All Chapters of One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก: Chapter 11 - Chapter 20

เมื่อพายุพูดจบ ร่างเล็กก็ดันตัวเองออกมาและลุกขึ้นยืน เธอยกข้อศอกมาดูอีกครั้ง และกำลังจะเดินออกจากที่นี้ไป เพราะรู้สึกไม่มีอารมณ์และไม่อยากเห็นหน้าเขา“จะไปไหน?”“คู่นอนมีสิทธิ์อะไรมาถามเอ่ย” ร่างเล็กพูดออกมาด้วยน้ำเสียงประชด และกำลังจะเดินไป แขนเรียวถูกเขาจับคว้ารั้งเอาไว้อีกครั้ง พายุยกข้อศอกเธอมาดูและพูดขึ้น“ไปโดนอะไรมา?”“ล้ม”“ซุ่มซ่าม”“ปล่อย” ต้นข้าวพูดและปัดมือเขาออกจากร่างกายตัวเอง เธอเงยหน้ามองเขาและพูดออกไป “ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ ข้าวขอข้อจำกัดไว้หน่อยแล้วกัน”“ข้อจำกัด คือ?”“พี่ไม่ได้มีสิทธิ์ขาดในตัวข้าว ข้าวมีสิทธิ์ไปกินข้าว ดูหนังกับคนอื่นที่เข้ามาจีบได้ ส่วนพี่ก็ทำได้ ข้อห้ามเดียวของเราคือห้ามนอนกับคนอื่น”“เหอะ!” พายุเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มและตวัดสายตากลับมามองเธอ “หมายถึงผู้ชายที่ขับรถราคาแพงเมื่อกี้ด้วยหรือเปล่า?”“พี่เห็นหรอ”“ท่าจะจริงวะ” พายุขำในลำคอออกมา และกดสายตามองเธอ “ได้! ถือว่าตกลง พี่จะกินข้าว ดูหนังกับใครก็ได้ แบบนั้นใช่ไหมที่หมายถึง”“ค่ะ” ต้นข้าวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “งั้นวันนี้ข้าวไม่ไปนอนห้องพี่นะ ตอนเย็นข้าวมีธุระ”“กับใคร?”“มันเรื่องของข้าวไหม

ช่วงเที่ยงของวันนั้นร่างเล็กถูกพามายังที่ไหนก็ไม่รู้ ต้นข้าวรู้แค่ว่ามันคือคอนโดแห่งหนึ่ง“พี่มาหาใคร?” เสียงของคนตัวเล็กที่เดินข้างกันพูดขึ้น แต่พายุไม่ตอบอะไรกลับมา เขาแค่เดินไปด้วยท่าทางเรียบนิ่ง“พี่ได้ยินข้าวไหม ข้าวถามตั้งหลายรอบ งอนอะไรข้าว”พายุยังคงไม่ตอบอะไรเธอ เขาเดินเข้ามาในตัวลิฟต์และกดแตะคีย์การ์ด จากนั้นก็กดชั้นที่เขาต้องการ ต้นข้าวยืนงงว่าตัวเองทำอะไรผิดอีก แต่เธอไม่สนใจว่ามันจะคือเหตุผลอะไร ร่างเล็กเอื้อมไปกอดแขนเขาเอาไว้และเอาหน้ามาซบอย่างเคย ร่างสูงของพายุไม่ได้ว่า ไม่ได้ห้าม เขาไม่ได้อะไรเลยต่างหาก“ตัวเองงอนอะไรเค้า เค้าง้ออยู่นะ” เสียงเล็กเสียงน้อยของต้นข้าวพูดออกไปติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนลิฟต์ดังขึ้น พายุรีบเดินออกไป ทำให้ต้นข้าวหลุดออกจากแขนของเขา ร่างเล็กรีบวิ่งตามออกมาและเดินมาเกาะแขนเขาไว้แน่นกว่าเดิมร่างสูงพาคนตัวเล็กมาหยุดหน้าห้องห้องหนึ่ง พายุแตะคีย์การ์ดหน้าห้องและเปิดประตูเข้าไป ต้นข้าวที่เดินตามเข้ามา เธอมองไปรอบ ๆ ห้องที่ว่างเปล่า ในห้องมีเฟอร์นิเจอร์ครบทุกอย่าง แต่มันเหมือนไม่มีใครอยู่เลย“ห้องใครคะ?”“…”“พี่พายุ!”“…”“งั้นข้าวกลับ!” ต้นข้าวที่เริ่ม

ความเงียบเข้ามาปกคลุมระหว่างพายุและขวัญข้าวทันที ร่างสูงทำตัวไม่ถูกและหันไปมองอย่างอื่นแทน เพราะเขาไม่รู้ว่าเธอจะมาพูดอะไรเอาตอนนี้ ทั้งที่เวลามันผ่านมาหลายปีแล้วขวัญข้าวหัวเราะออกมาทั้งที่หน้าตาเธอยังเศร้าอยู่ เธอพูดออกไปทางเขาอีกครั้ง“ขวัญยังเป็นคนที่อยู่ในใจของพายุอยู่หรือเปล่า?”“เวลามันผ่านมานานมากแล้วนะขวัญ”“ขอโทษนะที่ขวัญพูดจาไร้สาระ”พายุถอนหายใจออกมาและเบือนหน้าไปมองทางอื่นอีกครั้ง บรื้น บรื้น~ เสียงท่อรถสปอร์ตดังขึ้น จนทั้งสองคนต้องหันไปมองตามเสียง รถหรูของใครบางคน ขับเข้ามาภายในบ้านของคนตัวเล็ก“ขวัญไปก่อนนะ สงสัยพี่เสือจะมารับยัยข้าวแล้ว”“เสือ?” เสียงของพายุพูดถามออกไป“ใช่ พี่เสือเคยมาที่บ้านขวัญบ่อย ๆ ตอนเด็ก ๆ สงสัยตอนนี้จะไม่ได้เข้ามาในฐานะแค่พี่ชายแล้ว น้องสาวขวัญเขาเสน่ห์แรงนะพายุ”ขวัญข้าวพูดออกไปแบบไม่ได้คิดอะไร เพราะเธอไม่ได้รู้เรื่องราวของพายุและต้นข้าวเลย ขวัญข้าวเลยแยกตัวออกไปแล้ว แต่พายุยังไม่ได้ขยับตัวไปไหน และยังมองไปทางอีกฝั่งหนึ่ง พร้อมขบกรามแน่นกว่าเดิมร่างสูงล้วงไปหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมา และกดเข้าไปในช่องแชตทันทีแชตต้นข้าว :พายุ : จะกลับห้องกี่โม

ทั้งสองคนยืนมองหน้ากันมาเกือบจะสิบนาทีแล้ว เป็นพายุที่ต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่นก่อน ร่างเล็กยืนงงไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ทำไม และมันน่าหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เพราะเขาไม่ยอมอธิบายอะไรเลย“พี่จะไม่พูดใช่ไหม งั้นข้าวจะกลับไปห้องตัวเอง”ร่างเล็กเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและควานหาชุดด้วยท่าทางโมโห ร่างสูงถอนหายใจออกมาและมองไปทางนั้น เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้และกอดเธอไว้จากทางด้านหลัง ร่างเล็กหยุดนิ่งให้เขากอด ลมหายใจที่เกิดจากความโมโหของต้นข้าวมันพ่นออกมาแรง ๆ เป็นจังหวะ“อย่าเป็นแบบนี้ได้ไหมข้าว เป็นเหมือนเดิมเถอะ” พายุกอดและลูบที่แขนเธอเบา ๆ ให้ใจเย็นลง เขาโน้มลงไปจูบตรงซอกคอเธอย้ำ ๆ และหลับตาแน่น ไม่นานเสียงของเขาก็พูดออกไป“อยู่กับพี่มันจะลำบาก ชีวิตที่เธอเคยเติบโตมา พี่ไม่เคยมีแบบนั้นและคงให้เท่านั้นไม่ได้”“ข้าวเคยพูดไปแล้ว”“พี่รู้ รู้ว่าเธอไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน แต่สำหรับผู้ชายที่มันมีไม่เท่าผู้หญิง รู้ไหมว่ามันลำบากใจขนาดไหน พี่กลัวว่าจะดูแลได้ไม่ดี กลัวว่าจะทำให้มีความสุขไม่ได้ กลัวว่าจะทำให้ลำบาก มันมีแต่ความกลัวเต็มไปหมด”ต้นข้าวยืนฟังในสิ่งที่เขาพูดออกมา พายุไม่เคยพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้เ

วันต่อมาพายุและต้นข้าวกำลังวุ่นวายอยู่กับการยกของ ร่างสูงของพายุคอยยกของหนักไปไว้หน้าห้อง อันไหนที่เขายกลงไปได้เขาก็จะทำเอง ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะจ้างรถและคนมาช่วยยกแล้วก็ตาม“ต้นข้าวไปนั่งไป พี่ทำเอง”“ข้าวอยากช่วย จะได้เสร็จเร็ว ๆ”ร่างสูงเดินมาคว้าของคนในมือของร่างเล็ก และพูดเสียงเข้มออกไป“อย่าดื้อกับพี่ พี่บอกให้ไปนั่ง”ต้นข้าวเบะปากและมองค้อนใส่เขา เธอเดินลงน้ำหนักเท้าไปนั่งรอที่เก้าอี้กินข้าว พายุส่ายหน้าให้กับความรื้อดันของเธอ# คอนโดกว่าทุกอย่างจะถูกย้ายเข้ามาก็กินเวลามาจนถึงช่วงบ่าย ต้นข้าวรับหน้าที่เก็บของในห้องนอนและห้องแต่งตัว ยังดีที่พายุเขาไม่ได้มีเฟอร์นิเจอร์ใหญ่ ๆ อะไร ทำให้เธอและเขาไม่เหนื่อยมากแกรก~ เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ต้นข้าวหันไปมองทางประตูตรงห้องนั่งเล่น ห้องนี้แบ่งเป็นสัดส่วนชัดเจน มีห้องนั่งเล่น ห้องครัว และห้องนอน ร่างเล็กรีบลุกขึ้นและเดินไปหาเขา“เรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ จ่ายค่ารถกับค่าคนขนของไปแล้วหรอ?”“อืมพี่จ่ายไปแล้ว” พายุพูดไปด้วยและเก็บรองเท้าไปด้วย“ข้าวว่าจะออกให้ ไหน ๆ ห้องนี้มันก็ของพี่ ข้าวเข้ามาอยู่แบบไม่เสียอะไรเลย มันแปลก ๆ นะคะ”พายุเดินมา