Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ยามเหม่า[1] ฟ้ายังไม่ทันสาง แสงสีน้ำเงินเข้มปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณจวนแม่ทัพ อากาศยามเช้าหนาวเหน็บจนควันออกปาก น้ำค้างแข็งเกาะพราวอยู่บนยอดหญ้า บรรยากาศเงียบสงัดวังเวง มีเพียงเสียงลมหายใจของม้าศึกและเสียงฝีเท้าเร่งรีบของเหล่าทหารที่กำลังเตรียมขบวนอยู่หน้าจวนภายใน 'เรือนท้ายสวน' ที่ห่างไกลความวุ่นวายจ้าวชิงเยว่ ตื่นขึ้นมานานแล้ว... หรือพูดให้ถูกคือนางไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน นางจุดตะเกียงดวงเล็ก นั่งมองเปลวไฟที่ไหวระริกด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น แม้ปากจะบอกว่าไม่สนใจ แม้ใจจะบอกว่าตัดขาด แต่เสียงกลองศึกที่ดังแว่วมาเป็นระยะ ก็ทำให้อกข้างซ้ายของนางบีบรัดอย่างประหลาด"เขาคงจะไปแล้ว..." นางพึมพำกับตัวเอง ตั้งใจว่าจะไม่ออกไปส่ง เพื่อตัดรอนให้เด็ดขาดก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นที่หน้าเรือนจ้าวชิงเยว่สะดุ้งเล็กน้อย นางจำจังหวะการเคาะนี้ได้... ไม่ใช่บ่าวไพร่ และไม่ใช่เสี่ยวผิง แต่เป็นน้ำหนักมือที่มั่นคงของบุรุษนางลุกขึ้นเดินไปที่ประตู ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจปลดสลักไม้แล้วเปิดออกลมหนาวพัดกรูเข้ามาในห้อง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยเซียวจิ่งหยวน ยืนตระหง่านอยู่หน้าประตู เขาส

จ้าวชิงเยว่ละสายตาจากตำราสมุนไพร เงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาเรียบเฉย "ข่าวลืออะไร? เรื่องราคาข้าวขึ้น หรือเรื่องฮูหยินบ้านไหนตบตีกันอีก?""มะ... ไม่ใช่เจ้าค่ะ" เสี่ยวผิงเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า "เป็นข่าวลือจากชายแดน... เขาว่ากันว่าทัพหลวงแตกพ่าย!"เพล้ง!ถ้วยชาในมือจ้าวชิงเยว่ร่วงหล่นกระแทกพื้น แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ น้ำชาร้อนๆ กระเซ็นถูกหลังมือ แต่นางกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดแม้แต่น้อย หัวใจของนางกระตุกวูบอย่างรุนแรงจนลมหายใจสะดุด"เจ้าว่าอะไรนะ..." นางถามเสียงแผ่ว "ทัพหลวง... แตกพ่าย?""เขา... เขาว่ากันว่า ท่านแม่ทัพเซียว... ถูกลวงเข้าหุบเขาปีศาจ ขาดการติดต่อไปเจ็ดวันเจ็ดคืนแล้ว... บ้างก็ว่าถูกจับเป็นเชลย บ้างก็ว่า... สิ้นชีพในสนามรบแล้วเจ้าค่ะ!"เสี่ยวผิงปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่จ้าวชิงเยว่นั่งนิ่งงัน ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนซีดขาว ในหัวของนางว่างเปล่า เสียงวิ้งๆ ดังอื้ออึงในหู กลบเสียงร้องไห้ของสาวใช้จนหมดสิ้นสิ้นชีพ... เซียวจิ่งหยวนตายน่ะหรือ?ภาพใบหน้าคมคายที่ยิ้มเศร้าๆ ให้เนางในวันลาจาก ผุดขึ้นมาซ้อนทับกับภาพในอดีต‘ถ้าข้าตาย... ข้าคืนเจ้าให้แก่ฟ้าดิน’ปร

เหมันตฤดูมาเยือนเร็วกว่าทุกปี หิมะแรกโปรยปรายลงมาปกคลุมเมืองหลวงจนขาวโพลน อากาศหนาวเหน็บกัดกินไปถึงกระดูกดำ ทว่าความหนาวในเมืองหลวงนั้น ยังมิอาจเทียบได้กับความทารุณที่ชายแดนเหนือข่าวลือเรื่องทัพหลวงแตกพ่ายยังคงหนาหู แม้ราชสำนักจะพยายามปิดข่าว แต่ความจริงที่ว่าเสบียงอาหารและยาเริ่มขาดแคลนนั้นไม่อาจปกปิดได้ กรมขุนนางฝ่ายลำเลียงทำงานล่าช้า กอปรกับมีขุนนางกังฉินบางกลุ่มฉวยโอกาสกักตุนสินค้าโก่งราคา ทำให้กองทัพนับแสนนายที่กำลังระส่ำระสาย ต้องเผชิญกับศัตรูที่น่ากลัวกว่าคมดาบ นั่นคือ "ความหิวโหย" และ "ความหนาว"ณ เรือนหรูอี้จ้าวชิงเยว่ นั่งหน้าเคร่งเครียดอยู่หลังกองบัญชีและจดหมายข่าวกรอง นางไม่ได้สวมชุดขาวไว้ทุกข์ แต่สวมชุดผ้าไหมหนาสีน้ำเงินเข้มทะมัดทะแมง ราวกับแม่ทัพที่กำลังบัญชาการรบอยู่ในกระโจม"กรมคลังแจ้งว่า งบประมาณเบิกจ่ายล่าช้า ต้องรอตรวจสอบอีกสิบวันเจ้าค่ะ" พ่อบ้านหวังรายงานด้วยสีหน้าสิ้นหวัง "กว่าเสบียงจะไปถึงชายแดน... เกรงว่าทหารคงหนาวตายไปครึ่งกองทัพแล้ว""สิบวัน?" จ้าวชิงเยว่ตบโต๊ะเสียงดัง ปัง! แววตาคมกริบวาวโรจน์ "รอตรวจสอบหรือรอรับสินบนกันแน่! ชีวิตทหารนับแสนแขวนอยู่บนเส้นด้า

"ท่านแม่ทัพ... ท่านอยู่ที่ไหน..." นางพึมพำ ภาวนาต่อฟ้าดินภายในศาลาร้างมืดสลัว มีเพียงกองไฟกองเล็กๆ ที่ใกล้จะมอดดับให้ความอบอุ่น ร่างของบุรุษผู้หนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่บนกองฟางเก่าๆ ร่างกายของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผลที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือดจนแทบมองไม่เห็นเค้าเดิมแต่ทว่า... จ้าวชิงเยว่จำได้ทันทีนางจำชุดเกราะสีดำทมิฬที่แตกละเอียดนั่นได้... นางจำดาบเล่มใหญ่ที่วางอยู่ข้างกายเขาได้... และที่สำคัญ นางจำ 'ความรู้สึก' ที่เชื่อมโยงถึงกันได้"เซียว... จิ่งหยวน..."เสียงเรียกของนางแผ่วเบาและสั่นเครือ จ้าวชิงเยว่ถลาเข้าไปทรุดตัวลงข้างกายเขา มืออันสั่นเทาเอื้อมไปแตะใบหน้าที่เปรอะเปื้อนคราบเขม่าและเลือดตัวของเขาร้อนจี๋ดั่งไฟเผา ลมหายใจรวยรินแผ่วเบาเหมือนตะเกียงใกล้มอด"น้ำ... ขอน้ำ..." ริมฝีปากที่แห้งผากของเขาขยับเล็กน้อย พึมพำออกมาโดยไร้สติจ้าวชิงเยว่รีบปลดถุงน้ำที่เอว ประคองศีรษะเขาขึ้นหนุนตัก แล้วค่อยๆ ป้อนน้ำให้เขาอย่างระมัดระวัง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลรินลงมาอาบแก้มของนาง หยดลงบนใบหน้าของเขา"ท่านแม่ทัพ... ข้าอยู่นี่แล้ว... ข้ามาช้าไป..."ความเข้มแข็งเด็ดเดี่ยวที่นางสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือน พังทลายลง

"ตอนที่ข้าติดอยู่ในวงล้อมข้าศึก ตอนที่ลูกธนูปักเข้าที่อก... ข้าคิดว่าข้าคงไม่รอดแล้ว สิ่งเดียวที่ข้านึกถึงในวาระสุดท้าย มิใช่เกียรติยศ หรือชัยชนะ... แต่เป็นหน้าของเจ้า""ข้านึกเสียดาย... เสียดายที่ยังไม่ได้กินข้าวฝีมือเจ้าดีๆ สักมื้อ เสียดายที่ยังไม่ได้พาท่องเที่ยว เสียดายที่ยังไม่ได้มีลูกกับเจ้า... ความเสียดายเหล่านั้น มันทรมานยิ่งกว่าคมดาบ"จ้าวชิงเยว่ปล่อยน้ำตาให้ไหลรินลงมาเงียบๆ นางสัมผัสได้ถึงความจริงใจในน้ำเสียงและแววตาของเขา มันไม่ใช่คำหวานหรูหรา แต่เป็นคำพูดของคนที่ผ่านความเป็นความตายมาแล้ว"เสื้อนวมตัวนั้น..." เซียวจิ่งหยวนชี้ไปที่เสื้อนวมเปื้อนเลือดที่วางพาดอยู่บนเก้าอี้ "มันช่วยชีวิตข้าไว้... แผ่นเหล็กที่เจ้าซ่อนไว้ข้างใน กันลูกธนูไม่ให้ทะลุหัวใจข้า... เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้ ทั้งทางกายและทางใจ"เขาดึงมือของนางมาวางทาบลงบนอกข้างซ้าย ตรงตำแหน่งหัวใจที่เต้นตุบๆ อย่างหนักแน่น"ชีวิตนี้ของข้า... เป็นของเจ้าแล้ว จ้าวชิงเยว่"เขากล่าวคำปฏิญาณดั่งคำสาบานเลือด"นับแต่นี้ไป ข้าเซียวจิ่งหยวน ขอสาบานต่อฟ้าดิน... ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่อเจ้า จะใช้ลมหายใจที่เหลืออยู่นี้ ปกป้องเจ้า ดูแลเจ้า และ