Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ฤดูใบไม้ผลิเวียนมาบรรจบ พฤกษานานาพันธุ์ในอุทยานหลวงต่างพากันผลิบานอวดโฉมแข่งกับเหล่าดรุณีและฮูหยินบรรดาศักดิ์ที่ตบเท้าเข้าร่วมงานเลี้ยงน้ำชาประจำปีของ องค์หญิงใหญ่ ผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นพระปิตุจฉา (ป้า) ของฮ่องเต้ งานนี้มิใช่เพียงการจิบชาชมบุปผาธรรมดา แต่เป็นสมรภูมิย่อมๆ ของสตรีชั้นสูงที่จะประชันความงาม ความสามารถ และบารมีของสามีจ้าวชิงเยว่ ก้าวลงจากรถม้าสกุลเซียวด้วยท่วงท่าสง่างามดุจพญาหงส์ วันนี้นางสวมชุดผ้าไหมต่วนสีม่วงอ่อนปักลายกล้วยไม้เงิน ชายกระโปรงยาวกรุยกรายยามต้องลม รัศมีแห่งความสูงศักดิ์และเยือกเย็นที่แผ่ออกมาทำให้ผู้คนที่รายล้อมต่างต้องเหลียวมองทว่า... ข้างกายของฮูหยินแม่ทัพผู้สูงส่ง กลับมี "สิ่งแปลกปลอม" ติดสอยห้อยตามมาด้วยไป๋ลั่วอิ๋ง ในชุดสีขาวบริสุทธิ์ สีโปรดของนางที่ใช้เรียกคะแนนความสงสาร เดินก้มหน้าเอียงอายตามหลังมา นางรบเร้าเซียวจิ่งหยวนขอติดตามมาเปิดหูเปิดตา โดยอ้างว่าจะมาช่วยดูแลพี่หญิง แต่แท้จริงแล้ว นางมีแผนการร้ายซ่อนอยู่ในรอยยิ้ม"ฮูหยินแม่ทัพเซียว! ไม่เจอกันนาน ท่านดูสง่างามขึ้นมาก" ฮูหยินตราตั้งท่านหนึ่งเอ่ยทักทายจ้าวชิงเยว่ยิ้มตอบตามมารยาท "ท่านหญิงชมเกินไปแล

"ข้าฝึกฝนมานานแล้วเจ้าค่ะ เพียงแต่ท่านไม่เคยสนใจจะฟัง" จ้าวชิงเยว่ตอบตรงๆคำตอบนั้นทำเอาเซียวจิ่งหยวนสะอึก เขาจำได้ลางๆ ว่านางเคยพยายามจะเล่นให้เขาฟัง แต่เขาบอกปัดว่ารำคาญเสียงดนตรี"ต่อไปนี้..." เขาขยับตัวเข้าไปใกล้นาง เอื้อมมือไปจับมือเรียวบางที่วางอยู่บนตัก "หากเจ้าอยากเล่นพิณ ให้เล่นให้ข้าฟังคนเดียว... ข้าสัญญาว่าจะตั้งใจฟัง"จ้าวชิงเยว่มองมือหนาที่กุมมือนางไว้ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามา แต่หัวใจของนางกลับยังคงเย็นเยียบนางค่อยๆ ดึงมือออกอย่างสุภาพ"ท่านแม่ทัพ... บทเพลงบางเพลง บรรเลงได้เพียงครั้งเดียว เมื่อสายพิณขาดสะบั้นไปแล้ว ต่อให้ต่อใหม่... เสียงของมันก็ไม่มีวันเหมือนเดิมเจ้าค่ะ"นางหันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ทิ้งให้เซียวจิ่งหยวนนั่งนิ่งงัน ตีความหมายในคำพูดของนางด้วยหัวใจที่หนักอึ้งสายพิณที่ขาด... เปรียบดั่งเยื่อใยที่นางมีต่อเขา เขาจะต่อมันติดได้อย่างไร ในเมื่อนางไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้แม้เพียงปลายนิ้ว?ราตรีกาลแผ่ปกคลุมเมืองหลวง แสงโคมไฟตามบ้านเรือนเริ่มถูกจุดให้ความสว่างไสว ทว่าในใจของ เซียวจิ่งหยวน กลับมืดมนอนธการยิ่งกว่าท้องฟ้าในคืนเดือนดับหลังจากส่ง จ้าวชิงเยว่ กลับถึงเรือนห

ราตีกาลอันเงียบสงัดปกคลุมจวนแม่ทัพสกุลเซียว แสงจันทร์วันเพ็ญสาดส่องลงมากระทบหลังคากระเบื้องเคลือบจนเกิดประกายแวววาวดุจเกล็ดมังกร ทว่าภายในห้องหนังสือของ เซียวจิ่งหยวน กลับมืดมิดและเต็มไปด้วยบรรยากาศอันกดดัน มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียวที่จุดอยู่บนโต๊ะทำงาน ส่องสว่างให้เห็นใบหน้าอันเคร่งขรึมของเจ้าของห้องคำเตือนของ เจียงอวี้หลาง ยังคงดังก้องในโสตประสาท “ท่านเชื่อหูตัวเอง หรือเชื่อคนเป่าหู?” และคำพูดของ จ้าวชิงเยว่ ที่ท้าทายให้เขาสืบหาความจริงความสงสัยที่เคยเป็นเพียงรอยร้าวเล็กๆ บัดนี้ได้ขยายตัวจนกลายเป็นหุบเหวลึกที่ไม่อาจข้ามผ่าน เซียวจิ่งหยวนไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไปว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นเพียงความบังเอิญ"อิงอู่"สิ้นเสียงเรียกขานอันทุ้มต่ำ เงาร่างสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากความมืดหลังฉากกั้นลม บุรุษชุดดำสวมหน้ากากครึ่งหน้าคุกเข่าลงเบื้องหน้าแม่ทัพหนุ่มอย่างเงียบเชียบดุจวิญญาณ"ขอรับ ท่านแม่ทัพ"อิงอู่ คือหัวหน้าหน่วยองครักษ์เงา ผู้ทำหน้าที่สืบราชการลับและทำงานสกปรกให้กองทัพ เขาซื่อสัตย์ภักดีและทำงานรวดเร็วแม่นยำดุจเหยี่ยวล่าเหยื่อเซียวจิ่งหยวนวางพู่กันลง เขาหลับตาลงชั่วครู่เพื่อรวบรวมสมา

ท้องนภายามรัตติกาลวิปริตแปรปรวน เมฆดำก้อนมหึมาเคลื่อนตัวปกคลุมทั่วเมืองหลวง บดบังแสงจันทร์และดวงดาวจนมืดมิด เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องประดุจเสียงกลองศึกของเทพเจ้า สายฝนห่าใหญ่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับสวรรค์กำลังพิโรธและต้องการชำระล้างความสกปรกโสมมบนโลกมนุษย์ให้มลายหายไปณ ศาลาริมน้ำที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่ในจวนแม่ทัพ เซียวจิ่งหยวน นั่งดื่มสุราเพียงลำพังท่ามกลางพายุฝนที่สาดซัดเข้ามาจนเปียกปอนสุรานารีแดงฤทธิ์แรงถูกกรอกลงคอไหแล้วไหเล่า ทว่าความเมามายกลับไม่อาจช่วยดับความทุกข์ระทมในใจได้ ยิ่งดื่ม ภาพความทรงจำยิ่งแจ่มชัด... ภาพความชั่วร้ายของ ไป๋ลั่วอิ๋ง ที่เขาเพิ่งได้รับรู้ และภาพแววตาอันว่างเปล่าของ จ้าวชิงเยว่ ที่คอยหลอกหลอนเขา"ทำไม..." เซียวจิ่งหยวนพึมพำกับสายฝน เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ "ข้าพยายามทำดีกับเจ้า ข้าพยายามเข้าหาเจ้า... ทำไมเจ้าถึงยังมองข้าเหมือนคนแปลกหน้า!"ความน้อยเนื้อต่ำใจและความรู้สึกผิดผสมปนเปกันจนกลายเป็นความโกรธเกรี้ยวที่ไร้ทิศทาง ฤทธิ์สุราเริ่มเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะ ความอดทนของแม่ทัพหนุ่มขาดผึงเขาขว้างไหสุราลงพื้นจนแตกกระจาย ลุกขึ้นยืนโงนเงน แล้วก้าวเท้

พายุฝนเมื่อคืนผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้าหลังฝนกลับมาสดใสราวกับไม่เคยมีเรื่องราวเลวร้ายเกิดขึ้น ทว่าร่องรอยความเสียหายของกิ่งไม้ที่หักโค่นและน้ำที่เจิ่งนองตามทางเดิน ยังคงเป็นประจักษ์พยานถึงความรุนแรงของธรรมชาติเช่นเดียวกับจิตใจของ เซียวจิ่งหยวนภายในเรือนหนังสืออันเงียบสงัด แม่ทัพหนุ่มนั่งหลับตาพิงพนักเก้าอี้ ใบหน้าอิดโรยจากการอดนอนตลอดทั้งคืน เบื้องหน้าของเขามีกองเอกสารรายงานจากหน่วยองครักษ์เงาวางอยู่... หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่มัดตัวคนร้ายได้อย่างดิ้นไม่หลุด'แผนผังการปล่อยข่าวลือ'รายงานระบุชัดเจนว่า ข่าวลือเรื่องจ้าวชิงเยว่คบชู้ เริ่มต้นจากสาวใช้โรงซักล้างที่รับเงินมาจากคนของเรือนปีกขวา แล้วกระจายต่อไปยังตลาด และร้านน้ำชา โดยมี ไป๋ลั่วอิ๋ง เป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลังนอกจากนี้ ยังมีรายงานเรื่องยาพิษที่นางใช้แกล้งป่วย และจดหมายลับที่นางแอบติดต่อกับขุนนางฝ่ายตรงข้ามเพื่อขอยืมมือมาเล่นงานจ้าวชิงเยว่ในงานเลี้ยงต่างๆ"พอเสียที..."เซียวจิ่งหยวนลืมตาขึ้น แววตาที่เคยสับสนและเจ็บปวด บัดนี้กลับนิ่งสงบจนน่ากลัว มันคือความสงบก่อนพายุจะโหมกระหน่ำ ความรักความเอ็นดูในฐานะพี่ชายที่เคยมีให้ ได้มอดไหม้ไปพ