บทที่ 71จนกระทั่งเมื่อรถออกตัวเร็วขึ้นจนเขาเริ่มวิ่งตามไม่ทันแต่เขาก็ยังพยายามจะวิ่งแข่งกับมัน จนในที่สุดเขาก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้และเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นอย่างคนหมดสภาพ “โอ๊ย..”เสี้ยววินาทีหนึ่งที่ได้ยินเสียงเขาร้องโอดโอย จันทร์เจ้าขาก็เกิดรู้สึกวูบโหวงในใจจนต้องรีบเงยหน้าขึ้นแล้วหันหลังกลับไปมองร่างของเขาที่นอนกองอยู่กับพื้น ความเป็นห่วง ความสงสาร และความเจ็บปวดตีกันวุ่นอยู่ภายในอก น่าแปลกนะ ทั้งๆ ที่เขาทำกับเธอถึงขนาดนี้ แต่เธอกลับยังมีเยื่อใยให้เขาอยู่ แต่ถึงกระนั้นแผลสดที่เขาเพิ่งใช้คมมีดกรีดลึกลงมาก็ช่วยทำให้เธอใจแข็งได้มากขึ้น เธอไม่ได้ขอให้ชาญฉลาดหยุดรถแล้ววิ่งลงไปหาเขา แต่เธอนั่งมองเขาที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไปด้วยความรวดร้าวแทน..“ฮึก..เจ้าขา..ทำไมเธอถึงไม่ฟังฉันเลย..ทำไม..” หยดน้ำตาของลูกผู้ชายหลั่งไหลออกมาในรอบหลายปี จำได้ว่าเขาร้องไห้ครั้งล่าสุดก็ตอนที่สูญเสียครอบครัวไป นานมากแล้วที่เขาไม่เคยหลั่งน้ำตาไม่ว่าจะเจอกับเรื่องเสียใจมากแค่ไหน แม้แต่ตอนที่เอื้อมดาวตายจากไป เขาก็เพียงแค่โศกเศร้าและหม่นเทาก็เท่านั้น การสูญเสียจันทร์เจ้าขาไปในวันนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่หัวใจกำลัง
最終更新日 : 2026-08-11
