บทที่ 5

หมอหลวงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาตรวจรักษา ทว่าระบบกลับยังคงไม่ฟื้นคืนสติ ฟังจากความหมายของพวกเขา ร่างกายของข้ามาถึงจุดที่อ่อนแอย่ำแย่จนใกล้สิ้นลมแล้ว

เมื่อลองคิดดูแล้วก็ไม่นับว่าแปลกอันใด ข้าอยู่ในวังแห่งนี้มานานถึงสองปีกับอีกสามเดือน ทุกเวลาล้วนใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางความเหน็บหนาวอ้างว้างและหวาดผวา เมื่อถึงยามเหมันต์ที่โรคเก่ากำเริบ ต่อให้ในห้องจะจุดเตาผิงจนอบอุ่นเพียงไรก็ยังคงหนาวเหน็บลึกถึงกระดูก

ลู่หวยไม่รู้ว่าบันดาลโทสะด้วยเหตุใด นอกจากจะลงทัณฑ์เหล่านางกำนัลและขันทีในตำหนักของข้าแล้ว กระทั่งหมอหลวงที่คอยตรวจชีพจรให้ข้ามาตลอดยังต้องรับโทษหนัก

“ร่างกายของฮองเฮาย่ำแย่ถึงเพียงนี้ เหตุใดพวกเจ้าจึงไม่รีบมาทูลรายงาน!”

ข้าลอยตัวอยู่กลางอากาศเฝ้ามองดูทุกสิ่งด้วยสายตาเย็นชา เพียงรู้สึกว่าลู่หวยผู้นี้ช่างน่าขันยิ่งนัก

ผู้ที่สั่งกักบริเวณข้าไว้ในตำหนัก ปล่อยให้เหล่าบ่าวไพร่กลั่นแกล้งรังแกก็คือเขา ยามนี้กลับกลายเป็นผู้ที่ตำหนิหมอหลวงว่าดูแลไม่ดีก็คือเขาเช่นกัน ทั้งที่เป็นตัวการสำคัญแท้ ๆ ทว่ายามนี้กลับแสร้งทำตัวเป็นผู้บริสุทธิ์ผุดผ่องเสียได้

อาจเป็นเพราะยาของหมอหลวงได้ผล ระบบที่หมดสติไปครึ่งค่อนวันในที่สุดก็ค่อย ๆ ฟื้นคืนสติ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นลู่หวยที่เฝ้าอยู่ข้างเตียง

“เจ้าฟื้นแล้ว เป็นอย่างไรบ้าง ยังทรมานอยู่หรือไม่?”

“ข้ายังไม่ตายอีกหรือ?”

ระบบไม่สนใจเขา เพียงเบือนหน้าหนี แล้วเอ่ยอย่างเสียดายกับข้าที่อยู่กลางอากาศ

ทว่าลู่หวยมองไม่เห็นข้า เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของเขาก็แปรเปลี่ยนไปทันที พลางเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “ตายอันใดกัน คำพูดอัปมงคลเช่นนี้ วันหน้าไม่อนุญาตให้พูดอีก”

เมื่อเห็นระบบผงกศีรษะรับเล็กน้อย สีหน้าของลู่หวยก็ผ่อนคลายลงบ้าง เขาเอ่ยเสียงเบาว่า “เป็นเราที่ไม่ดีเอง วันนี้ทำให้เจ้าต้องน้อยใจแล้ว”

“ในเมื่อรู้ทั้งรู้ว่าหม่อมฉันต้องน้อยใจ แล้วเหตุใดท่านยังทำเช่นนั้นอีกเล่า?”

ระบบคร้านจะพูดจาอ้อมค้อมกับเขา จึงเอ่ยถามออกไปตามตรง

สีหน้าของลู่หวยแข็งค้างไปชั่วครู่ ทว่ากลับบ่ายเบี่ยงไม่พูดถึง เพียงเอ่ยว่า “อาเสวี่ย โหรวเอ๋อร์สูญเสียทั้งบิดามารดา ยามนี้นางต้องอยู่โดดเดี่ยวบนโลกใบนี้เพียงลำพัง ถือเสียว่าทำเพื่อเรา ต่อให้นางจะกระทำผิดพลาดไปบ้าง เจ้าก็อย่าได้ถือสาเลย”

เมื่อข้าได้ยินประโยคนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะหยันออกมา สวีอวี่โหรวโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่งนั้นเป็นเรื่องจริง แล้วที่ครอบครัวของข้าสละชีพเพื่อชาติพลีชีพในสนามรบเล่า ยามนี้กระทั่งตัวข้าเองก็ยังกลายเป็นวิญญาณ ถ้าอย่างนั้นมิใช่ว่าข้าน่าเวทนายิ่งกว่านางหรอกหรือ?

ลู่หวยเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “อาเสวี่ย เรารู้ว่าเจ้ารักเรา”

“พวกเรารู้จักกันมาตั้งแต่เยาว์วัย จนกระทั่งยามนี้ที่เราได้ขึ้นครองราชย์เป็นฮ่องเต้ ทุกสิ่งที่เจ้าทำเพื่อเรา เราไม่เคยลืมเลือน”

“เมื่อก่อนเราเคยถูกคนปองร้าย เจ้าถึงกับกระโดดลงไปในสระบัวกลางฤดูหนาวเพื่อช่วยเรา จนส่งผลให้ต้องป่วยเป็นโรคแพ้ความเย็น และยังรักษาไม่หายจนถึงบัดนี้”

“ยามนี้เจ้าจะช่วยอดทนอดกลั้นเพื่อเราอีกสักครั้ง แล้วอยู่ร่วมกับโหรวเอ๋อร์อย่างปรองดองได้หรือไม่?”

ที่แท้เขาก็ยังจำได้ ที่แท้เขาก็จำได้ทั้งหมด

ข้าขบกัดริมฝีปากล่างแน่น ชั่วขณะหนึ่งกลับไม่รู้ว่าควรจะเย้ยหยันลู่หวย หรือควรจะสมเพชเวทนาตนเองดี

ข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจดึงลู่หวยขึ้นมาจากบ่อโคลน ทว่าสิ่งที่เขาตอบแทนข้ากลับเป็นการปล่อยให้ข้าบอบช้ำไปทั้งตัวและสูญเสียหน้าตาจนสิ้น ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะมองมารยาตื้นเขินของสวีอวี่โหรวไม่ออก แต่ลู่หวยกลับดื้อรั้นไม่ยอมดึงดันให้ถึงที่สุด แม้ว่าข้าจะมิได้เป็นฝ่ายผิด เขาก็ยังคงบีบบังคับให้ข้าต้องแบกรับทุกสิ่ง

ข้ามีความรู้สึกยินดี โกรธ เศร้า และเบิกบานใจ ทว่ากลับไร้ซึ่งร่างกายให้พักพิง ระบบมีร่างกายที่รับรู้ถึงอารมณ์ทั้งเจ็ดและความปรารถนาทั้งหก ทว่ามันกลับไร้ซึ่งความรู้สึกนึกคิดใด ๆ

สำหรับข้อเรียกร้องอันไร้เหตุผลของลู่หวย มันเพียงพยักหน้าเงียบ ๆ “รับรู้แล้ว ท่านคือฮ่องเต้ หม่อมฉันย่อมต้องเชื่อฟังท่าน”

“อาเสวี่ย เจ้า...”

ลู่หวยมองดูระบบด้วยความเงียบงัน ท้ายที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับแววตาอันเย็นชาไร้ความรู้สึกของระบบ

เขาหลับตาลง พลางเอ่ยเสียงเบา “อาเสวี่ย เจ้าเปลี่ยนไปแล้ว”

“ยามนี้เจ้าดูราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เรามองเจ้าไม่ออกอีกต่อไปแล้ว”

ระบบยังคงมีท่าทีราบเรียบดุจผิวน้ำ มันมองสบตาลู่หวย พลางเอ่ยอย่างไม่ยี่หระว่า “เช่นนั้นก็คงจะเปลี่ยนเป็นคนละคนแล้วจริง ๆ กระมัง”

“หลินสิงเสวี่ยที่ฝ่าบาทตรัสถึง อาจจะตายไปในคืนหิมะตกคืนใดคืนหนึ่งโดยไม่รู้ตัวแล้วก็เป็นได้”

“โดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง และตายจากไปอย่างน่าเวทนา”