All Chapters of One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก: Chapter 41 - Chapter 50

หลายชั่วโมงผ่านไปร่างสูงของพายุหลังจากจัดการตัวเองเสร็จ เขาเดินมานั่งข้างฝั่งที่ต้นข้าวนอนอยู่ ตอนนี้เธอหลับลึกไปแล้ว พายุเช็ดตัวให้เธอจนเกือบจะเสร็จแล้ว เขาเหลือบไปมองแผลที่เข่าเธอและถอนหายใจออกมา พร้อมกับพูดออกไปทั้งที่รู้ว่ายังไงเธอก็ไม่ได้ยิน“ทำไมชอบทำให้เป็นห่วง ไม่รู้หรือไงว่าตัวเองสำคัญกับคนอื่นขนาดไหน”พูดจบพายุก็วางผ้าในมือไว้ตรงหัวเตียง และเดินไปหยิบกล่องยามา ร่างสูงเดินกลับเข้ามาและมองร่างเล็กที่นอนเปลือยเปล่าอยู่ เขาเอื้อมไปคว้าผ้าห่มมาคลุมให้ และเปิดไว้ตรงหัวเข่าเธอพายุค่อย ๆ ทำแผลให้เธออย่างเบามือ ไม่นานเขาก็จัดการมันเรียบร้อย พายุจับผ้าห่มมาคลุมเธอให้ดีอีกครั้งและโน้มลงไปจูบหน้าผากเธอรัว ๆ“ตัวก็แค่นี้ อย่าเป็นแผลเลย” เขามองหน้าเธอใกล้ ๆ และยกยิ้มออกมา พายุดันตัวเองออกและลุกขึ้นครืด ครืด~ โทรศัพท์ของเขาสั่นเบา ๆ อีกครั้ง พายุถอนหายใจออกมาและเดินไปคว้ามาอย่างไม่สบอารมณ์ เบอร์ของผู้หญิงที่เขารำคาญที่สุดในตอนนี้โทรมาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาเลือกจะรับมันร่างสูงเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นและกดรับสายทันที“อืม” เสียงราบเรียบพูดออกไป( อยู่ไหน!! ยุทำอะไร กับใคร พูดมาให้หมด )

ทุกคนบนโต๊ะอาหารลุกขึ้นเมื่อผู้ใหญ่เข้ามา พายุถอนหายใจออกมาและหันไปมองต้นข้าวที่แสดงสีหน้าดีใจจนออกนอกหน้า“ทำไมพี่มากับพ่อแม่ข้าวได้คะเนี่ย?” ร่างเล็กพูดถามออก เสือเดินถือช่อดอกไม้มายื่นให้ต้นข้าว ทั้งพายุและวินต่างมองเป็นตาเดียว“คะ?”“พี่ให้”“ให้ข้าวทำไมคะ?”“รับไปเถอะข้าว พี่เขาอุตส่าห์ซื้อมาให้” เสียงของพ่อต้นข้าวพูดขึ้นกับลูกสาว ต้นข้าวงุนงงเล็กน้อย เธอเอื้อมไปหยิบมาไว้ในมือตามมารยาท“วินเก็บให้ดีกว่าข้าว” วินรีบเสนอตัวและคว้าหยิบช่อดอกไม้นั้นไปถือไว้เอง วินและเสือสบตากันครู่หนึ่ง“นั่งลงกันเถอะ วันนี้ครอบครัวเราใหญ่มากเลยนะลูก ๆ” เสียงของแม่ต้นข้าวพูดขึ้นทุกคนนั่งลงที่เดิม เสือเดินมานั่งข้างต้นข้าว ทำไมตอนนี้เธออยู่ตรงกลางระหว่างเสือและวิน พายุเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มและเบือนหน้าไปมองทางอื่นแทน“พอดีพ่อเห็นว่าเสือเขากลับมาเมืองไทยนานแล้ว วันนี้เลยชวนมากินข้าวด้วย” พ่อพูดออกมา“เราสั่งอาหารกันเลยไหมคะ?” เสียงแข็งเล็กน้อยของขวัญข้าวพูดขึ้น ต้นข้าวหันไปสบตาพี่สาวเธอแวบหนึ่งและหันไปมองพายุที่มองหน้าเธอนิ่ง“ข้าวอยากกินอะไรให้พี่สั่งให้ไหม?” เสือพูดขึ้นทางคนตัวเล็ก“ข้าวกินอันนี้ไหม

ลานจอดรถต้นข้าวและพายุเดินมาตรงรถของเขาที่จอดอยู่ ร่างเล็กคว้าจับตรงประตูหลัง แต่เสียงทุ้มของพายุพูดขึ้นอีกฝั่งหนึ่ง“ทำอะไร?”“ข้าวจะนั่งข้างหลัง”“เพื่อ?”“ข้าวไม่อยากนั่งทับที่ของผู้หญิงของพี่”พายุถอนหายใจออกมาและพูดสั่งออกไปอีกครั้ง “มานั่ง อย่าลีลาต้นข้าว”“ก็บอกว่าไม่อยากนั่งทับที่ผู้หญิงคนอื่น” ร่างเล็กพูดจบก็เปิดประตูรถและแทรกตัวเข้าไปทันที พายุเปิดประตูอีกฝั่งหนึ่งและพุ่งตัวเข้ามาหาเธอ“ทำอะไร ไปฝั่งตัวเองโน้น”“ดื้อมากนักใช่ไหม งั้นมาทำกันตรงนี้ไหมที่รัก”“ที่รักห่าอะไรของพี่ เลิกกันแล้ว เลิกกันไปแล้ว ได้ยินชัดหรือยัง”“ก็บอกว่าไม่เลิก”“เอ๊ะ! พูดจาไม่รู้เรื่องเลยวะ”ต้นข้าวพูดออกไปด้วยท่าทางหงุดหงิด เธอจะหมุนตัวและเปิดประตูออกไป แต่พายุดึงให้เธอนอนราบไปกับเบาะรถ และมาคร่อมเธอเอาไว้“ทำอะไรอีก เหนื่อยแล้วนะ!” เสียงของต้นข้าวพูดออกไป“ก่อนจะได้รถมา ชวนพี่ทำบนรถไม่ใช่หรือไง ลองไหม?”“ไม่ลอง ออกไปเลย”“นิดเดียว เธอบอกเองว่าไม่กี่นาทีพี่ก็เสร็จ มาพิสูจน์กันไหม”“พิสูจน์บ้าบออะไรของพี่ ข้าวรีบ”พายุไม่สนใจเธอ เขาปัดชายกระโปรงเธอให้ถลกขึ้นมาจนเห็นกางเกงในตัวจิ๋ว เสียงเข้มพูดออกไ

หนึ่งอาทิตย์ต่อมาร่างเล็กของต้นข้าวนั่งอยู่ในห้องเรียน เธอไม่มีสติและพูดน้อยมาตั้งแต่วันนั้น และจนถึงตอนนี้ เธอยังไม่ได้เจอกับพายุเลย เขาไม่โทร ไม่แชต ไม่ติดต่อและไม่มาหาเธอ“ไปหาอะไรกินกันหลังเลิกเรียนไหมข้าว?” วินที่นั่งข้างกันลองพูดชวนอีกครั้ง เขาชวนเธอมาทุกวัน แต่เพื่อนตัวเล็กปฏิเสธเขาตลอด ต้นข้าวหันไปมองเพื่อนและพูดออกไปอย่างคนไร้ชีวิตชีวา“อื้ม ได้สิ” ทั้งวินและมายด์ต่างมองหน้ากัน เพราะตอนนี้ต้นข้าวซึมมากกว่าตอนที่เลิกกับพายุช่วงแรก ๆ อีก# โรงอาหารกลางร่างเล็กและเพื่อนเดินมานั่งที่โต๊ะ วินอาสาไปซื้อข้าวให้ทั้งสองสาวเอง ต้นข้าวนั่งมองอะไรไปเรื่อย ไม่ได้มีจุดหมายอะไรเสียงฮือฮาดังขึ้นจากมุมหนึ่ง ต้นข้าวและมายด์หันไปมอง แต่สิ่งที่เห็นทำให้ต้นข้าวชะงักค้างไปภาพของพายุที่เดินเอาแขนพาดไว้กับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งคนนั้นไม่ใช่พี่สาวเธอ และเธอไม่คุ้นหน้ามาก่อน เขาเดินมากับกลุ่มเพื่อนเขาและเดินยิ้มแย้มพูดคุยกับผู้หญิงคนนั้นด้วยท่าทางสนิทสนม มายด์รีบหันมาทางเพื่อนและพูดถามออกไป“ข้าว แกโอเคไหม?”ต้นข้าวไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เธอมองไปทางพายุเป็นจุดเดียว พายุหันมาเห็นและสบตาเธอแค่เสี้ยววินาที

ความเงียบเป็นสิ่งเดียวที่มีตอนนี้ ต้นข้าวพูดจบก็เบี่ยงตัวจะเดินกลับเข้าร้าน“อ๊ะ!” ร่างเล็กขาพลิกและเซล้มไปกระแทกพื้นอย่างแรง“ข้าว!” เสียงของพายุพูดขึ้น เขาพุ่งตัวเข้ามาประคองจะช่วยเธอ แต่ต้นข้าวผลักเขาอย่างแรงจนพายุล้มไปนั่งกับพื้นเหมือนกัน“อย่ามาโดนตัวข้าว ข้าวรังเกียจพี่ขนาดไหน ไม่รู้หรือไง!” ต้นข้าวพูดออกไปด้วยท่าทางโมโห เธอยกมือขึ้นมาดูเพราะรู้สึกแสบ แผลที่เกิดขึ้นตรงนี้มันไม่ได้เกิดจากที่เธอล้ม แต่เกิดตอนเธอดึงกระชากสร้อยเมื่อกี้พายุหลุบมองที่มือเธอ และจะเข้ามาอีกครั้ง แต่เสียงของวินดังขึ้นมาก่อน“ข้าว!” วินรีบวิ่งมาตรงต้นข้าว เขาจับมือเธอมายกขึ้นมาดูและพูดด้วยความเป็นห่วง “เกิดอะไรขึ้น ทำไมเป็นแผลขนาดนี้” วินหันไปมองทางพายุและคิดว่าเขาเป็นคนทำ ต้นข้าวจับที่แขนเพื่อนเอาไว้และรีบพูดออกไป“กลับกันเถอะวิน”“แต่...”“…ข้าวเหนื่อยแล้ว วันนี้ข้าวไม่อยากนอนที่ห้องตัวเอง ไปนอนที่ห้องวินได้ไหม” ต้นข้าวพูดสวนออกไป และตั้งใจพูดทุกอย่างด้วยความประชดชีวิต พายุมองตาแข็งมา จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืน และกดสายตามามองเธอ“วินช่วยประคองนะ” วินกำลังจะช่วยประคองต้นข้าวให้ลุกขึ้นมา แต่ต้นข้าวพูดออกมาอ