All Chapters of One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก: Chapter 31 - Chapter 40

กลางดึกของคืนนั้นครืด ครืด ครืด~ โทรศัพท์ตรงหัวเตียงฝั่งต้นข้าวสั่นเบา ๆ เธอที่เพิ่งนอนไปไม่ถึงสองชั่วโมงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางงัวเงีย แขนแกร่งของพายุยังวางพาดกอดเธอเอาไว้แน่น ต้นข้าวขยับตัวไปเอื้อมคว้าโทรศัพท์มากดรับสายโดยไม่ได้ดูว่าเป็นเบอร์ของใคร“ค่ะ”( ข้าว นี่แม่นะลูก )“ค่ะแม่ มีอะไรหรือเปล่าคะ โทรมาซะดึกเลย”( พรุ่งนี้ลูกมาที่บ้านหน่อยนะ พี่ขวัญเขาจะหมั้น )“หืม! ไหนพ่อบอกว่าพี่ขวัญถอนหมั้นไปแล้วไงคะ แล้วทำไมมันถึงกะทันหันแบบนี้”แม่ของต้นข้าวเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นแม่ก็พูดกลับมา( มันมีเรื่องนิดหน่อย แต่แม่อยากให้ลูกมางานพี่เขา พรุ่งนี้หยุดเรียนให้แม่วันหนึ่งนะ )“ก็ได้ค่ะ ถ้างานของพี่ขวัญ ข้าวจะไปนะคะ”ต้นข้าววางสายของแม่ไป และวางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม เธอหันหน้ามานอนกอดพายุไว้แน่น และกดจูบไปที่ซอกคอเขาย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ และพูดอยู่ตรงนั้น“ข้าวรักพี่ยุนะคะ” พูดจบต้นข้าวก็เอาหน้าไปซุกที่อกเขาและหลับตาลงพายุลืมตาตื่นขึ้นมา เขาได้ยินที่เธอคุยโทรศัพท์ทั้งหมด ดวงตาคมมองไปด้านหน้านิ่ง สักพักน้ำสีใสก็ไหลออกมาจากดวงตาเขา พายุหลับตาพยายามข่มอารมณ์ เขากดจูบไปที่หัวของคนตัวเล็กค้างเอาไว้ แล

ความเงียบเข้ามาโรยตัวระหว่างทั้งสองคนทันที พายุยืนกอดคนตัวเล็กเอาไว้แน่น ต้นข้าวแกะมือเขาออกจากร่างกายตัวเอง เธอหมุนตัวกลับมาและเงยหน้ามองเขา“ร้องไห้ทำไมคะ คนที่ควรจะร้องคือข้าว ไม่ใช่ผู้ชายสารเลวอย่างพี่”“…” ดวงตาคมของพายุมองคนตัวเล็กนิ่ง“หยุดแสดงว่าตัวเองเป็นผู้ชายที่แสนดีสักที ข้าวเห็นแล้วจะอ้วก” ต้นข้าวยกมือมาเช็ดน้ำตาตัวเอง และมองเขาด้วยสายตารังเกียจ“ต่อไปนี้ถือว่าทุกอย่างระหว่างเราจบลงตามที่พี่ต้องการแล้วนะ ตอนนี้ก็เชิญไปรักกันกับพี่ขวัญให้พอ แล้วไม่ต้องเสนอหน้ามาให้ข้าวเห็นอีก”ร่างเล็กพูดจบก็คว้ากระเป๋าและจะเดินออกไป แต่แขนเธอถูกพายุรั้งเอาไว้อีกครั้ง เสียงขึ้นจมูกของเขาพูดขึ้น“พี่บอกว่าจะไปส่ง”“ไม่ต้องมาเสือก!!”ต้นข้าวหันกลับมาพูดกับเขาเสียงดัง น้ำตายังไหลออกมาจากดวงตากลม แต่ต้นข้าวยกมือมาปัดมันทิ้งไปด้วยท่าทางรำคาญตัวเองที่ยังแสดงด้านอ่อนแอออกไปให้กับผู้ชายแบบนี้ พายุหน้าเสียเล็กน้อยที่เจอคนตัวเล็กพูดแบบนั้นออกมา แต่ต้นข้าวไม่สนใจ เธอสะบัดมือตัวเองออกและมองเขาด้วยสายตาเกลียดออกไปชัดเจนแกรก~ เสียงประตูห้องถูกเปิดเข้ามา พายุคิ้วกระตุกเล็กน้อย เพราะห้องนี้มันมีแค่เขาและ

ร่างเล็กยืนเงียบนิ่งไม่ตอบอะไรเขากลับไป เธอถอนหายใจออกมาและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พายุขบกรามแน่นและเดินมาใกล้กว่าเดิม“ไม่ได้ยิน?”“…”“ข้าว”ต้นข้าวหันหน้ากลับมามองเขาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ๆ และพูดตอบกลับไป“ยุ่งอะไร” ทั้งคำพูดและน้ำเสียงที่พูดออกมามันทำให้พายุชะงักไป เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกจุกแน่นแล่นขึ้นมากลางอก เมื่อเห็นเธอแสดงท่าทางแบบนี้กับตัวเองคนที่เคยวิ่งเข้ามาหาเขาก่อนเสมอ คนที่เคยยิ้มให้เขาทุกครั้งที่เจอ ตอนนี้กลับมองเขาเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ดวงตาคมสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะพูดถามเสียงเบาออกไป“พี่แค่ถาม ว่าเมื่อคืนทำอะไรกับมันมา”“มันที่พูด คือใครล่ะ” ต้นข้าวพูดและถอยหลังห่างจากเขาเล็กน้อย เธอพูดออกไปอีกครั้ง “จะเข้ามาวุ่นวายกับข้าวทำไมอีกคะ คุณพี่เขย” ร่างเล็กเน้นเสียงในคำพูดสุดท้าย จากนั้นก็เดินเบี่ยงตัวจะเดินออกไป“ข้าว!” เสียงทุ้มพูดขึ้นพร้อมกับดึงรั้งแขนเธอเอาไว้อีกครั้ง และครั้งนี้ต้นข้าวสะบัดแขนตัวเองออก และตบหน้าเขาไปอย่างแรง เพียะ!!“เลิกยุ่งกับข้าวสักที ออกไปจากชีวิตข้าวสักที!” ร่างเล็กพูดขึ้นด้วยใบหน้าที่แดงก่ำจากความโมโหปะปนกับความเสียใจ ดวงตากลมแดงก่

# ห้างสรรพสินค้าตั้งแต่เจอพายุเมื่อกี้ต้นข้าวก็ซึมลงไปทันที วินที่เดินข้างเพื่อนตัวเองเขาหลุบมองเธอหลายครั้งด้วยความเป็นห่วง“หิวไหมข้าว?” วินพูดขึ้นทางต้นข้าวแต่เธอแค่ส่ายหน้าตอบกลับมาทั้งสองคนเดินมาทางร้านร้านหนึ่ง ต้นข้าวเดินมาด้วยท่าทางเหม่อลอย วินถอนหายใจออกมาเล็กน้อยที่ก่อนหน้านี้อุตส่าห์ทำให้เธอกลับมาอารมณ์ดีได้แล้ว แต่ตอนนี้ต้นข้าวกลับซึมมากกว่าเดิมอีก“ข้าวว่าซื้ออันนี้ไปให้คุณน้ากับคุณลุงดีไหม?” วินยกของในมือมาให้เพื่อนตัวเองดู ต้นข้าวเงยหน้ามองและยกยิ้มออกมาจาง ๆ“ได้สิ พ่อกับแม่น่าจะชอบนะ”“งั้นวินไปจ่ายตังก่อนนะ ข้าวเดินดูของไปก่อน เดี๋ยวรีบมาครับ” วินพูดจบก็เดินไปอีกทางเพื่อจ่ายเงินทันที ต้นข้าวหันมามองของรอบ ๆ แบบไม่ใส่ใจมากนักครืด ครืด~ โทรศัพท์ในกระเป๋าเธอสั่นเบา ๆ ต้นข้าวหยิบมันขึ้นมาเปิดดูแชตพายุ :พายุ : มันคันจนทนไม่ไหวเลยหรือไง ถึงต้องไปกับมันพายุ : อยากให้ผัวเก่าช่วยไหม?ต้นข้าวอ่านข้อความของเขา ก่อนจะรู้ได้ทันทีว่าตอนนี้พายุคงอารมณ์ไม่ดี เธอได้แต่คิดในใจว่าเขามีสิทธิ์อะไรมาพูดกับเธอแบบนี้ ทั้งที่ตัวเองทำมากกว่าที่เธอทำด้วยซ้ำ นิ้วเรียวกดลงน้ำหนักที่แป้นพิม

ทางด้านของต้นข้าวร่างเล็กเพิ่งมาถึงคอนโดตัวเอง เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเกือบสองชั่วโมงเต็ม แถมยังเกิดอุบัติเหตุตอนก้าวขึ้นรถ ทำให้ตอนนี้หัวเข่าเธอขึ้นสีแดงและรอยถลอกเป็นทางยาวแกรก~ ประตูห้องถูกเปิดเข้ามา เธอกดเปิดไฟให้สว่างทั่วทั้งห้อง ต้นข้าวเดินมาโยนกระเป๋าตัวเองลงบนโซฟาและทิ้งตัวนั่งลงไปตรงนั้นอย่างหมดแรงร่างเล็กเอนตัวลงและนอนราบไปกับโซฟานุ่ม ต้นข้าวหลับตาแน่นนานพักหนึ่ง เสียงฝีเท้าของใครบางคนเดินมาใกล้เธอ ตอนแรกต้นข้าวคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน เพราะเธอเหมือนคนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่ ดวงตากลมลืมตาขึ้นและก็ต้องสะดุ้งตกใจแรง“พี่พายุ!” ร่างเล็กพูดเสียงดังออกไป และดีดตัวขึ้นมานั่ง แต่ร่างสูงของพายุปรี่ตัวเข้ามาดันไหล่เล็กให้นอนราบไปอย่างเดิม เขาขึ้นมาคร่อมร่างเล็กเอาไว้และกดข้อมือเธอทั้งสองข้างจนจมไปกับโซฟา“ไปไหนกับมันมา ถึงได้หมดแรงขนาดนี้ ห๊ะ!!”ต้นข้าวมองเขาเรียบนิ่ง แม้ว่าจะเจ็บที่ข้อมืออยู่ก็ตาม เธอตอบกลับไปราวกับทุกคำพูดมันเป็นเรื่องปกติ“เอากันมา”“ต้นข้าว”“ไปนอนด้วยกันมา พอใจหรือยัง!!! ออกไป!” ต้นข้าวพูดประชดออกไปและพยายามจะดันตัวเองออก แต่พายุกดเธอแน่นกว่าเดิม“มายุ่งกับข้าวทำไม แล