บทที่ 6

ตามคำสั่งของลู่หวย ข้ากับระบบเดิมทีจะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขช่วงพักฟื้นกายสักสองสามวัน เพียงแต่สวีอวี่โหรวกลับไม่ยอมรามือ ส่งคนมาเชิญครั้งแล้วครั้งเล่า ดึงดันจะให้ระบบบรรเลงเพลงพิณที่ค้างไว้ในวันนั้นให้จบลงให้จงได้

“ฮองเฮา มิใช่ว่าพระสนมของพวกเราอยากรบกวนท่าน เพียงแต่ฝ่าบาทมีรับสั่ง บ่าวจึงทำได้เพียงมาทูลเชิญท่านเพคะ”

นางกำนัลข้างกายสวีอวี่โหรวมีสีหน้าได้ใจ หลานอิงแทบจะโกรธเกรี้ยวจนอกแตกตาย ทำได้เพียงถลึงตาจ้องมองนางอย่างเคียดแค้น

ระบบพิงกายจิบชาอยู่ริมหน้าต่าง โบราณว่ายามล้มป่วยรวดเร็วดั่งภูเขาถล่ม ยามฟื้นไข้เชื่องช้าดั่งสาวเส้นไหม เวลาเพียงไม่กี่วันร่างทั้งร่างของนางก็ผ่ายผอมลงไปถนัดตา

ข้าลอยวนอยู่ตรงหน้านาง เอ่ยเตือนว่า “หากไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป สวีอวี่โหรวเป็นพวกมารยาเยอะมาแต่ไหนแต่ไร เจ้าจะทนไปรับอารมณ์ขุ่นมัวเพื่อเหตุใดกัน”

ระบบนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ แล้วถอนหายใจ “ช่างเถิด ทุกสรรพสิ่งล้วนมีเหตุและผล ข้าสมควรไปเยือนสักครา”

ข้าไม่เข้าใจความนัยในคำพูดของระบบนัก แม้แต่นางกำนัลของสวีอวี่โหรวเองก็คาดไม่ถึงว่าระบบจะรับปากอย่างง่ายดายถึงเพียงนี้ นางจึงรีบร้อนนำทางไปยังตำหนักของสวีอวี่โหรวทันที

“ยามนี้พระสนมกำลังพักผ่อน ฮองเฮาทรงบรรเลงอยู่ด้านนอกก็พอแล้วเพคะ”

นางกำนัลยิ้มกริ่มพลางส่งสัญญาณให้คนยกโต๊ะวางพิณมาตั้งไว้หน้าประตู ก่อนจะเอ่ยกำชับว่า “แต่ท่านโปรดระวังด้วยนะเพคะ พระสนมทรงตื่นง่าย อย่าได้ทำเสียงดังจนรบกวนพระสนมตื่นขึ้นมาเชียว”

“…พวกเจ้า!”

หลานอิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เพิ่งจะอ้าปากเตรียมต่อล้อต่อเถียงกับพวกนาง กลับถูกระบบยกมือปรามไว้เสียก่อน

“เข้าใจแล้ว พวกเจ้าถอยออกไปเถิด”

หลานอิงขัดเคืองใจยิ่งนัก ทว่าท้ายที่สุดก็ยอมล่าถอยออกไปเงียบ ๆ พร้อมกับคนอื่น บริเวณนั้นจึงหลงเหลือเพียงข้ากับระบบ หนึ่งคนหนึ่งวิญญาณ

มือของระบบลูบไล้ไปบนสายพิณแผ่วเบา สายพิณในครานี้ไร้ซึ่งปัญหาใด ๆ อาศัยความทรงจำของกล้ามเนื้อในร่าง นางจึงบรรเลงบทเพลงอันพลิ้วไหวไพเราะออกมาได้อย่างง่ายดาย

สวีอวี่โหรวไม่ออกมาก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรข้ากับระบบก็หาความสำราญกันเองอยู่ด้านนอก บรรเลงตั้งแต่เพลงแสงวสันต์หิมะขาว ไปจนถึงเพลงสิบทิศดักซุ่ม ถือเสียว่าเป็นการฝึกฝนความพริ้วไหวของนิ้วมือก็แล้วกัน

กลับเป็นสวีอวี่โหรวที่อยู่ด้านในซึ่งเริ่มจะเก็บซ่อนอารมณ์ไม่อยู่ นางก้าวออกมาจากห้องชั้นในก่อนพร้อมด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายรำคาญใจอย่างปิดไม่มิด

“หม่อมฉันเพิ่งจะงีบหลับไปได้ครู่หนึ่ง ลำบากฮองเฮาทรงบรรเลงเพลงพิณให้หม่อมฉันฟังแล้วเพคะ เชื่อว่าพระโอรสในครรภ์ของหม่อมฉันก็คงจะพอพระทัยมากเช่นกัน”

สวีอวี่โหรวเลิกม่านขึ้น กรีดกรายเยื้องย่างมาหยุดอยู่เบื้องหน้าระบบพลางจ้องมองลงมาอย่างจองหอง จงใจเอ่ยว่า “หม่อมฉันตั้งครรภ์อยู่ คงไม่สะดวกถวายบังคมฮองเฮา หวังว่าท่านจะทรงประทานอภัยให้เพคะ”

ข้าชะงักไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงเลยว่าสวีอวี่โหรวจะตั้งครรภ์เร็วถึงเพียงนี้

มิน่าเล่าช่วงนี้ถึงได้เหิมเกริมนัก ที่แท้ก็มีป้ายทองเว้นตายอันใหญ่โตคอยคุ้มกะลาหัวอยู่นี่เอง

ช่างน่าเสียดายที่วาจาเหน็บแนมค่อนขอดของนางไม่อาจระคายเคืองระบบได้เลย ระบบเงยหน้าขึ้นมองนางด้วยสีหน้าสงบนิ่งไร้ซึ่งระลอกคลื่น

“เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่?”

นางชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเสริม “ข้าหมายความว่า... การที่เจ้าเค้นสมองคิดหาวิธีทำให้ลู่หวยกับข้าหมางใจกัน เจ้าต้องการสิ่งใดกันแน่?”

“เดิมทีคิดว่าท่านเป็นพวกโง่งม นึกไม่ถึงว่ายามนี้จะรู้จักใช้สมองแล้ว”

สวีอวี่โหรวเลิกคิ้วมองข้า บนใบหน้างดงามหมดจดนั้นเผยแววเย้ยหยันออกมาบางเบา “นอกจากตำแหน่งฮองเฮาของท่านแล้ว ท่านคิดว่ายามนี้ยังมีสิ่งใดควรค่าให้ข้าต้องเปลืองแรงคิดอีกหรือ?”

“ในตอนนั้นเป็นข้าที่ไม่ต้องการ ถึงได้ปล่อยให้ท่านเก็บส้มหล่นชิ้นใหญ่ไปได้ ท่านยังจะกล้ามาทำหยิ่งยโสต่อหน้าข้าอีก ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงาตัวเองเสียบ้างว่ามีดีเพียงไร”

“ข้ารู้นานแล้วว่าท่านคือผู้ทำภารกิจ ท่านคิดว่าข้าจะปล่อยให้ท่านทำสำเร็จอย่างนั้นหรือ?”

“ทำภารกิจมาถึงเจ็ดปีก็ยังไม่สำเร็จ สมควรแล้วที่ท่านต้องตกเป็นผู้พ่ายแพ้ของข้า”