Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 89

บทที่ 82 ไวเท่าความคิด! ชายหนุ่มหลุดหัวเราะให้กับสีหน้าที่กำลังกระวนกระวายของเธอ ให้ตายสิ! ทำไมถึงได้เสียความเป็นตัวเองขนาดนี้นะจันทร์เจ้าขา! ติณนภพบอกตัวเองให้ตั้งสติและหยุดหัวเราะ สีหน้าเขาจริงจังขึ้นหนึ่งระดับ หญิงสาวเองพอเห็นเช่นนั้นก็เริ่มสงบนิ่ง ลุ้นระทึกไปกับสิ่งที่เขากำลังจะพูด “ไม่ต้องทำหน้าเหมือนหนูกลัวโดนเชือดหรอก ฉันอยากแต่งงานกับเธอนะ แต่ถ้าเธอยังไม่พร้อมฉันจะไม่ฝืนใจ จริงๆ วันนี้ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่ออยากจะเอาหลักฐานมาให้เธอ” พูดจบมือหนาก็หยิบซองเอกสารออกมายื่นให้ ซึ่งเธอก็รับไว้เป็นมารยาทยังไม่กล้าเปิดดูเสียเท่าไหร่ “ไม่เปิดดูเหรอ?” เขาเลิกคิ้วถาม “คือเจ้าขา...” เธอลากเสียงแล้วเงียบลง ไม่รู้จะตอบเขาว่าอย่างไร ลึกๆ รู้สึกกลัวว่าถ้าเปิดดูแล้วจะพบกับสิ่งที่ไม่ทันได้เตรียมใจจะรับมือ “ในนั้นไม่มีอะไรให้ต้องกลัว มันมีแต่ความจริงใจจากผู้ชายอย่างฉันที่รักเธอจริง” ประโยคนี้ของติณนภพสร้างความวูบไหวในแววตาของจันทร์เจ้าขา ไม่รู้นะว่าทำไม ทั้งๆ ที่เธอยังไม่ได้เปิดดูหลักฐาน แต่ความรู้สึกกลับเชื่อในทุกสิ่งที่เขาพูด แต่ไม่ได้! เธอต้องห้ามเชื่อลมปากจากใครอีก การได้ยินและกา

บทที่ 84หลังมือเล็กยกขึ้นปาดคราบน้ำตาออกจากแก้ม พูดขู่เขาด้วยน้ำเสียงแข็งขึง ก่อนจะรีบหันหลังเดินออกไป ทินกรอยากตามไปใจแทบขาดแต่ก็กลัวว่าคำข่มขู่ของเธอจะกลายเป็นเรื่องจริง “โธ่เว้ย!” คฤหาสน์บรมรักษ์หลังจากทานข้าวเช้าฝีมือติณนภพจนอิ่มท้องอิ่มใจแล้ว จันทร์เจ้าขาก็กลับขึ้นไปในนอนฝันหวานต่อ ก่อนจะตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงเวลาเกือบสิบนาฬิกา ร่างเล็กเดินลงมาชั้นล่างด้วยความสดใสกว่าทุกวัน “ตื่นแล้วเหรอครับที่รัก หิวอีกหรือยัง” ติณนภพที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องรับแขกเอ่ยทักทายคนรักเสียงหวาน “ค..คุณป๋า! นี่ยังไม่กลับไปอีกเหรอคะ” หญิงสาวขมวดคิ้วพร้อมอุทานด้วยความตกใจ ทำไมเขายังไม่กลับไปอีก ว่างงานนักหรือไง “โธ่ที่รัก ทำไมทักกันแบบนี้ล่ะ” ร่างสูงวางหนังสือพิมพ์ แกล้งทำเสียงสำออยตรงเข้าไปหากระต่ายน้อยที่บัดนี้กลายเป็นนางแมวจอมเจ้าเล่ห์อย่างออดอ้อน “คุณป๋าไม่ไปทำงานเหรอคะ” เธอยังคงข้องใจ แต่ก่อนเห็นงานหนักนักหนา เดี๋ยวนี้มีเวลาว่างให้เธอแล้วหรือไง“ไม่ไปครับ วันนี้จะใช้เวลาอยู่กับเมีย” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วฉีกยิ้มจนตาหยี หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มนี้ทำหัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะแค่ไหน “เลิกเ

บทที่ 86 คฤหาสน์บรมรักษ์ 20:00น. รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดเทียบหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ถึงเวลาที่ต้องแยกกันแล้ว ร่างสูงใจแป้วอย่างเฉกเช่นทุกวันยามที่ต้องส่งเธอขึ้นนอน เพราะนี่หมายความว่าอีกหนึ่งชั่วโมงเขาต้องกลับไปอยู่ตัวคนเดียวที่บ้านของตัวเอง “ไม่อยากแยกจากหนูขาเลย อยากให้เรากลับไปอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม” เขาทำเสียงอ้อนพร้อมเอนศีรษะไปซบที่ไหล่ของคนตัวเล็ก “อยากอยู่ด้วยกันเหมือนเดิมก็รีบยกขันหมากมาขอสิคะ” เธอพูดปนขำเล็กน้อยพร้อมดันศีรษะเขาออกเบาๆ ก่อนจะเปิดประตูเดินลงจากรถ ติณนภพนึ่งอึ้งก่อนจะตบหน้าตัวเองแรงๆ เพื่อเตือนว่าเขาไม่ได้ฝันไป เมื่อรู้แจ้งแล้วก็รีบร้อนวิ่งตามเธอลงไปด้วยใบหน้าแช่มชื่น ทว่า... “กลับกันมาแล้วเหรอ กูรอพวกมึงตั้งนาน” ร่างของมิเชลปรากฏขึ้นพร้อมกับมือที่จับปืนจ่อไปทางจันทร์เจ้าขา หญิงสาวที่กำลังจะเดินเข้าบ้านชะงักฝีเท้า หน้าซีดเผือดโดยพลัน “ม..มิเชล!” “เจ้าขา!” ติณนภพรีบวิ่งไปบังร่างของจันทร์เจ้าขาเอาไว้ทันที ไม่รู้ว่าคนบ้าอย่างยายนี่จะลั่นปืนออกมาตอนไหน อย่างไรเธอก็ต้องปลอดภัยไว้ก่อน “แหม รักกันดีจังเลยนะถึงขั้นยอมตายแทนกันได้เลยเหรอ?” เจ้า

ตอนพิเศษ ห้าปีต่อมา หาดทรายสีขาวถูกย้อมเป็นสีทองด้วยแสงจากพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน กลิ่นไอจากน้ำทะเลและสายลมบางเบาที่พัดผ่านช่วยทำให้ผู้คนบริเวณนั้นรู้สึกสดชื่นไปตามๆ กัน ทารกน้อยวัยหนึ่งขวบกำลังคลานเตาะแตะอยู่บนผ้าปูขนฟูนุ่ม ฝ่ามือน้อยๆ สัมผัสลงบนเม็ดทรายเนียนละเอียด ภพจันทร์เอียงคอมองภาพตรงหน้าด้วยความสงสัย ก่อนที่สองมือเล็กจะยกขึ้นแล้วตีลงบนหาดทรายเบาๆ เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังตามหลังมาบ่งบอกถึงความชอบใจ “แอ๊ะ~ แอ๊ะ~” ภพจันทร์ส่งเสียงเรียกชายหนุ่มและหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ แล้วชูมืออวบอั๋นขึ้นให้ดูเม็ดทรายที่เกาะอยู่ตามผิวเนียน “ภพจันทร์ลูก เล่นทรายไม่ได้นะคะ” จันทร์เจ้าขารีบคว้าตัวลูกสาวขึ้นมาอุ้ม พร้อมใช้ทิชชูเปียกสำหรับเด็กเช็ดทรายออกจากมือให้อย่างอ่อนโยน ด้วยกลัวว่าลูกจะเผลอเอาเข้าปาก ทว่าความหวังดีของเธอกลับทำให้เด็กน้อยปั้นหน้าบูดหน้าบึ้ง ก่อนจะคำรามร้องไห้โฮออกมาเสียงดังลั่น “แง๊! แง๊!” ภพจันทร์ดีดดิ้นทำทีจะไปหาคนเป็นพ่อ เพราะภาพจำของเธอคือพ่อมักจะคอยตามใจอยู่เสมอ “ภพจันทร์อย่าดื้อได้มั้ยคะ แม่บอกว่าเล่นไม่ได้ไง” คนเป็นแม่เริ่มทำเสียงดุกับกิริยาที่ไม่น่ารักของ