Oh! Dad | คุณป๋าขา..อย่ากินหนู のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

บทที่ 61มุมหนึ่งในผับ“เจ้าขา เจ้าขาว่ามันแปลกๆ มั้ยที่ไม่มีเพื่อนคนอื่นๆ ของนายกรมาเลยสักคนอะ” เมื่อเดินแยกออกมาได้สักพักพีชญาก็กระซิบถามเพื่อนด้วยความสงสัย “อื้อ เจ้าขาก็รู้สึกแปลกๆ แต่ถ้าคิดอีกแง่อาจจะเป็นเพราะกรมีเพื่อนน้อยก็ได้ ปกติเวลาอยู่มหา’ลัยก็ไม่ค่อยเห็นกรคบใครเลยนะ” จันทร์เจ้าขาสันนิษฐาน “อาจจะเป็นไปได้ แต่ลึกๆ แล้วพีรู้สึกเหมือนว่าวันนี้นายกรนั่นดูแปลกๆ เหมือนกับมีอะไรอยู่ในใจยังไงก็ไม่รู้” พีชญาแอบลอบมองเขาอยู่บ่อยครั้งด้วยความชอบ จึงทำให้เธอสังเกตเห็นถึงความไม่ปกติในตัวเขามากกว่าจันทร์เจ้าขา“พีคิดมากไปหรือเปล่า บางทีกรคงจะตื่นเต้นล่ะมั้งที่ได้จัดงานวันเกิด ไม่มีอะไรหรอก เรากลับเข้าไปที่โต๊ะกันดีกว่านะเดี๋ยวกรจะสงสัยเอา” จันทร์เจ้าขาพยายามมองโลกในแง่ดี แต่ก็ใช่ว่าเธอจะไม่เก็บคำพูดของเพื่อนมาใส่ใจ วันนี้ทินกรดูแปลกอย่างพีชญาว่าก็จริง แต่เธอก็คิดว่าคงไม่น่าจะมีเรื่องร้ายแรงอะไร“อื้อโอเค” พีชญาเก็บความเคลือบแคลงไว้ในใจแล้วเดินกลับไปที่โต๊ะพร้อมกัน เมื่อมาถึงก็เห็นทินกรกำลังนั่งยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นดื่มด้วยใบหน้าเคร่งเครียด ทินกรที่พอเห็นพวกเธอเดินกลับมาก็รีบปรับสีหน้าใ

บทที่ 63วันต่อมา 14:00น.จันทร์เจ้าขาค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงซึม เธอมึนศีรษะเล็กน้อยในตอนที่เริ่มขยับกายเพราะฤทธิ์ของยานอนหลับผสมกับแอลกอฮอล์ที่ทินกรชงให้ดื่ม วันนี้เธอรู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลย ร่างเล็กปรือตาขึ้นช้าๆ แล้วมองไปรอบๆ ห้องด้วยความงุนงง เพราะเธอไม่ได้ตื่นขึ้นมาในห้องนอนของตัวเอง ให้ตายสิ! แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน? อย่าบอกนะว่าเมื่อคืนเธอเมามากเสียจนเผลอเสียตัวให้คนอื่น?พอคิดถึงตรงนี้จันทร์เจ้าขาก็รีบก้มลงสำรวจร่างกายของตัวเองทันที หัวใจเธอเริ่มชื้นขึ้นมาหน่อยเมื่อเห็นว่าเสื้อผ้ายังอยู่ครบ แถมเธอก็ยังไม่รู้สึกด้วยว่าตรงจุดนั้นผ่านการรับศึกหนักมา เพราะปกติหากวันไหนเธอและติณนภพมีเซ็กซ์กัน เวลาตื่นนอนเธอจะรู้สึกหน่วงๆ ภายในความอ่อนนุ่มแปลกๆ เคยไปปรึกษาแพทย์แล้วแต่ก็ไม่ได้มีสิ่งใดที่ผิดปกติ บางทีอาจเป็นเพราะเขารุนแรงมากไปหน่อย“นี่เราอยู่ที่ไหนกัน...” เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมหยัดกายลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไปข้างนอก กระต่ายน้อยเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อเดินออกมาแล้วพบว่าบรรยากาศโดยรอบถูกรายล้อมไปด้วยน้ำทะเลสีฟ้าและหาดทรายสีขาว เธอถูกพามาอยู่ที่บ้านพักตากอากาศริม

บทที่ 65พีชญารู้สึกหน้าชาราวกับถูกแช่แข็ง แม้ว่าเธอจะไม่ได้ต้องการให้เขาเข้ามารับผิดชอบตั้งแต่แรก แต่ก็ไม่คิดเลย ว่าพอได้ยินเขาพูดกับหูจริงๆ มันจะเจ็บปวดและรวดร้าวมากขนาดนี้ หากถามว่ามากแค่ไหน ตอบได้เลยว่ามากจนใจแทบขาด หยาดน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งสนิทดี กลับมาไหลอาบเต็มสองแก้มเนียนอีกครั้ง “นายไม่ต้องห่วง ถึงฉันจะไม่ลืม แต่ฉันก็จะไม่มาเรียกร้องอะไรจากนายอีก ลาก่อน” พูดจบพีชญาก็รีบเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องไปทันที โดยไม่รอฟังเสียงเรียกรั้งจากเขาเลยสักคำ ภูเก็ต20:30น.ริมหาดทรายสีขาวในยามค่ำคืนกำลังอบอวลและหอมหวานไปด้วยกลิ่นไอแห่งความรัก ท่ามกลางสายลมเย็นฉ่ำที่พัดผ่านมาเป็นครั้งคราวมีชายหนุ่มและหญิงสาวคู่หนึ่งกำลังดินเนอร์อยู่ด้วยกันบนโต๊ะอาหารแฮนด์เมดสุดหรู บริเวณรอบๆ โต๊ะถูกห้อมล้อมไปด้วยเทียนหอมขนาดเล็กที่จุดไฟไว้ช่วยขับให้บรรยากาศยิ่งโรแมนติก ซึ่งถ้าหากมองจากมุมสูงจะเห็นได้ว่ากลุ่มเทียนหอมเหล่านี้ถูกวางเรียงกันเป็นรูปหัวใจโดยมีคู่รักหนุ่มสาวนั่งทานอาหารกันอยู่ตรงกลาง“อร่อยมั้ย เงยหน้ามาคุยกันบ้างสิ” ติณนภพเอ่ยแซวปนขำ เมื่อเห็นคนตัวเล็กเอาแต่ก้มหน้าก้มตาทานอาหารเป็นจริงเป็นจัง

จันทร์เจ้าขาสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ซึ่งระหว่างนั้นก็เป็นช่วงที่เธอและเขาต้องก้าวขาลงจากเครื่องเล่นไปด้วย “ฉันไม่เป็น..ร..ไร” ทันทีที่ขาก้าวถึงพื้นติณนภพก็เสียการทรงตัวจนเซเกือบล้ม จันทร์เจ้าขาตกใจเป็นอย่างมาก เธอรีบวิ่งอ้อมไปประคองเขาเอาไว้ทันที “คุณป๋า! คุณป๋ามึนหัวเหรอคะ” “ค..ใคร..ใครมึน..ไม่มี๊..นี่ไงเห็นมั้ย..ฉันยืนเองได้สบายๆ” ติณนภพทำหน้าเลิ่กลั่กก่อนจะรีบเก๊กให้ขรึมแล้วพยายามยืนทรงตัวด้วยตัวเอง ร่างเขาโอนเอนเล็กน้อยแต่ก็ไม่ถึงกับล้ม “คุณป๋าไม่เป็นอะไรแน่นะคะ” จันทร์เจ้าขาเกือบจะหลุดขำกับท่าทีของเขา แต่ยังดีที่ยับยั้งเอาไว้ได้ ไม่อย่างนั้นเขารู้สึกต้องอับอายมากแน่ๆ “แน่สิ ฉันเป็นผู้ชายนะ ไม่มากลัวเครื่องเล่นอะไรแบบนี้หรอก” เขายังคงเก๊กหน้าไม่เลิกหญิงสาวหลุดขำในลำคอเบาๆ ก่อนจะแกล้งกระเซ้าเขาเล่น “ถ้าไม่กลัวงั้นเราไปต่อกันอีกรอบดีมั้ยคะ?” “เอ่อ..เอ่อ..ฉ..ฉันหิวแล้วตอนนี้..ร..เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่านะ” ใครจะกลับไปนั่งเครื่องเล่นมหาโหดนั่นกันแหละ ขืนขึ้นไปอีกครั้งมีหวังได้อ้วกกลางคันแน่ๆ “งั้นแปลว่ากินข้าวเสร็จจะมาเล่นต่อใช่มั้ยคะ” เธอเองก็พอเ

บทที่ 69เจ้าหล่อนแกล้งครางเสียงดังๆ เพื่อให้คนในสายนั้นได้ยินทั้งๆ ที่เขายังไม่ทันทำอะไรเธอเสียด้วยซ้ำ ร้านหมูกระทะ20:00น.ร่างเล็กนั่งนิ่งไม่ไหวติง มือเรียวถือโทรศัพท์แนบหูเอาไว้แน่นไม่ยอมขยับ วินาทีนี้จันทร์เจ้าขาคล้ายกับถูกสาปเอาไว้ให้กลายเป็นหิน เธอทั้งแข็งทื่อและเหม่อลอยราวกับร่างนี้ไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ทว่าก็ยังมีสิ่งหนึ่งที่ขยับเคลื่อนไหวไปพร้อมกับความเจ็บปวดทรมานสิ่งๆ นั้นถูกคนทั่วไปเรียกมันว่า ‘หัวใจ’ใช่..เธอได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างที่ติณนภพและมิเชลคุยกันหมดแล้ว ตอนนี้ภายในหัวของเธอนั้นมีแต่คำถาม เขาโกหกเธอทำไม สรุปแล้วที่บอกตีสนิทเพื่อเอาข้อมูลนี่แท้จริงแล้วอยากมีอะไรกับมิเชลใช่ไหม...“เจ้าขาเป็นอะไรรึเปล่า” พีชญาเอ่ยถามเมื่อเห็นเพื่อนนั่งนิ่งอยู่ท่าเดิมนานหลายนาทีแล้ว “แล้วนั่นคุยกับใครเหรอ ไม่เห็นเจ้าขาพูดอะไรเลย” ก็แน่ล่ะสิ วันนี้เธอรับบทเป็นผู้ฟังไม่ใช่ผู้พูด “พี..คุณป๋า..อึก..คุณป๋า..” เธอสะอื้นไห้เมื่อหยดน้ำสีใสที่ถูกกลั่นออกมาจากความเสียใจไหลรินอาบแก้มทั้งสองข้าง “เจ้าขาเป็นอะไรร้องไห้ทำไม” พีชญาเป็นห่วงเพื่อนมาก เธอรีบลุกขึ้นไปดึงเพื่อนขึ้นมากอดปลอบทันที “คุณป๋า..อ