกรี้ยวกราดที่นางต้องทนฟังมาตลอดหลายวันจ้าวชิงเยว่หันขวับไปมอง รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าโดยอัตโนมัติ"พี่อวี้หลาง!"เบื้องหน้าของนาง คือบุรุษร่างโปร่งในชุดบัณฑิตสีฟ้าคราม ชายเสื้อปักลายเมฆาพริ้วไหวตามแรงลม ใบหน้าของเขาหล่อเหลาหมดจด คิ้วโค้งดั่งคันศร ดวงตาเรียวรีเปี่ยมไปด้วยความเมตตาและอบอุ่น ผิวพรรณขาวเนียนดุจหยกเนื้อดี สมฉายา 'บุรุษหยก' แห่งเมืองหลวงเจียงอวี้หลาง ญาติผู้พี่ที่เติบโตมาพร้อมกับนาง เขาเป็นดั่งพี่ชาย เป็นเพื่อนคู่คิด และเป็นคนที่นางเคยคิดฝากชีวิตไว้ก่อนจะถูกราชโองการสมรสพระราชทานพรากทุกอย่างไป"เจ้าผอมลงไปนะ อาเยว่" เจียงอวี้หลางเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง สายตาของเขากวาดมองสำรวจร่างบางตรงหน้าอย่างละเอียด "อยู่ที่จวนแม่ทัพ... เขาดีต่อเจ้าหรือไม่?"คำถามที่แฝงความห่วงใยอย่างสุดซึ้งนั้น ทำเอากำแพงน้ำแข็งในใจจ้าวชิงเยว่พังทลายลงชั่วขณะ นางมิอาจปั้นหน้าเย็นชาใส่เขาได้"ข้าสบายดีเจ้าค่ะ พี่อวี้หลางไม่ต้

ณ ร้านเครื่องประดับ 'หอจินอวี้' (ทองหยก)เซียวจิ่งหยวนกวาดสายตามองปิ่นปักผมและเครื่องประดับวางเรียงรายละลานตา เถ้าแก่ร้านรีบกุลีกุจอออกมาต้อนรับเมื่อเห็นป้ายหยกแม่ทัพที่เอว"ท่านแม่ทัพเซียว! เป็นเกียรติยิ่งนักที่ท่านมาเยือน ไม่ทราบว่าท่านต้องการเลือกซื้อสิ่งใดให้ฮูหยินหรือแม่นางท่านใดขอรับ?""ข้า..." เซียวจิ่งหยวนกระแอมไอแก้เขิน "ข้าจะซื้อของขวัญให้ฮูหยินเอก เลือกเอาชิ้นที่แพงที่สุด และงดงามที่สุดออกมา!"เถ้าแก่ตาเป็นประกาย รีบหยิบกล่องไม้จันทร์หอมสลักลวดลายวิจิตรออกมา ภายในบรรจุ 'ปิ่นระย้าทองคำประดับทับทิมลายหงส์เหิน' ตัวปิ่นทำจากทองคำบริสุทธิ์ สลักเสลาเป็นรูปหงส์กางปีก ปากคาบสายระย้าทับทิมสีเลือดนกเม็ดเป้งสามสาย ประกายวูบวาบกระแทกตา"ชิ้นนี้คือสุดยอดฝีมือช่างหลวงขอรับ ทองคำหนักห้าตำลึง ทับทิมจากแคว้นหนานหมาน งดงามหรูหราสมฐานะฮูหยินแม่ทัพยิ่งนัก!"เซียวจิ่งหยวนมองปิ่นอันนั้นแล้วพยักหน้าพึงพอใจ ความแวววาวของทองคำและสีแดงสดของทับทิม ดูมีมูลค่ามหาศาล เขาคิดในใจว่า หากจ้าวชิงเยว่เห็นของชิ้นนี้ นางจะต้องตื่นเต้นดีใจ และอาจจะยิ้มให้เขาเหมือนที่ยิ้มให้เจียงอวี้หลางก็เป็นได้"ตกลง! ข้าเอาชิ้

"ฮูหยินมาแล้วขอรับ" เสียงบ่าวหน้าห้องรายงานจ้าวชิงเยว่เดินเข้ามาอย่างเชื่องช้าในชุดสีกลีบบัวอ่อน สวมเครื่องประดับน้อยชิ้น ทว่าความงามอันหมดจดของนางกลับทำให้ห้องที่สว่างไสวอยู่แล้วดูสว่างขึ้นไปอีกตา"ขออภัยที่ให้ท่านแม่ทัพรอนาน" นางย่อกายคารวะตามมารยาท ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม"ไม่นานหรอก ข้าเองก็เพิ่งมาถึง" เซียวจิ่งหยวนรีบปฏิเสธ ทั้งที่เขามานั่งรอเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว "วันนี้... ข้าตั้งใจจัดสำรับพิเศษ หวังว่าเจ้าจะเจริญอาหาร"เขาใช้ตะเกียบกลางคีบเนื้อปลาส่วนพุงที่นุ่มที่สุดวางลงในถ้วยของนางด้วยท่าทางเก้ๆ กังๆ"ลองชิมดูสิ ข้าจำได้ว่าตอนเจ้ายังเด็ก เจ้าชอบกินปลามาก"จ้าวชิงเยว่มองดูเนื้อปลาในถ้วย แววตาไหววูบเล็กน้อย... ในชาติก่อน นางคงน้ำตาไหลพรากด้วยความตื้นตันที่เขจำเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้ แต่วันนี้ ความรู้สึกนั้นกลับแห้งแล้งดุจทรายในทะเลทราย"ขอบพระคุณเจ้าค่ะ" นางตอบเสียงเบา แล้วคีบปลาเข้าปากเคี้ยวช้าๆบรรยากาศบนโต๊ะอาหารเริ่มผ่อนคลายลงเล็กน้อย เซียวจิ่งหยวนลอบมองใบหน้าภรรยา เห็นนางยอมทานอาหารที่เขาตักให้ ความหวังในใจก็เริ่มเรืองรอง เขาอ้าปากเตรียมจะชวนคุยเรื่องเทศกาล

สายลมเหมันต์เริ่มอ่อนกำลังลง แทนที่ด้วยไออุ่นจางๆ ของฤดูใบไม้ผลิที่กำลังจะมาเยือน ยอดอ่อนของต้นหลิวริมสระน้ำเริ่มผลิใบสีเขียวขจี ทว่าบรรยากาศภายในจวนแม่ทัพสกุลเซียวกลับยังคงถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกแห่งความคลุมเครือณ เรือนหรูอี้จ้าวชิงเยว่ นั่งสงบนิ่งอยู่ที่ตั่งริมหน้าต่าง ในมือถือเทียบเชิญสีแดงสดขลิบทองที่เพิ่งถูกส่งมาจากจวนตระกูลเจียง ตัวอักษรพู่กันที่เขียนด้วยลายมือหวัดแต่ทรงพลังและงดงามนั้น นางจำได้แม่นยำว่าเป็นลายมือของใคร‘ชุมนุมกวีสระมรกต... เจียงอวี้หลาง’เทียบเชิญนี้มิได้ส่งมาแบบลับๆ ล่อๆ แต่ส่งผ่านพ่อบ้านใหญ่เข้ามาอย่างถูกต้องตามธรรมเนียม ระบุเชิญ ‘ฮูหยินแม่ทัพเซียว’ เข้าร่วมงานเสวนาบทกวีและจิบชาชมบุปผา ซึ่งเป็นงานสังคมชั้นสูงที่รวบรวมบัณฑิตและคุณหนูฮูหยิน จากตระกูลใหญ่ไว้มากมาย"ฮูหยินจะไปหรือไม่เจ้าคะ?" สาวใช้คนใหม่นามว่า 'เสี่ยวผิง' ที่มาแทนเสี่ยวชุ่ย เอ่ยถามขณะรินน้ำชาจ้าวชิงเยว่ปิดเทียบเชิญลง มุมปากยกยิ้มจางๆ "ไปสิ... ข้าอุดอู้อยู่แต่ในจวนมานาน สมควรออกไปเปิดหูเปิดตาเสียบ้าง อีกอย่าง... งานนี้เป็นหน้าเป็นตาของเหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋น หากฮูหยินแม่ทัพไม่ไปร่วม จะดูเป็นการไม่ให้เ