Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

บทที่ 10ติณนภพพามิเชลลงมาทานข้าวที่ร้านอาหารไทยเดิม เขาไม่ได้เป็นคนเลือกร้านเอง เพราะส่วนตัวแล้วเขาเป็นคนง่าย ๆ ทานอะไรก็ได้ แต่คนที่เลือกร้านนี้คือมิเชล เธออยากให้เขามองว่า เนื้อแท้ของเธอคือกุลสตรีไทยที่เรียบร้อยดั่งผ้าพับไว้ ทว่าความจริงกลับตรงกันข้าม เธอมักเป็นผู้หญิงที่มีของแหลมงอกออกมาทางปลายจมูกอยู่เสมอ มิเชลคงนึกไม่ถึงว่าติณนภพรู้ดีแต่แรกแล้วว่าเธอมีนิสัยอย่างไร และรู้ด้วยว่าเธอต้องการอยากจะร่วมเตียงกับเขา ผู้หญิงแบบนี้กินแค่ทีเดียวก็คงเบื่อ “คุณติณท์ชอบทานต้มยำกุ้งเหรอคะ” หล่อนเอ่ยถามหลังเพิ่งสั่งอาหารเสร็จ“ครับ ผมเป็นคนชอบรสจัดจ้าน” คำตอบของเขาแฝงความเจ้าเล่ห์ไม่น้อย “ที่ว่าชอบรสจัดจ้านนี่อาหารหรือคนคะ?” มิเชลก็ไม่น้อยหน้า เมื่อเห็นเขาเย้าแหย่มา เธอก็เย้าแหย่กลับอย่างชอบใจ หากไม่ติดว่าต้องคีพลุคให้ดูดี เธอก็อยากจะกรี๊ดใส่หน้าเขาดัง ๆ “ก็ทั้งสองอย่างนะครับ โดยเฉพาะอย่างหลัง ผมชอบมาก” เขาทำเสียงกระเส่าในประโยคท้าย “คุณติณท์นี่ขี้เล่นจังเลยนะคะ” เธอหลุบตา ทำท่าทางขัดเขินเพื่อไม่ให้ดูใจง่ายมากเกินไป ติณนภพหัวเราะในดวงตาเบา ๆ “จริงสิ เราเพิ่งเคยเจอกันแต่ทำไมคุณถึงได้รู

บทที่ 12 เขากระซิบเสียงแผ่วอีกครั้ง แล้วจับลำกายใหญ่ ลอดจากด้านหลังมายังด้านหน้า โดยให้เนื้อเอ็นอุ่นเข้าไปเสียดสีกับกลีบดอกไม้งาม ก่อนจะขยับเอวสอบด้วยจังหวะเนิบนาบ “อ๊า..คุณป๋า..” จันทร์เจ้าขาหลุดเสียงครางอย่างลืมตัว เธอพยายามจะกั้นแต่สุดท้ายก็กั้นไม่อยู่ ความร้อนวาบของลำเนื้อใหญ่ที่กำลังเบียดเสียดกับกลีบผีเสื้อนั้น ทำให้เธอได้รู้จักตัวเองในมุมใหม่ เธอชอบเวลาได้ทำอะไรแบบนี้กับเขา และก็มีบางครั้งที่เธอเริ่มรู้สึกสับสน ว่าเรื่องราวในคืนนั้นมันเป็นเพียงแค่ฝัน หรือมันเกิดขึ้นจริงกันแน่ “ซี๊ด..เจ้าขา..น้ำเธอไหลเยอะมาก” ติณนภพไม่พูดเปล่า เขาบีบขยำสองเต้าใหญ่อย่างหนักหน่วงและเต็มแรง ระบายความกำหนัดที่อัดอั้นอยู่ในห้วงอารมณ์จนจันทร์เจ้าขาเบ้หน้าไปหลายที เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ แล้วพ่นลมหายใจอุ่น ๆ เข้าไปในใบหูเธอ ทั้งยังสอดเรียวลิ้นเข้าไปควานเลียอย่างไร้ความรังเกียจ ทำเอาจันทร์เจ้าขาแทบศิโรราบอยู่ตรงนั้น “อื้อ..อ๊า” หญิงสาวเริ่มทุรนทุราย รู้สึกคล้ายกับร่างกายกำลังจะถูกละลายด้วยไอความร้อนจากตัวเขา ที่กำลังแผดเผาเธอทางอ้อม “พร้อมไหมเจ้าขา..อา” เขาถามโดยไม่ได้ต้องการคำตอบ ติณนภพยัง

บทที่ 14“จ้า ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” เมื่อเห็นว่าเพื่อนออกอาการขัดเขิน พีชญาจึงยอมเลิกแกล้ง จากนั้นทั้งสองก็ทานข้าวด้วยกัน แล้วเข้าเรียนต่อในช่วงบ่าย หลังจากเลิกเรียนจันทร์เจ้าขารีบตรงกลับบ้านทันที แต่พอกลับมาถึงก็พบว่าติณนภพยังไม่กลับจากบริษัท ก็แน่ล่ะ เพราะตอนนี้ก็เพิ่งบ่ายสาม กว่าเขาจะเลิกงานกลับถึงบ้านก็คงเกือบหนึ่งทุ่ม เธอใช้เวลาที่รอเขากลับมาขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบทำการบ้านด้วยความรวดเร็ว แต่ไม่ใช่การทำแบบลวกๆ แม้จันทร์เจ้าขาจะเพิ่งได้เรียนหนังสือไม่นาน แต่เธอก็เก่งและฉลาดมาก หลังทำการบ้านเสร็จก็เป็นเวลาหกโมงกว่าแล้ว เธอเดินลงมาชั้นล่าง แล้วไปในครัวเพื่อเตรียมน้ำเย็นและขนมที่เขาชอบไว้รอต้อนรับตามคำแนะนำของเพื่อนอันที่จริงในใจลึกๆ ของเธอก็อยากดูแลเขาเป็นการตอบแทนด้วยนั่นแหละ รอไม่นานก็ได้ยินเสียงรถคุ้นหูดังมาจากทางหน้าบ้าน จันทร์เจ้าลุกขึ้นยืนสำรวจตัวเองในกระจกทันทีว่าดูดีแล้วหรือยัง ทั้งที่แต่ก่อนเธอไม่เคยโฟกัสกับสิ่งเหล่านี้ด้วยซ้ำ เมื่อมั่นใจว่าดูดีแล้วก็ยกถาดน้ำเย็นและขนมเดินไปยืนรอเขาที่หน้าประตูทางเข้าด้วยความตื่นเต้น ภายในใจมีแต่คำถามที่ว่า ‘เขาจะชอบไหมนะ?’ติณนภพก้

บทที่ 16 ติณนภพเดินเข้ามาพยายามดึงถาดข้าวต้มในมือของจันทร์เจ้าขา แต่เธอไม่ยอมปล่อย “ไม่ค่ะ คุณป๋าไม่สบายขนาดนี้เจ้าขาจะไปได้ยังไง” ใบหน้าคมสันซีดเผือด ทั้งยังหอบหายใจถี่ นัยน์ตาเขาก็ปรือๆ เห็นแบบนี้แล้วต่อให้เอาช้างมาฉุดเธอก็ไม่ยอมกลับไปเสียหรอก “เจ้าขา กล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ” เสียงเขาดุขึ้น อารมณ์คุกรุ่นเองก็ทวีเช่นกัน “เจ้าขาไม่ได้อยากขัดคำสั่งค่ะ แต่คุณป๋าไม่สบายมากขนาดนี้ เจ้าขาทิ้งคุณป๋าไม่ได้” เธอเป็นห่วงเขามากจนใจอยู่ไม่นิ่ง หากไม่ได้ดูแลเองกับมือก็คงไม่เป็นอันกินอันนอน ไม่รู้เลยหรือไงกัน “ฉันจะเป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน” มือหนาออกแรงยื้อแย่งถาด “แต่เจ้าขาเป็นห่วง” เธอเองก็จับไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “เจ้าขา ปล่อย!” “ไม่ค่ะ” “เจ้าขา!! ฉันบอกให้ปล่อย!!” “ไม่ค่ะ! ว..ว้าย!” นักศึกษาสาวกรีดร้องออกมาด้วยความแสบร้อน เมื่อถูกข้าวต้มที่ยื้อแย่งกันไปมาราดใส่เต็มตัว โดยเฉพาะส่วนหน้าอก เธอแสบร้อนมากเลยรีบปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออก โดยมีติณนภพคอยเข้ามาช่วยถอดอย่างหลงลืมตัว และเพราะความลนลานทำให้มือหนาพลาดเกี่ยวกระชากบราเซียสีหวานหลุดออกไปด้วย เพียงชั่ววูบ ทรวงอกอิ่มท

บทที่ 18 ครึ่งเดือนต่อมา จันทร์เจ้าขาตื่นนอนแต่เช้าตรู่ แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลียอยู่มาก ก็เมื่อคืนเธอถูกติณนภพกอดรัดฟัดเหวี่ยงจนแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอน เขากลืนกินเธอทั้งหมดสี่รอบ รอบหนึ่งไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง กว่าจะได้นอนก็ฟ้าเกือบจะสาง ตั้งแต่วันนั้นที่เธอตกลงยอมถวายทุกอย่างให้เขา เวลาก็ผ่านมาได้ราวสองอาทิตย์กว่าแล้ว เขายังคงมีท่าทีไม่ต่างไปจากเดิมนัก แต่ก็พูดคุยกับเธอมากขึ้น ไม่ได้เย็นชาเท่าเมื่อก่อน ติณนภพมักเข้าหาและมีอะไรกับเธอทุกวัน วันละหลายๆ รอบ ทั้งยังทำรุนแรงและดิบเถื่อนขึ้นทุกครั้งที่ได้เป็นผู้ควบคุมเกม ปฏิเสธไม่ได้เลย ว่าเขาติดใจร่างกายและรสชาติความหวามไหวที่ได้จากเธอมากจริงๆ “ตื่นมาทำไมแต่เช้า มีเรียนสายไม่ใช่หรือไง” เขาเอ่ยทักขึ้นเมื่อเดินลงมาในห้องอาหารแล้วเห็นจันทร์เจ้าขายืนก้มๆเงยๆ อยู่หน้าเตาแก๊ซ เธอกำลังทำอาหารเช้าให้เขา ในทุกๆ เช้าเธอมักจะตื่นก่อน แล้วจัดเตรียมทุกอย่างไว้คอยดูแลเขาเสมอ ไม่ใช่แค่อาหาร ทั้งเสื้อผ้า เครื่องอาบน้ำ กระเป๋าสตางค์และรองเท้า ล้วนถูกจัดเรียงไว้ในห้องอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย “วันนี้คุณป๋ามีประชุมเช้าไม่ใช่เหรอคะ เจ้าขาเลยรีบลงมา