Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

บทที่ 21 เธอพูดโดยไม่มองหน้าเขา แล้วทำท่าจะลงจากรถ ทว่ากลับถูกเขาดึงร่างเข้ามาขโมยหอมแก้มเนียนไปฟอดใหญ่ พร้อมกระซิบว่า ‘ห้ามยุ่งกับผู้ชายอื่น’ เธอได้แต่พยักหน้าหงึกหงักรับคำ รีบเปิดประตูก้าวลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยด้วยความเขินอาย ติณนภพยืนมองจนมั่นใจว่าเธอหายเข้าไปในมหาวิทยาลัยโดยไร้ซึ่งแมงหวี่แมงวันมาตอม แล้วจึงค่อยยอมขับเคลื่อนรถตรงไปยังบริษัท “แหม เดี๋ยวนี้ร่านขึ้นเยอะนะ หน้ามหาวิทยาลัยก็ไม่เว้น” ขณะกำลังเดินไปอาคารเรียน เสียงแหลมสูงของใครบางคนก็ลอยเข้ามาให้ได้ยิน “มิเชล..” จันทร์เจ้าขาสะดุ้งด้วยความตกใจ สีหน้าเธอซีดเผือดทันที ใช่ เจ้าของคำดูแคลนเมื่อครู่เป็นของมิเชล ภายในหัวเธอมีแต่คำถามมากมายเต็มไปหมด หล่อนรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อครู่เธอทำอะไรกับเขา? “ใช่ ฉันเอง ดีใจนะที่เธอยังจำกันได้ เป็นไงจ๊ะ เอากันบนรถหน้ามหาวิทยาลัยเนี่ย มันส์ไหม? ตื่นเต้นดีหรือเปล่า?” “น..นี่เธอรู้ได้ยังไง..มองเห็นงั้นเหรอ” จันทร์เจ้าขาเริ่มหวั่นใจและหวาดกลัว “ฟิล์มมืดซะขนาดนั้นฉันจะมองเห็นได้ยังไงกันเล่า แต่ที่รู้เนี่ย เพราะคุณติณท์เขาบอกต่างหากล่ะ ฉันอยากจะรู้จริงๆ เลยนะว่าถ้าเรื่

บทที่ 23 ติณนภพอดอมยิ้มออกมากับท่าทีไร้เดียงสาของเธอไม่ได้ หญิงสาวไม่ได้แอ๊บแบ๊วหรือเสแสร้งแกล้งทำแต่อย่างใด ถึงแม้เธอจะเคยร่วมรักและเห็นของของเขามาก่อนแล้ว แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเธอจะคุ้นชินกับอะไรแบบนี้ ยิ่งเป็นการร่วมรักของคู่คนอื่นๆ ยิ่งรู้สึกกระดากอายเข้าไปใหญ่ “เลิกปิดตาได้แล้ว เธอควรศึกษาวิธีการทำจากคลิปพวกนี้เอาไว้นะ” เขาเดินเข้าไปใกล้ แล้วค่อยๆ แกะมือเธอออกจากขอบตา จันทร์เจ้าขาลืมตาขึ้นมาเจอกับรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของคนตรงหน้า พลันรู้สึกคล้ายกับตกต้องอยู่ในมนต์สะกดของเขา ถึงติณนภพจะมีอายุมากกว่าเธอถึงเก้าปี แต่เขาก็ยังเป็นคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับเจ้าชายในนิทาน ทั้งยังมีเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้าม ให้พร้อมยอมศิโรราบได้อย่างง่ายดาย เธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้น.. “ดีมาก เด็กดี” ริมฝีปากขยับพูดกล่อมเธอ มือหนาก็ฉวยโอกาสปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาออกทีละเม็ดจนครบ ก่อนถูกถอดออกให้ลงไปกองอยู่กับพื้น ตามด้วยบราเซีย กระโปรงทรงพลีท และกางเกงในเป็นชิ้นสุดท้าย จันทร์เจ้าขาโป๊เปลือยต่อหน้าเขา ติณนภพช้อนตัวอุ้มเธอขึ้นแล้ววางลงบนเตียงช้าๆ แล้วกระตุกปมผ้าขนหนูให้หลุดออก ลำกายใหญ่ผงาดเด้งขึ้นชี้ห

บทที่ 25ทั้งเธอและเขาสื่อสารคำพูดเหล่านี้ให้กันผ่านทางสายตา แล้วต่างฝ่ายต่างก็สัมผัสได้ราวกับได้ยินมันอยู่ใกล้หู พลันหัวใจทั้งสองดวงของทั้งสองคนก็เริ่มเต้นไม่ตรงจังหวะ มิเชลยืนมองภาพนี้ด้วยความอิจฉาริษยาขั้นสุด มือเธอกำหมัดแน่นทั้งสองข้าง อยากจะเดินเข้าไปจิกหัวตบจันทร์เจ้าขาใจแทบขาด ทว่าสุดท้ายกลับทำได้แค่ฝืนยิ้มปลอมๆ ให้อีกฝ่าย“เอาล่ะสรุปว่าทุกอย่างเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันใช่มั้ย” อธิการบดีถามขึ้นเสียงเข้ม รู้สึกงุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เพราะเรื่องนี้ทำให้เสียเวลาในการทำงานไปมากพอสมควร ติณนภพละสายตาจากกระต่ายน้อย แล้วมองไปที่มิเชลเพื่อบีบให้หล่อนพูดแก้ตัวอีกครั้ง “ช..ใช่ค่ะ..มิเชลขอโทษนะคะท่านอธิการบดี..มิเชลคงคิดน้อยไปหน่อย..” “ผมว่าคุณลุงพิษณุไม่ใช่คนเดียวที่คุณควรขอโทษนะ” เขาต้องการให้หล่อนขอโทษคนของเขาด้วย โทษฐานที่บังอาจมาล้ำเส้นความเป็นส่วนตัวมากเกินไป มิเชลเม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความเจ็บใจ ถึงอย่างนั้นก็ยอมกัดฟันกล่าวคำขอโทษจันทร์เจ้าขาเพื่อรักษาภาพลักษณ์นางเอกจอมปลอม “ฉ..ฉัน..ฉันขอโทษเธอด้วยนะเจ้าขาที่เข้าใจผิด” “ม..ไม่เป็นไรหรอก..” ด้วยความที่อยากให้เรื่องนี้จ

บทที่ 27 วันต่อมาติณนภพและจันทร์เจ้าขาตื่นนอนในตอนบ่าย ทั้งสองต่างก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำคนละห้อง แต่ระหว่างอาบอยู่ๆ ภาพที่ร่วมรักกันเมื่อคืนก็ฉายเข้ามาในหัวของติณนภพ พลันลำกายแกร่งก็แข็งขึ้น เขาจึงไปหาเธอที่ห้องน้ำอีกห้องแล้วอ้างว่าขอเข้าไปเอาสบู่เหลว พอประตูเปิดก็กระโจนเข้าใส่เธอและเล้าโลมอย่างเผ็ดร้อนไม่นานเธอก็เริ่มชื้นแฉะจากนั้,นก็เสร็จเขาไปสองรอบตามระเบียบ กว่าที่ทั้งคู่จะได้ลงมาชั้นล่างจริงๆ ก็เกือบจะเย็นอยู่รอมร่อ“อ้าวคุณติณท์ ตื่นแล้วเหรอคะ ป้ากำลังเตรียมอาหารเย็นให้เลยค่ะ” ป้าศรีไพรแม่บ้านสูงวัยที่คอยดูแลและประจำอยู่ที่รีสอร์ทแห่งนี้เอ่ยทักด้วยความเอ็นดู “ครับป้า แล้วนี่แม่บ้านสาวๆ หายไปไหนกันหมด ทำไมปล่อยให้ป้าทำงานอยู่คนเดียว” ติณนภพถามเสียงเข้ม แม้ป้าศรีไพรจะมีหน้าที่นี้อยู่แล้ว แต่สำหรับเขาการให้คนมีอายุมากกว่าทำงานหนักอยู่คนเดียวเป็นสิ่งที่ไม่สมควร“ป้าใช้ให้ไปเก็บผลไม้อยู่น่ะค่ะ คุณติณท์ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก งานแค่นี้ป้าทำได้สบายมาก แล้วว่าแต่แม่หนูคนนี้..” แม่บ้านวัยกลางถามลากเสียง แล้วมองไปที่จันทร์เจ้าขาด้วยความสงสัย “อ้อ ผมลืมแนะนำให้รู้จักเลย ป้าไพรนี่เจ้าขาครับเป

บทที่ 29 “ต..แต่ว่า..” “ถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร รวบผมขึ้นสิ เดี๋ยวใส่สร้อยให้” เขาพูดเสียงห้าวห้วน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ากำลังไม่พอใจอยู่ จันทร์เจ้าขาหน้าเสียอย่างเห็นได้ชัด กลัวเขาจะคิดว่าเธอรังเกียจหรือไม่อยากทำเรื่องอย่างว่า ทั้งที่ความจริงเธอแค่รู้สึกเขินๆ และไม่คุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้ก็เท่านั้นเอง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ ถอดเสื้อยืดสีขาวลายกระต่ายออก ตามด้วยบราเซีย กางเกงขายาวและแพนตี้ตัวจิ๋วเป็นปราการสุดท้าย ร่างระหงเปลือยเปล่าต่อหน้าโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว ถอดทุกอย่างเสร็จเธอก็รวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นทรงหางม้า “สวมสร้อยให้เจ้าขาสิคะคุณป๋า” น้ำเสียงนี้ออดอ้อนยิ่งนัก ติณนภพที่ได้ฟังแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนั้น เขาเรียกสติตัวเองกลับมา แล้วรีบสวมสร้อยให้เธอจากทางด้านหลัง ระหว่างติดตะขอสร้อยก็อดไม่ได้ที่จะก้มลงจูบหัวไหล่มนของหญิงสาวเบาๆ พลันจันทร์เจ้าขาก็หลับตาแล้วนิ่วหน้าด้วยความสยิว หลังสวมสร้อยเสร็จเขาก็เลื่อนใบหน้าลงมาใช้ปลายจมูกคมสันลากไล้ไปตามแผ่นหลังเนียน พ่นลมหายใจอุ่นร้อนรดผิวขาวของเธอเป็นจังหวะ ทำเอาไรขนอ่อนตามร่างกายของเธอลุกชูชันแทบไปทุกส่วน ท่อนแขนแกร