Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

56

ตอนที่ 31 : เขาพึมพำกับความว่างเปล่า

"รักรึ?" เขาถามเสียงเบา "ความรักของเจ้า คือการทำลายคนที่ข้ารัก คือการทำลายเกียรติยศของข้า และหลอกลวงข้าด้วยความเท็จ... นั่นไม่ใช่ความรัก ลั่วอิ๋ง มันคือความเห็นแก่ตัว!""พี่จิ่งหยวน...""เพราะเห็นแก่หน้าพี่ชายของเจ้าที่ตายไป... ข้าจะไม่ส่งเจ้าให้ทางการ และจะไม่ขับไล่เจ้าออกจากจวนให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน"เซียวจิ่งหยวนสูดลมหายใจลึก ประกาศคำพิพากษาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดดุจขุนเขา"นับตั้งแต่วันนี้ไป... ข้าสั่งกักบริเวณเจ้าที่เรือนปีกขวา! ห้ามก้าวเท้าออกมานอกเรือนแม้แต่ครึ่งก้าว ห้ามใครเข้าเยี่ยม และห้ามส่งจดหมายติดต่อกับคนภายนอกเด็ดขาด!""ไม่นะ! พี่จิ่งหยวน! ข้าจะอกแตกตาย!" ไป๋ลั่วอิ๋งกรีดร้อง"ยังไม่จบ!" เซียวจิ่งหยวนกล่าวต่อ "ตัดงบประมาณของเรือนปีกขวาลงเหลือเพียงเบี้ยเลี้ยงชีพพื้นฐาน! ริบเครื่องประดับและของมีค่าที่ข้าเคยให้กลับเข้าคลังให้หมด! สาวใช้และบ่าวไพร่คนสนิทของเจ้า จะถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ข้าจะส่งแม่นมอาวุโสที่เข้มงวดที่สุดไปดูแลดัดนิสัยเจ้า!"นี่คือการตัดแขนตัดขา ตัดหูตัดตา ไม่ให้นางมีฤทธิ์เดชใดๆ ได้อีก"พี่จิ่งหยวน... ท่านทำกับข้าเกินไปแล้ว! ข้าเป็นน้องสาวท่านนะ!""เพราะเจ้าเป็นน้อง
last updateDernière mise à jour : 2026-08-31
Read More

ตอนที่ 32 : เหมาะกับเจ้า

"เอาไปไว้ที่เรือนรับรองแขกเสีย หรือไม่ก็แจกจ่ายบ่าวไพร่ไปคนละกระถาง" จ้าวชิงเยว่สั่งอย่างไม่ไยดี "บอกพวกเขาว่าข้าแพ้เกสรดอกไม้... อ้อ แล้วบอกพ่อบ้านด้วยว่า ต่อไปถ้านำเข้ามาอีก ให้เอาไปถมที่หลังจวน ข้าขี้เกียจหาที่วาง"ยังไม่ทันสิ้นคำสั่ง ร่างสูงใหญ่ของเซียวจิ่งหยวนก็เดินเข้ามาในห้อง ใบหน้าประดับรอยยิ้มที่ดูฝืนๆ และเก้อเขินเล็กน้อย"ชิงเยว่... เจ้าไม่ชอบดอกไม้รึ? ข้าเห็นว่าสีมันสวยสดใส เหมาะกับเจ้า..."จ้าวชิงเยว่ปรายตามองสามีที่ยืนทำหน้าเหมือนเด็กทำความดีหวังคำชม นางไม่ยิ้มตอบ ไม่แสดงความขอบคุณ เพียงแต่เอ่ยเสียงเรียบ"ท่านแม่ทัพ... จวนของเรามีสวนดอกไม้อยู่แล้ว การซื้อมาเพิ่มรังแต่จะสิ้นเปลืองและรกหูรกตา อีกทั้งเกสรดอกไม้พวกนี้ทำให้ข้าระคายเคืองจมูก... หากท่านว่างมากนัก เอาเวลาไปฝึกทหารเถิดเจ้าค่ะ อย่าได้ลำบากทำเรื่องไร้สาระเช่นนี้เลย"รอยยิ้มของเซียวจิ่งหยวนแข็งค้าง เขาอุตส่าห์เลือกดอกไม้ที่แพงที่สุดและสวยที่สุด แต่กลับได้รับคำว่า 'ไร้สาระ' ตอบแทน"ข้า... ข้าเพียงแค่อยากให้เจ้าสดชื่น" เขาแก้ตัวเสียงอ่อย"ข้าจะสดชื่นกว่านี้ หากได้เห็นบัญชีรายรับที่เพิ่มขึ้น มิใช่รายจ่ายที่ไร้เหตุผล" นา
last updateDernière mise à jour : 2026-08-31
Read More

ตอนที่ 33 : แผนร้ายครั้งสุดท้าย

นางมองข้ามปัจจุบัน มองข้ามความรู้สึกเขา ไปถึงอนาคตที่ไม่มีเขาอยู่ในสมการความสุขเซียวจิ่งหยวนเดินคอตกกลับเรือนหนังสือ เขาหยิบเหล้าขึ้นมาดื่มย้อมใจ แต่ก็ดื่มไม่ลง"ข้าต้องทำอย่างไร..." เขาถามความมืด "ต้องทำอย่างไรนางถึงจะมองเห็นหัวใจข้า มิใช่เห็นแต่หน้าที่"...คืนนั้น เป็นคืนเดือนมืดเซียวจิ่งหยวนนอนไม่หลับ เขาเดินกระสับกระส่ายมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนหรูอี้อีกครั้ง แสงไฟในห้องนอนของจ้าวชิงเยว่ยังสว่างอยู่ เงาร่างบางทาบทับอยู่บนหน้าต่างกระดาษ นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบเขายืนมองเงานั้นด้วยความโหยหา เขาอยากจะเดินเข้าไปข้างใน อยากจะไปนั่งข้างๆ นาง อยากจะหนุนตักนางแล้วให้ลูบหัวเหมือนคู่สามีภรรยาคู่อื่นแต่เขาก็ไม่กล้า... เขากลัวสายตาเย็นชาคู่นั้น กลัวคำพูดที่บอกว่าเขาน่ารำคาญทันใดนั้น เสียงพิณก็ดังแว่วออกมาจากในห้องทำนองเพลงที่นางเล่น มิใช่เพลง 'กวางหลิงซาน' ที่ดุดันเหมือนวันงานเลี้ยง แต่เป็นบทเพลง 'สายน้ำไหล' ที่เรียบง่าย เอื่อยเฉื่อย และเยือกเย็นเสียงพิณสะท้อนความในใจของนาง... ชีวิตที่ไหลไปเรื่อยๆ ตามชะตากรรม ไม่ยึดติด ไม่ขัดขืน แต่ก็ไม่ไยดีกับก้อนหินหรือขอนไม้ที่ลอยผ่านเซียวจิ่ง
last updateDernière mise à jour : 2026-08-31
Read More

ตอนที่ 34 : เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็ว

จ้าวชิงเยว่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน นางลุกขึ้นยืนช้าๆ แย้มยิ้มงดงามที่ดูอันตรายยิ่งนัก"น้องหญิงลั่วอิ๋ง... จิตใจกตัญญูของเจ้านั้นน่านับถือ แต่ท่านแม่ทัพเพิ่งกรำศึกหนัก ร่างกายยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ หมอหลวงสั่งห้ามดื่มสุราแรง..."นางเอื้อมมือไปหยิบจอกสุราจากมือเซียวจิ่งหยวนมาถือไว้"พี่หญิง..." ไป๋ลั่วอิ๋งหน้าตึงขึ้นมาทันที "แต่...""เอาเถิด... เพื่อไม่ให้เสียน้ำใจน้องหญิง ข้าจะดื่มแทนท่านแม่ทัพเอง ส่วนท่านแม่ทัพ..." จ้าวชิงเยว่หันไปหยิบจอกสุราเปล่าอีกใบ รินน้ำชาลงไปจนเต็ม "ดื่มชานี้แทนสุรา ถือว่ารับน้ำใจน้องสาวแล้ว"เหตุการณ์เกิดขึ้นรวดเร็ว จ้าวชิงเยว่ทำท่าจะยกจอกสุราขึ้นดื่ม แต่แล้วนางก็แสร้งทำเป็นมือลื่น เสื้อแขนยาวสะบัดไปโดนแขนไป๋ลั่วอิ๋ง"อุ๊ย!"จ้าวชิงเยว่เซถลาเล็กน้อย จังหวะนั้นเอง นางใช้ความรวดเร็วของทักษะดีดพิณที่ฝึกฝนมา สลับจอกสุราในมือตนเอง กับจอกสุราที่ไป๋ลั่วอิ๋งถืออยู่ ซึ่งเดิมทีตั้งใจจะรินให้ตัวเองเป็นสุราธรรมดาทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา ไม่มีใครทันสังเกตเห็น นอกจากการเคลื่อนไหวที่ดูเหมือนอุบัติเหตุธรรมดา"ขออภัย... ข้าซุ่มซ่ามจริงเชียว" จ้าวชิงเยว่หัวเราะเบาๆ แล้วยื่นจอ
last updateDernière mise à jour : 2026-08-31
Read More

ตอนที่ 35: จุดจบของดอกบัวขาว

ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านจั่วหลังคาจวนแม่ทัพสกุลเซียว เสียงลมหวีดหวิวคล้ายเสียงภูตผีกรดร้องโหยหวน บรรยากาศภายใน 'โถงบรรพชน' อันศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม วันนี้กลับเต็มไปด้วยความกดดันที่หนักอึ้งราวก้อนศิลาพันชั่งกดทับลงบนบ่าของผู้คนป้ายวิญญาณบรรพบุรุษนับร้อยป้ายตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นบูชา ควันธูปลอยอ้อยอิ่งปกคลุมรูปสลักมังกร บ่าวไพร่ทุกคนในจวนถูกเรียกมารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้าโถง ยืนก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยเกรงว่าจะถูกลูกหลงจากโทสะของประมุขแห่งจวนเซียวจิ่งหยวน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือไม้จื่อถานเบื้องหน้าแท่นบูชา สวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์คำราม ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เรียบตึงและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก แววตาคมกริบจ้องมองร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างอย่างไร้ความปรานีข้างกายเขาคือ จ้าวชิงเยว่ ฮูหยินเอกที่นั่งสงบนิ่งในชุดสีม่วงเข้ม นางดูสูงส่ง ลึกลับ และเยือกเย็นราวกับผู้ชมที่กำลังดูละครฉากสุดท้ายเบื้องล่างนั้น... ไป๋ลั่วอิ๋ง ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยฉีกขาดจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืน ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเครื่องสำอางที่ไห
last updateDernière mise à jour : 2026-08-31
Read More

ตอนที่ 36 : ความเงียบหลังพายุ

นางค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ท่วงท่าสง่างามดุจนางพญาหงส์ แล้วเดินลงจากแท่นประธาน ตรงเข้าไปหาไป๋ลั่วอิ๋งที่กำลังถูกลากตัวทหารหยุดเดินเพื่อให้ฮูหยินเอกได้เผชิญหน้ากับนักโทษจ้าวชิงเยว่ยืนประจันหน้ากับสตรีที่เคยเป็นหนามยอกอก แววตาของนางมิได้ฉายแววสะใจ มิได้ฉายแววโกรธแค้น และมิได้ฉายแววเยาะเย้ยมันคือแววตาที่ 'ว่างเปล่า'... ว่างเปล่าจนน่าใจหาย ดุจบ่อน้ำลึกที่ไร้ก้นบึ้ง สะท้อนภาพความบ้าคลั่งของไป๋ลั่วอิ๋งได้อย่างชัดเจน"ข้าขอสาปแช่งเจ้า!" ไป๋ลั่วอิ๋งถ่มน้ำลายลงพื้น "ขอให้ชาตินี้เจ้าอย่าได้พบความสุข! ขอให้สามีเจ้าทิ้งขว้าง! ขอให้เจ้าต้องตรอมใจตายอย่างโดดเดี่ยวเหมือนข้า! นังคนไร้หัวใจ!"คำสาปแช่งอันหยาบคายดังก้องไปทั่ว บ่าวไพร่ต่างพากันก้มหน้าตัวสั่นทว่า จ้าวชิงเยว่เพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย นางมองไป๋ลั่วอิ๋งเหมือนมองดูมดปลวกที่กำลังดิ้นรน"แม่นางไป๋..." น้ำเสียงของนางราบเรียบ เย็นเยียบ "เจ้าสาปแช่งในสิ่งที่ข้า 'เคยผ่านมาแล้ว' ทั้งสิ้น"นางขยับเข้าไปใกล้ จนไป๋ลั่วอิ๋งชะงักกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา"ความสุขข้าทิ้งไปนานแล้ว... สามีทิ้งขว้างข้าก็ชินชา... และความตายอย่างโดดเดี่ยว ข้าก็ลิ้มรสมันมาแล้ว"นาง
last updateDernière mise à jour : 2026-09-04
Read More

ตอนที่37 : ณ เรือนหนังสือ

ณ เรือนหนังสือเซียวจิ่งหยวน กำลังนั่งขัดดาบประจำกายด้วยความเหม่อลอย แม้ศัตรูจะพ่ายแพ้ไปแล้ว แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตนเองกำลังพ่ายแพ้ในสมรภูมิที่มองไม่เห็น"ท่านแม่ทัพ..."เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู เซียวจิ่งหยวนรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่งเมื่อเห็นจ้าวชิงเยว่เดินเข้ามา เขาคิดว่านางคงจะมาพูดคุยหรือขอบคุณที่เขาจัดการไป๋ลั่วอิ๋งให้"ชิงเยว่! เจ้ามาหาข้า"เขาลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินเข้าไปหา "ข้ากำลังคิดถึงเจ้าอยู่พอดี ข้าว่าจะชวนเจ้าไป...""ท่านแม่ทัพ" จ้าวชิงเยว่ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางวางซองจดหมายซองหนึ่งลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเขาเซียวจิ่งหยวนชะงักมองซองจดหมายนั้น "นี่คืออะไร?""หนังสือขอหย่าเจ้าค่ะ"คำตอบสั้นๆ สามพยางค์ เปรียบเสมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางศีรษะของแม่ทัพหนุ่มจนมึนงง"หย่า?" เซียวจิ่งหยวนทวนคำเสียงหลง "เจ้าพูดบ้าอะไร! เรื่องร้ายๆ ก็ผ่านไปหมดแล้ว ลั่วอิ๋งก็ไปแล้ว ไม่มีใครมาแทรกกลางระหว่างเราแล้ว เหตุใดเจ้าจึงจะหย่า!""ไม่มีใครแทรกกลาง..." จ้าวชิงเยว่แค่นยิ้ม "ท่านแม่ทัพ ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไป๋ลั่วอิ๋ง... แต่อยู่ที่ 'ท่าน' กับ 'ข้า
last updateDernière mise à jour : 2026-09-04
Read More

ตอนที่ 38 : หัวใจที่ปิดตาย

เขาทรุดตัวลงคุกเข่าหน้าประตูเรือนท่ามกลางโคลนตมและสายฝน"ข้าจะไม่ไปไหน..." เขากัดฟันพูดกับความมืด "ต่อให้เจ้าจะไม่เปิดประตู ต่อให้ฝนจะตกฟ้าจะร้อง ข้าก็จะคุกเข่าอยู่ตรงนี้... จนกว่าเจ้าจะเห็นใจ หรือจนกว่าข้าจะตายไปตรงนี้!"ศักดิ์ศรีของแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ ถูกทิ้งขว้างลงพื้นอย่างไร้ค่า เขาคุกเข่าก้มหน้า ยอมรับความเจ็บปวดจากเม็ดฝนที่ฟาดกระหน่ำ เพื่อไถ่โทษในความผิดบาปที่ตนก่อเวลาผ่านไปชั่วยามแล้วชั่วยามเล่า...ฝนยังคงตกไม่หยุด ร่างกายของเซียวจิ่งหยวนเริ่มสั่นเทาด้วยความหนาวเหน็บ ริมฝีปากซีดเผือด แต่เขายังคงกัดฟันคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไม่ขยับเขยื้อนดุจหินผาเสี่ยวผิงที่แอบดูอยู่ข้างในเริ่มร้องไห้ด้วยความสงสาร "ฮูหยิน... ท่านแม่ทัพคุกเข่ามาสองชั่วยามแล้วนะเจ้าคะ ฝนตกหนักขนาดนี้ เขาจะตายเอาได้นะเจ้าคะ"จ้าวชิงเยว่นั่งกอดเข่าพิงกำแพงอีกฝั่งของประตู นางสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามา"ปล่อยเขา..." นางตอบเสียงเบา แต่ในใจกลับสั่นไหวเล็กน้อย "คนอย่างเขา... ต้องเจ็บปวดเสียบ้าง ถึงจะรู้จักจำ"แต่ถึงปากจะบอกว่าใจตายไปแล้ว ทว่าภาพของบุรุษผู้หยิ่งทะนงที่ยอมคุกเข่ากลางฝนโคลนเพื่อขอความรักจากนาง ก็เ
last updateDernière mise à jour : 2026-09-04
Read More

ตอนที่ 39 : เจียงหนาน

เจียงหนาน... ดินแดนแห่งสายน้ำและขุนเขา ดินแดนที่นางเคยใฝ่ฝันอยากไปเที่ยวชมสักครั้งในชีวิตก่อนตาย"ใช่ เจียงหนาน" เจียงอวี้หลางเร่งเร้า "ที่นั่นไม่มีท่านแม่ทัพ ไม่มีข่าวลือ ไม่มีกฎเกณฑ์ที่บีบคั้น... มีเพียงเจ้ากับข้า อาเยว่... ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลเจ้า ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องร้องไห้เหมือนที่มันทำ ข้าจะถนอมเจ้าดั่งไข่มุกในมือ"คำสัญญาของเขาช่างหอมหวานและเย้ายวนใจยิ่งนักสำหรับสตรีที่หัวใจบอบช้ำอย่างนาง การมีใครสักคนที่พร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อพานางหนีไป ย่อมเป็นข้อเสนอที่ยากจะปฏิเสธจ้าวชิงเยว่ก้มมองมือของเจียงอวี้หลางที่ยื่นรออยู่ นางเพียงแค่ยื่นมือไปจับ... อิสรภาพก็จะอยู่ในกำมือแต่ทว่า... นางกลับชักมือกลับมาแนบอุระ"พี่อวี้หลาง..." นางส่ายหน้าช้าๆ "ข้าไปไม่ได้""ทำไม!" เจียงอวี้หลางถามด้วยความผิดหวัง "หรือเจ้ายังรักมันอยู่? มันทำกับเจ้าขนาดนี้ เจ้ายังอาลัยอาวรณ์มันอีกหรือ!""ไม่ใช่เรื่องรัก หรือไม่รัก..." จ้าวชิงเยว่ตอบเสียงเศร้า "แต่ข้าคือ 'จ้าวชิงเยว่' บุตรสาวสกุลจ้าว และเป็น 'ฮูหยินแม่ทัพ' ที่ได้รับพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้... หากข้าหนีตามท่านไป ท่านคิดว่าสกุลเซียวจะนิ่งเฉยหรือ? ท่านคิด
last updateDernière mise à jour : 2026-09-04
Read More

ตอนที่ 40 : หมายเกณฑ์ศึก

เซียวจิ่งหยวนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เหงื่อท่วมกาย หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว"ไม่..." เขากัดฟัน "ข้าจะไม่ยอมให้ใครพานางไป... ข้าต้องหาย... ข้าต้องรีบหาย..."เขาพยายามฝืนลุกขึ้นดื่มยาขมๆ ถ้วยใหญ่จนหมดเกลี้ยง ทั้งที่ปกติเขาเกลียดยาขมยิ่งนัก"ข้าต้องแข็งแรง... ข้าต้องไปหานาง... ไปพิสูจน์ให้นางเห็นว่า ข้ารักนางจริงๆ"ความรักที่มาช้า ผสมกับความกลัวที่จะสูญเสีย กลายเป็นพลังใจที่ผลักดันให้แม่ทัพหนุ่มต่อสู้กับความเจ็บป่วย เพื่อที่จะลุกขึ้นมายื้อยุดหัวใจที่ปิดตายของภรรยาอีกครั้งแต่เขาหารู้ไม่ว่า... เวลาของเขากำลังเหลือน้อยลงทุกที เพราะหมายเกณฑ์ศึกจากชายแดน กำลังเดินทางมาถึงประตูเมืองหลวงแล้วเสียงกลองศึกดังกึกก้องกังวานมาจากทิศประตูวังหลวง ทำลายความเงียบสงบยามรุ่งสางของเมืองหลวงจนแตกกระเจิง ฝูงนกบินแตกตื่นออกจากรัง เมฆดำทะมึนลอยต่ำปกคลุมน่านฟ้า ราวกับเป็นลางบอกเหตุร้ายที่กำลังคืบคลานเข้ามาณ จวนแม่ทัพสกุลเซียวเซียวจิ่งหยวน ที่เพิ่งฟื้นไข้และร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่บ้าง กำลังนั่งจิบยารสขมปร่าอยู่ในเรือนหนังสือ จู่ๆ เสียงฝีเท้าม้าเร็วและเสียงตะโกนโหวกเหวกหน้าจวนก็ทำให้เขาชะงักมือ"ราชโองการม
last updateDernière mise à jour : 2026-09-04
Read More
Dernier
123456
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status