Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

"รักรึ?" เขาถามเสียงเบา "ความรักของเจ้า คือการทำลายคนที่ข้ารัก คือการทำลายเกียรติยศของข้า และหลอกลวงข้าด้วยความเท็จ... นั่นไม่ใช่ความรัก ลั่วอิ๋ง มันคือความเห็นแก่ตัว!""พี่จิ่งหยวน...""เพราะเห็นแก่หน้าพี่ชายของเจ้าที่ตายไป... ข้าจะไม่ส่งเจ้าให้ทางการ และจะไม่ขับไล่เจ้าออกจากจวนให้เป็นขี้ปากชาวบ้าน"เซียวจิ่งหยวนสูดลมหายใจลึก ประกาศคำพิพากษาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาดดุจขุนเขา"นับตั้งแต่วันนี้ไป... ข้าสั่งกักบริเวณเจ้าที่เรือนปีกขวา! ห้ามก้าวเท้าออกมานอกเรือนแม้แต่ครึ่งก้าว ห้ามใครเข้าเยี่ยม และห้ามส่งจดหมายติดต่อกับคนภายนอกเด็ดขาด!""ไม่นะ! พี่จิ่งหยวน! ข้าจะอกแตกตาย!" ไป๋ลั่วอิ๋งกรีดร้อง"ยังไม่จบ!" เซียวจิ่งหยวนกล่าวต่อ "ตัดงบประมาณของเรือนปีกขวาลงเหลือเพียงเบี้ยเลี้ยงชีพพื้นฐาน! ริบเครื่องประดับและของมีค่าที่ข้าเคยให้กลับเข้าคลังให้หมด! สาวใช้และบ่าวไพร่คนสนิทของเจ้า จะถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ข้าจะส่งแม่นมอาวุโสที่เข้มงวดที่สุดไปดูแลดัดนิสัยเจ้า!"นี่คือการตัดแขนตัดขา ตัดหูตัดตา ไม่ให้นางมีฤทธิ์เดชใดๆ ได้อีก"พี่จิ่งหยวน... ท่านทำกับข้าเกินไปแล้ว! ข้าเป็นน้องสาวท่านนะ!""เพราะเจ้าเป็นน้อง

นางมองข้ามปัจจุบัน มองข้ามความรู้สึกเขา ไปถึงอนาคตที่ไม่มีเขาอยู่ในสมการความสุขเซียวจิ่งหยวนเดินคอตกกลับเรือนหนังสือ เขาหยิบเหล้าขึ้นมาดื่มย้อมใจ แต่ก็ดื่มไม่ลง"ข้าต้องทำอย่างไร..." เขาถามความมืด "ต้องทำอย่างไรนางถึงจะมองเห็นหัวใจข้า มิใช่เห็นแต่หน้าที่"...คืนนั้น เป็นคืนเดือนมืดเซียวจิ่งหยวนนอนไม่หลับ เขาเดินกระสับกระส่ายมาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนหรูอี้อีกครั้ง แสงไฟในห้องนอนของจ้าวชิงเยว่ยังสว่างอยู่ เงาร่างบางทาบทับอยู่บนหน้าต่างกระดาษ นางกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างสงบเขายืนมองเงานั้นด้วยความโหยหา เขาอยากจะเดินเข้าไปข้างใน อยากจะไปนั่งข้างๆ นาง อยากจะหนุนตักนางแล้วให้ลูบหัวเหมือนคู่สามีภรรยาคู่อื่นแต่เขาก็ไม่กล้า... เขากลัวสายตาเย็นชาคู่นั้น กลัวคำพูดที่บอกว่าเขาน่ารำคาญทันใดนั้น เสียงพิณก็ดังแว่วออกมาจากในห้องทำนองเพลงที่นางเล่น มิใช่เพลง 'กวางหลิงซาน' ที่ดุดันเหมือนวันงานเลี้ยง แต่เป็นบทเพลง 'สายน้ำไหล' ที่เรียบง่าย เอื่อยเฉื่อย และเยือกเย็นเสียงพิณสะท้อนความในใจของนาง... ชีวิตที่ไหลไปเรื่อยๆ ตามชะตากรรม ไม่ยึดติด ไม่ขัดขืน แต่ก็ไม่ไยดีกับก้อนหินหรือขอนไม้ที่ลอยผ่านเซียวจิ่ง

ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านจั่วหลังคาจวนแม่ทัพสกุลเซียว เสียงลมหวีดหวิวคล้ายเสียงภูตผีกรดร้องโหยหวน บรรยากาศภายใน 'โถงบรรพชน' อันศักดิ์สิทธิ์และเคร่งขรึม วันนี้กลับเต็มไปด้วยความกดดันที่หนักอึ้งราวก้อนศิลาพันชั่งกดทับลงบนบ่าของผู้คนป้ายวิญญาณบรรพบุรุษนับร้อยป้ายตั้งตระหง่านอยู่บนแท่นบูชา ควันธูปลอยอ้อยอิ่งปกคลุมรูปสลักมังกร บ่าวไพร่ทุกคนในจวนถูกเรียกมารวมตัวกันที่ลานกว้างหน้าโถง ยืนก้มหน้าเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้วยเกรงว่าจะถูกลูกหลงจากโทสะของประมุขแห่งจวนเซียวจิ่งหยวน นั่งอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือไม้จื่อถานเบื้องหน้าแท่นบูชา สวมชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์คำราม ใบหน้าหล่อเหลาบัดนี้เรียบตึงและเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก แววตาคมกริบจ้องมองร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่างอย่างไร้ความปรานีข้างกายเขาคือ จ้าวชิงเยว่ ฮูหยินเอกที่นั่งสงบนิ่งในชุดสีม่วงเข้ม นางดูสูงส่ง ลึกลับ และเยือกเย็นราวกับผู้ชมที่กำลังดูละครฉากสุดท้ายเบื้องล่างนั้น... ไป๋ลั่วอิ๋ง ในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยฉีกขาดจากเหตุการณ์วุ่นวายเมื่อคืน ใบหน้าที่เคยงดงามหมดจดบัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและเครื่องสำอางที่ไห

ณ เรือนหนังสือเซียวจิ่งหยวน กำลังนั่งขัดดาบประจำกายด้วยความเหม่อลอย แม้ศัตรูจะพ่ายแพ้ไปแล้ว แต่เขากลับรู้สึกเหมือนตนเองกำลังพ่ายแพ้ในสมรภูมิที่มองไม่เห็น"ท่านแม่ทัพ..."เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าประตู เซียวจิ่งหยวนรีบเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายวูบหนึ่งเมื่อเห็นจ้าวชิงเยว่เดินเข้ามา เขาคิดว่านางคงจะมาพูดคุยหรือขอบคุณที่เขาจัดการไป๋ลั่วอิ๋งให้"ชิงเยว่! เจ้ามาหาข้า"เขาลุกขึ้นยืน เตรียมจะเดินเข้าไปหา "ข้ากำลังคิดถึงเจ้าอยู่พอดี ข้าว่าจะชวนเจ้าไป...""ท่านแม่ทัพ" จ้าวชิงเยว่ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นางวางซองจดหมายซองหนึ่งลงบนโต๊ะเบื้องหน้าเขาเซียวจิ่งหยวนชะงักมองซองจดหมายนั้น "นี่คืออะไร?""หนังสือขอหย่าเจ้าค่ะ"คำตอบสั้นๆ สามพยางค์ เปรียบเสมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางศีรษะของแม่ทัพหนุ่มจนมึนงง"หย่า?" เซียวจิ่งหยวนทวนคำเสียงหลง "เจ้าพูดบ้าอะไร! เรื่องร้ายๆ ก็ผ่านไปหมดแล้ว ลั่วอิ๋งก็ไปแล้ว ไม่มีใครมาแทรกกลางระหว่างเราแล้ว เหตุใดเจ้าจึงจะหย่า!""ไม่มีใครแทรกกลาง..." จ้าวชิงเยว่แค่นยิ้ม "ท่านแม่ทัพ ท่านยังไม่เข้าใจอีกหรือ? ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไป๋ลั่วอิ๋ง... แต่อยู่ที่ 'ท่าน' กับ 'ข้า

เจียงหนาน... ดินแดนแห่งสายน้ำและขุนเขา ดินแดนที่นางเคยใฝ่ฝันอยากไปเที่ยวชมสักครั้งในชีวิตก่อนตาย"ใช่ เจียงหนาน" เจียงอวี้หลางเร่งเร้า "ที่นั่นไม่มีท่านแม่ทัพ ไม่มีข่าวลือ ไม่มีกฎเกณฑ์ที่บีบคั้น... มีเพียงเจ้ากับข้า อาเยว่... ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลเจ้า ข้าจะไม่ทำให้เจ้าต้องร้องไห้เหมือนที่มันทำ ข้าจะถนอมเจ้าดั่งไข่มุกในมือ"คำสัญญาของเขาช่างหอมหวานและเย้ายวนใจยิ่งนักสำหรับสตรีที่หัวใจบอบช้ำอย่างนาง การมีใครสักคนที่พร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อพานางหนีไป ย่อมเป็นข้อเสนอที่ยากจะปฏิเสธจ้าวชิงเยว่ก้มมองมือของเจียงอวี้หลางที่ยื่นรออยู่ นางเพียงแค่ยื่นมือไปจับ... อิสรภาพก็จะอยู่ในกำมือแต่ทว่า... นางกลับชักมือกลับมาแนบอุระ"พี่อวี้หลาง..." นางส่ายหน้าช้าๆ "ข้าไปไม่ได้""ทำไม!" เจียงอวี้หลางถามด้วยความผิดหวัง "หรือเจ้ายังรักมันอยู่? มันทำกับเจ้าขนาดนี้ เจ้ายังอาลัยอาวรณ์มันอีกหรือ!""ไม่ใช่เรื่องรัก หรือไม่รัก..." จ้าวชิงเยว่ตอบเสียงเศร้า "แต่ข้าคือ 'จ้าวชิงเยว่' บุตรสาวสกุลจ้าว และเป็น 'ฮูหยินแม่ทัพ' ที่ได้รับพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้... หากข้าหนีตามท่านไป ท่านคิดว่าสกุลเซียวจะนิ่งเฉยหรือ? ท่านคิด