Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

บทที่ 52 จันทร์เจ้าขาพยายามข่มเสียงครางเอาไว้ เพราะกลัวคนอื่นจะพลอยได้ยิน ติณนภพอมยิ้มเบาๆ กับการทุรนทุรายด้วยความ ‘เสียว’ ของคนตัวเล็ก ยิ่งเห็นเธอดิ้นเขาก็ยิ่งอยากจะแกล้งจึงสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้กระโปรงนักศึกษา แหวกขอบด้านข้างกางเกงในออก แล้วใช้ปลายนิ้วถูวนรอบยอดเกสร ทำเอาคนโดนแกล้งถึงกับกระตุกเกร็งไปหนึ่งที เขาขบฟันคมลงบนยอดทับทิมของเธออย่างเร็วรัว ทำข้างหนึ่งเสร็จก็สลับไปทำกับอีกข้าง เมื่อหยอกเย้าอกอิ่มจนพอใจแล้วก็เคลื่อนตัวลงไปนั่งกับพื้น จับขาเรียวของเธอยกขึ้นพาดบ่าพร้อมมุดหน้าเข้าไปใต้กระโปรง “อ๊า..ค..คุณป๋า” จันทร์เจ้าขาสะดุ้งโหยงเมื่อถูกความสากของปลายลิ้นตวัดเลียยอดเกสร เธอรู้สึกร้อนวาบคล้ายมีสัตว์ปีกบินวนอยู่บริเวณท้องน้อยนับร้อยตัว ทั้งยังซาบซ่านและหวามไหวภายในโพรงดอกไม้บริสุทธิ์ ปลายลิ้นซุกซนไม่ยอมหยุดเพียงแค่นั้น แต่ยังเลื่อนลงไปตวัดเลียขึ้นลงตามรอยร่องที่หยาดเยิ้ม ดูดซดน้ำเกสรหวานฉ่ำเสียงดัง ‘ซู้ด’ ก่อนจะสอดแทรกความสากร้อนเข้าไปในกายเธอแล้วควานเลียให้ทั่วทุกซอกทุกมุม ไม่เว้นแม้แต่จุดเสียวที่ถูกซ่อนอยู่ลึกๆ เขาก็จัดการละเลงลิ้นจนเธอแทบศิโรราบ จันทร์เจ้าขาปรือตา

บทที่ 54[Part : ติณนภพ] “เมื่อกี้นี้คุณชาญว่ายังไงนะครับ” ผมถามเพื่อที่จะย้ำกับตัวเองให้แน่ชัดว่าไม่ได้หูฝาดกับเรื่องที่คุณชาญเพิ่งจะพูด ยอมรับว่าวินาทีแรกที่ได้ฟังผมอึ้งและใจหายมากคล้ายกับว่าครึ่งหนึ่งของหัวใจกำลังจะเลือนลางและจางลงในอีกไม่ช้า แต่มันก็แค่ความรู้สึกในวินาทีแรกเพราะผมเลือกที่จะไม่เชื่อในสิ่งที่เขาพูดหนูขาน่ะเหรอเป็นลูกสาวของเขา? เหอะ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ถึงทั้งคู่จะหน้าตาคล้ายกันก็เถอะ!“ผมถามคุณว่าถ้าเด็กที่ชื่อจันทร์เจ้าขาคือลูกสาวของผมคุณจะเชื่อผมมั้ย แล้วถ้าผมอยากจะรับเธอกลับไปอยู่ด้วยกันกับภรรยาคุณจะว่าอะไรหรือเปล่า?” น้ำเสียงของคุณชาญเน้นหนักขึ้นกว่าเดิมราวกับกำลังช่วยย้ำให้ผมได้รู้ว่าผมฟังเขาไม่ผิด “นี่คุณจะเล่นตลกอะไรกับผมครับ?” ผมเริ่มใช้น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจเล็กๆ เพราะยังเกรงใจคุณชาญและเห็นว่าคุณชาญเป็นหุ้นส่วนคนสำคัญของบริษัทอยู่ถ้าเป็นคนอื่นมาพูดล้อเล่นกับผมแบบนี้...ผมซัดหน้ามันไปนานแล้ว... “ผมไม่ได้เล่นตลกครับ ผมพูดจริง” คุณชาญยังยืนยันคำพูดเดิม ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้ความไม่พอใจของผมทวีเพิ่มมากขึ้นจนผมต้องผุดลุกขึ้นยืนแรงๆ เพื่อบอกให้เขาร

บทที่ 56จันทร์เจ้าขาร้องโอดโอยด้วยความเจ็บ เพราะจังหวะที่ล้มลงเมื่อครู่ข้อเท้าเธอดันพลิกอย่างผิดท่า“ฮ่าๆ” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของนักศึกษาคนอื่นๆ ดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียงกันเมื่อเธอกลายเป็นตัวตลก โดยเฉพาะมิเชลที่แสยะยิ้มร้ายด้วยความสะใจอย่างเปิดเผย ก่อนที่หล่อนจะเสแสร้งแกล้งทำเป็นนางฟ้า“เจ้าขาเจ็บมากมั้ยเดี๋ยวมิเชลช่วยนะ” เจ้าหล่อนถามเสียงบีบเล็กที่ดูก็รู้ว่าไร้ความจริงใจ จากนั้นก็ลงมานั่งช่วยเธอเก็บของและพยุงเธอให้ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ขณะที่เธอเอาจ้องหน้าหล่อนด้วยความไม่พอใจชัดเจน “หัวเราะอะไรกัน เงียบปาก! ส่วนเจ้าขาและมิเชลรีบๆ จัดการตรงนั้นให้เสร็จเราเสียเวลาเรียนมามากพอแล้ว” อาจารย์ศิรินทิพย์ตวาดปรามคนหัวเราะเสียงแข็ง ก่อนจะหันไปพูดกับสองสาวด้วยโทนเสียงที่อ่อนลง นับว่าเป็นโชคร้ายของจันทร์เจ้าขามากที่วันนี้เธอดันมีเรียนคนละคลาสกับพีชญา ไม่อย่างนั้นป่านนี้พีชญาก็คงรีบปกป้องเธอและต่อว่ามิเชลกับคนอื่นๆ อย่างเจ็บแสบไปนานแล้ว “อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้ว่าทำไมแกถึงมาสาย ร่านดีนี่เอากับผู้ชายทั้งวันทั้งคืนจนเสียการเรียน” มิเชลกระซิบเหน็บแนมขณะกำลังพาจันทร์เจ้าขาเดินไปนั่งที่โต๊ะ “อิจฉาเหรอ?”

บทที่ 58 ติณนภพแอบสะอึกกับคำพูดของคนตัวเล็ก ถึงอย่างนั้นเขาก็เพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ แล้วคลี่ยิ้มบางๆ ให้เธอ 14:00น. “เจ้าขาทำไมวันนี้หน้าเครียดอีกแล้วล่ะ” พีชญาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง เพราะช่วงนี้จันทร์เจ้าขาดูไม่สดใสเหมือนอย่างเคย ทั้งๆ ที่ตอนนี้เธอควรจะต้องมีความสุขมากกว่าเดิมเพราะได้คบหาดูใจกับคนที่แอบรักมานานอย่างติณนภพ ทว่าความจริงแล้วการที่ได้มาคบกันนั้นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เธอดูหม่นหมองลงเสียด้วยซ้ำ “คุณป๋าดูแปลกๆ น่ะพักนี้ ดูเหมือนมีอะไรปิดบังเจ้าขาอยู่ยังไงก็ไม่รู้” จันทร์เจ้าขาที่อึดอัดมานานเลือกที่จะเปิดอกบอกเพื่อนไปตรงๆ “อีกแล้วเหรอ ทำไมคุณป๋าของเจ้าขาเขาความลับเยอะจัง แล้วเจ้าขามีความสุขบ้างหรือเปล่าเนี่ย” พีชญาชักเริ่มไม่แน่ใจว่าสรุปแล้วเขาทำให้เธอสุขหรือทำให้เธอทุกข์กันแน่ “มีสิพี สำหรับเจ้าขาแล้วไม่มีอะไรดีไปกว่าการที่เราได้อยู่กับคนที่รักเรานะ” จันทร์เจ้าขาตอบเพื่อนพลางยิ้มเจื่อนๆ “ถ้าให้ดีจริงๆ เจ้าขาควรมีความสุขมากกว่าความทุกข์นะ พีไม่รู้หรอกว่าเจ้าขารู้สึกยังไงแค่ไหน แต่พีอยากให้เจ้าขาถามตัวเองดีๆ อีกสักครั้งว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เจ้าขามีความสุขจริงๆ

บทที่ 60“มิเชลว่ามิเชลเหนื่อยที่จะรอคุณแล้วล่ะค่ะ ขอตัวกลับก่อนนะคะ” เจ้าหล่อนผุดลุกขึ้นยืนอย่างแรงด้วยรอแล้วรอเล่าเขาก็ยังทำงานไม่เสร็จเสียที “ด..เดี๋ยวสิครับ..คุณก็ใจเย็นหน่อยสิ..นะครับ” เขารีบลุกขึ้นมายืนขวางประตูเอาไว้ พร้อมทำหน้าออดอ้อน “ไม่ล่ะค่ะ มิเชลรอมานานมากแล้ว คุณบอกมาเลยดีกว่าว่าจะรับข้อเสนอของมิเชลหรือเปล่า” วันนี้เป็นไงเป็นกัน เธอจะไม่รอเขาอีกต่อไป เพราะตอนนี้เธอมีเรื่องที่จะเอามาเล่นงานจันทร์เจ้าขาให้สะใจแล้ว “ครับ ผมตกลงจะรับข้อเสนอของคุณ แต่เรื่องคืนนั้นของเราผมขอเป็นคืนวันศุกร์ที่กำลังจะมาถึงได้มั้ยครับ?” “คืนวันศุกร์นี่มันอีกตั้งเกือบอาทิตย์นึงเลยนะคะ ทำไมมิเชลต้องรอนานขนาดนั้นด้วย” เจ้าหล่อนทำหน้าง้ำหน้างอนใส่เขาราวกับเป็นคนรัก ทั้งที่ความจริงหล่อนก็เป็นแค่ผู้หญิงขี้มโนคนหนึ่งเท่านั้น “พอดีช่วงนี้ผมงานยุ่งมากเลยน่ะครับ อยากขอเวลาเคลียร์อะไรๆ ให้เสร็จดีก่อน เพราะผมกับคุณคงได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืนแบบชนิดที่ไม่ก้าวขาลงจากเตียงเลยล่ะ” ติณนภพยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ เธอจนปลายจมูกของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน หากไม่ติดว่าคราวนี้ต้องทำให้หล่อนยอมรอเขาล่ะก็ เขาไม่มี