All Chapters of One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก: Chapter 1 - Chapter 10

หลังจากที่พายุและเพื่อน ๆ ได้รับคำท้ากันแล้ว ทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปทางใครทางมัน พายุเองไม่ได้สนใจเรื่องเกมนั้นอยู่แล้ว แม้ว่าตัวเองจะเป็นคนยกเกมนั้นขึ้นมาเล่นก็ตาม ร่างสูงเดินลงมาที่ชั้นล่าง ก่อนจะเดินไปยังลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ และเตรียมเดินไปทางรถของตัวเองด้วยท่าทางสบายใจ“พี่พายุ” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ขาแกร่งหยุดชะงักและหันมามองทางเสียงนั้นเรียบนิ่ง ต้นข้าวที่ยืนอยู่มองมาทางเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ“ทำไมปล่อยให้ข้าวรอนานขนาดนี้คะ เกือบสามชั่วโมงเลยนะที่ข้าวรอพี่”“แล้วพี่บอกให้เธอรอหรือไงต้นข้าว?”“ความจำพี่สั้นหรือไง? ไหนบอกจะพาข้าวไปนอนที่ห้อง”พายุถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และพูดออกไปด้วยท่าทางรำคาญเล็กน้อย “อยากให้น้าภามาด่าพี่หรือไงข้าว ที่พาลูกสาวเขาไปนอนห้องตัวเอง”“แม่ข้าวเขาไม่รู้หรอก แม่กำลังวุ่นวายเรื่องของพี่ขวัญอยู่”ต้นข้าวกำลังพูดถึงแม่ของเธอและพี่สาวแท้ ๆ อย่าง ‘ขวัญข้าว’ ที่ตอนนี้กำลังจะหมั้นกับแฟนที่คบกันมาได้สักพัก ถึงแม้ว่าพี่สาวของเธอจะยังอยู่แค่ปีสี่ก็ตาม แต่แฟนของพี่เธอก็เข้ามาขอขวัญข้าวไว้ และดูท่าว่าแฟนพี่สาวของเธอจะรวยและมีพร้อมทุกอย่างแล้วพายุนิ่งชะงักไปทันทีที่ได้ย

ต้นข้าวเริ่มรู้สึกชาที่ริมฝีปาก เพราะพายุยังไม่หยุดบดเบียดและดูดดึงมัน“อื้อ~ หะ หายใจไม่ออก” เสียงอู้อี้พูดขึ้นทันทีเมื่อมีช่องว่างให้หายใจ พายุดันให้ร่างเล็กนอนราบไปกับเตียงนอน เขาขึ้นมาคร่อมด้านบนเอาไว้ ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกจับกดลงไปบนเตียงนุ่มจนเธอขยับหนีไปไหนไม่ได้ต้นข้าวสมองขาวโพลน เธอที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อนทำได้เพียงขยับปากตามแบบที่เขาทำ พายุสอดลิ้นสากเข้ามาด้านในโพรงนุ่มและเกี่ยวพันอวัยวะเดียวกันอย่างชำนาญ ต้นข้าวยอมปล่อยตัวเองให้เขาทำตามใจเท่าที่ต้องการ เพราะเธอชอบเขามากจนยอมแรกทุกอย่างให้เขา แม้แต่ว่าบริสุทธิ์ของตัวเอง“อื้ม~” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอของคนด้านบน ฝ่ามือหนาของเขาเริ่มลูบไล้และบีบเคล้นตามตัวของคนตัวเล็กมาเรื่อย ๆ พายุกระชากเสื้อนักศึกษาออกอย่างแรง จนกระดุมมันขาดและกระเด็นลงบนพื้นห้อง“อื้อ~” ต้นข้าวพูดประท้วงไปอีกครั้ง เพราะเธอกำลังจะขาดอาการหายใจร่างสูงผละจูบออกมา และโน้มเข้าไปดูดดึงที่ผิวขาวตรงซอกคอ ต้นข้าวหลับตาแน่นเคลิ้มไปกับสัมผัสที่เขามอบมาให้ พายุเลื่อนตัวต่ำลงไปเรื่อย ๆ เขาพรมจูบตั้งแต่ซอกคอและลากยาวลงมาจนถึงเนินหน้าอกอวบ เขาใช้ปากดูดลงไปแรง ๆ ตร

ต้นข้าวรู้สึกว่าจูบครั้งนี้ของเขามันแปลกทั้งรสชาติและจังหวะที่เขามอบลงมาให้ ร่างเล็กสมองเริ่มขาวโพลน พายุจูบและดูดดึงริมฝีปากเธออยู่อย่างนั้น ฝ่ามือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างเล็ก เมื่อทำจนพอใจพายุผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่งและมองคนตัวเล็กที่ใบหน้าเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ“พี่ไม่ได้กินน้ำเปล่าใช่ไหม?” ร่างเล็กถามออกไปทันทีเมื่อปากเป็นอิสระ“ห้องนี้ไม่มีน้ำเปล่า”ต้นข้าวสะบัดหน้าแรง ๆ และดันที่ไหล่กว้างให้ออกห่างตัวเองเล็กน้อย เธอพูดออกไปอีกครั้ง “พี่ก็รู้ว่าข้าวกินเหล้าไม่ได้ แค่นิดเดียวก็มึนหัวแล้ว”“แล้ว?”“แต่ข้าวต้องกลับห้อง”“ก็นอนนี้”ร่างเล็กชะงักไปทันทีที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เธอมองหน้าเขานิ่งและลองพูดอะไรบางอย่างออกไปดู “ชอบข้าวแล้วหรอ?”พายุเงียบนิ่งไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาปัดมือเธอทั้งสองข้างออกและโน้มตัวลงไปทาบทับอีกครั้ง เสียงทุ้มพูดใกล้ ๆ“ปกติพี่ไม่ชอบกินข้าว แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้อยากกิน”“ข้าวมีประโยชน์นะ สารอาหารเยอะ ใคร ๆ ก็หยิบมากินเป็นมื้อหลัก”ร่างเล็กพูดออกไปทั้งที่ยังเวียนหัวอยู่เล็กน้อย พายุยกยิ้มมุมปากและมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก้านนิ้วของเขาถูกยกขึ้นมาลูบที่แก้มเนียนเ

# หน้าคลับแห่งหนึ่งรถของพายุคลับมาจอดด้านข้างคลับ ต้นข้าวลงมาจากรถก็จัดการหน้าผมตัวเอง และยื่นหมวกคืนเขาไป เสียงหวานถามออกไปอีกครั้ง“พี่จะไม่มารับข้าวจริงหรอ?”“อืม ต้องไปดื่มกับพวกไอ้วายุ ไม่รู้จะได้กลับห้องหรือเปล่า”ต้นข้าวงอแงอีกครั้ง เธอจับที่มือของร่างสูงเอาไว้และกระทืบเท้าไปมาแรง ๆ ด้วยความหงุดหงิด “แต่ข้าวอยากไปนอนกับพี่คืนนี้” ร่างเล็กยกมือเขามาทาบไว้กับแก้มตัวเองและลองอ้อนเขาดูแบบที่ผู้หญิงคนอื่นชอบทำ“เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่าลืม สถานะคืออะไรอย่าลืม คำพูดตัวเองจำได้หรือเปล่า?”“ย้ำจังเลยนะ! ชอบจังเลยที่เห็นข้าวเสียใจ วันไหนข้าวไม่ง้อแล้วจะรู้สึก”“รอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวเลย” พายุพูดออกมาและยักคิ้วให้เธอไปหนึ่งที“ไอ้จิ๋ว” เสียงของใครบางคนดังขึ้นด้านหลังของทั้งคู่ ต้นข้าวหันไปมองและปล่อยมือพายุทิ้งไป ดวงตาคมหลุบมองเธอแวบหนึ่งและหันกลับไปมองตามเสียง“อ้าววิน ทำไมวันนี้มาเร็ว” เสียงของต้นข้าวพูดทักทายเพื่อนสนิทไป วินหันมามองทางพายุแค่เสี้ยววิ และเดินมาหยุดข้างคนตัวเล็ก วินยกแขนขึ้นมาวางบนไหล่เล็กของต้นข้าวและกอดคอเอาไว้แน่น“ข้าวนั้นแหละมาช้า วินมาถึงเวลาปกติเลยครับคนสวย” วินพู

เช้าวันต่อมาร่างเล็กของต้นข้าวที่อยู่ในสภาพตื่นไม่เต็มตา เธอยืนอยู่ในลิฟต์ของคอนโดตัวเองโดยข้างกันมีพายุที่ยืนอยู่ ต้นข้าวเกาะแขนเขาเอาไว้และเอาหน้าไปซบพร้อมพูดออกไป“ง่วง!”พายุหลุบมองคนที่ตัวเล็กกว่าและส่ายหน้า “เมื่อคืนเธอนอนก่อนแท้ ๆ จะง่วงอะไรนัก”“ก็พี่นั้นแหละกวน ทำแบบนั้นใครมันจะไปนอนหลับ” ต้นข้าวเงยหน้ามามองเขาและพูดออกไปต่อ “เจ็บไปหมดแล้ว ปกติพี่ทำถี่ขนาดนี้เลยไหม?”“ก็ปกติ”“แล้วพวกผู้หญิงของพี่เขารับไหวหรอ”“ไม่เคยถาม เพราะจำใครไม่ได้เลย”“มั่วขนาดนี้ จะเอาโรคมาติดข้าวหรือเปล่า?”“คนสวย พี่ไม่เคยสดกับใครครับ ไม่ต้องห่วง”“สดกับข้าวสิ อยากลอง” พายุยกมือขึ้นมาดีดหน้าผากเธอแรง ๆ เป็นการเตือนที่กล้าพูดจาแบบนี้“ท้องขึ้นมา พี่ไม่รับผิดชอบนะบอกก่อน”“ใจร้าย” ต้นข้าวปล่อยแขนเขาออกและกอดอกตัวเองไว้ พร้อมพูดออกไปด้วยท่าทางเคืองเขาเล็กน้อย “ข้าวไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องหรอก อนาคตพ่อของลูกข้าวไม่ใช่พี่แน่นอน”“หึ!” พายุสบถในลำคอออกมาและหันไปสนใจอย่างอื่นในลิฟต์แทน“สามีข้าวในอนาคต ข้าวดูไว้แล้วว่าอยากได้แบบไหน ข้าวจะเอาให้ตรงข้ามกับพี่ทุกอย่างเลย”“ทำไม? กลัวเอากับมันอยู่ และนึกถึงหน้าผ