All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 91 - Chapter 100

บานประตูถูกผลักออกอย่างช้าๆ แสงสีเทาของยามใกล้รุ่งสาดเข้ามาตามช่องว่าง ลมหนาวพัดผ่านธรณีประตูจนผ้าม่านบางด้านข้างไหวเบาๆ หลี่จิ้งเหยียนก้าวเข้ามาในตำหนัก พระองค์ทอดพระเนตรไปรอบห้องที่เงียบสนิท ก่อนหยุดสายพระเนตรลงที่แท่นบรรทม หลังม่านสีเข้ม มีเงาร่างของสตรีผู้หนึ่งนอนนิ่งอยู่ “จุดไฟ” “พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีรีบจุดตะเกียงตามรับสั่ง แสงสีทองค่อยๆ ส่องสว่างขึ้นทีละดวง เผยให้เห็นเครื่องเรือนภายในตำหนักที่ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทว่าความเรียบร้อยนั้นกลับยิ่งทำให้บรรยากาศดูผิดปกติ เพราะไม่มีนางกำนัล เสียงเตรียมน้ำร้อน ถาดอาหารเช้า หรือแม้แต่กลิ่นยาต้มที่ควรลอยอยู่ในอากาศ หลี่จิ้งเหยียนก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ เกากงกงรีบตามเสด็จเข้ามา ก่อนหยุดอยู่ห่างจากแท่นบรรทมเพียงไม่กี่ก้าว “ฝ่าบาท...” เขาเอ่ยอย่างระมัดระวัง “บางทีเซี่ยกุ้ยเฟยอาจยังทรงบรรทมอยู่ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” หลี่จิ้งเหยียนไม่ได้ตรัสตอบ พระองค์เพียงยกพระหัตถ์ขึ้นเล็กน้อยเกากงกงเข้าใจความหมายทันที จึงก้าวไปข้างหน้าและค่อยๆ แหวกม่านออก ผ้าม่านสีเข้มถูกเปิดออกทีละน้อย

หลี่จิ้งเหยียนชะงักไปทันที พระพักตร์ที่เคยเย็นชาเมื่อครู่พลันแข็งค้าง ดวงพระเนตรไหววูบเพียงเสี้ยวลมหายใจ ก่อนจะกลับมาเรียบนิ่งดังเดิม ทว่าการเปลี่ยนแปลงนั้นไม่อาจรอดพ้นสายตาของเซี่ยเยว่หลันไปได้ พระองค์รู้เรื่อง หรืออย่างน้อยก็ต้องรู้บางส่วนไม่เช่นนั้น คำถามของนางคงไม่ทำให้พระองค์มีสีหน้าเช่นนี้ “ฝ่าบาท...” เซี่ยเยว่หลันเอ่ยขึ้นอีกครั้ง “หม่อมฉันเพียงต้องการทราบว่า...” “ฝ่าบาท!” เสียงขันทีจากด้านนอกดังแทรกขึ้นอย่างเร่งร้อน “มีฎีกาด่วนจากกองทัพตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่จิ้งเหยียนหันพระพักตร์ไปทางประตูทันที “นำเข้ามา” ขันทีรีบก้าวเข้ามาคุกเข่า ก่อนยกฎีกาในมือขึ้นถวายด้วยสองมือ “แม่ทัพชายแดนส่งฎีกาด่วน รายงานว่าพบความเคลื่อนไหวผิดปกติบริเวณเส้นทางตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ อีกทั้งยังมีข่าวว่ากลุ่มคนติดอาวุธกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้เมืองชายแดน” หลี่จิ้งเหยียนรับฎีกามาเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สีพระพักตร์ของพระองค์เปลี่ยนไปเล็กน้อย คราวนี้ไม่ใช่ความเย็นชา แต่เป็นความเคร่งเครียดที่ไม่อาจปิดบัง เซี่ยเยว่หลันมองทุกการเคลื่อนไหวของพ

“เช่นนั้นเจ้าก็ปฏิเสธว่าไม่รู้จักถุงเงินใบนี้?” เซี่ยเยว่หลันวางถุงเงินสีแดงเข้มลงบนโต๊ะ บนถุงปักลายดอกโบตั๋นสีแดงเข้ม ซึ่งเป็นลายประจำตำหนักฉ่งอ้าย ซูหว่านหนิงมองถุงเงินนั้นด้วยใบหน้าซีดขาว “นี่...นี่อาจเป็นของผู้ใดก็ได้” “จริง” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “แต่ถุงเงินใบนี้มีตราประจำตำหนักของเจ้า และข้างในยังมีป้ายหยกที่สลักชื่อของเจ้าอยู่” ซูหว่านหนิงรีบถอยหลังหนึ่งก้าว “เป็นไปไม่ได้!” “เป็นไปไม่ได้หรือ?” เซี่ยเยว่หลันหันไปสั่งชิงหลัว “นำป้ายหยกออกมาให้ทุกคนดู” ชิงหลัวเปิดถุงเงิน หยิบป้ายหยกชิ้นเล็กออกมา บนป้ายสลักอักษร ‘หว่านหนิง’ อย่างชัดเจน ซูหว่านหนิงจ้องป้ายหยกนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ นางจำได้ดีว่าป้ายหยกชิ้นนี้หายไปจากห้องของนางเมื่อสองวันก่อน ตอนนั้นนางคิดว่าเป็นเพียงความสะเพร่าของนางกำนัลแต่แท้จริงแล้ว... “เจ้า...” ซูหว่านหนิงหันไปมองชุ่ยอวิ๋นด้วยแววตาโกรธแค้น ชุ่ยอวิ๋นรีบคุกเข่าลง “เหนียงเหนียงโปรดไว้ชีวิตด้วยเพคะ! หม่อมฉันเพียงทำตามคำสั่งของท่าน!”

ประตูตำหนักไทเฮาเปิดออกในเวลานั้นเอง นางกำนัลคนสนิทของไทเฮาก้าวออกมา ก่อนกวาดตามองซูหว่านหนิงที่นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น แล้วมองเซี่ยเยว่หลัน “เซี่ยกุ้ยเฟย ไทเฮามีรับสั่งให้เข้าเฝ้าเพคะ” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า “นำทางเถิด” นางเดินผ่านซูหว่านหนิงไปโดยไม่หันกลับมามอง ทว่าเมื่อก้าวถึงบันไดหน้าตำหนัก นางกลับหยุดฝีเท้า แล้วเอ่ยโดยไม่หันหลัง “ส่วนซูไฉเหริน...ให้นางคุกเข่าอยู่ที่นี่จนกว่าไทเฮาจะมีรับสั่ง หากนางขัดขืนให้จับกุมไว้ทันที" ซูหว่านหนิงเบิกตากว้าง “เซี่ยเยว่หลัน! เจ้าไม่มีสิทธิ์!” เซี่ยเยว่หลันจึงหันกลับไปยิ้มให้เป็นครั้งสุดท้าย “ข้ามีสิทธิ์หรือไม่ อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้” จากนั้นนางจึงก้าวเข้าไปในตำหนักไทเฮา ทิ้งซูหว่านหนิงไว้กลางลาน ท่ามกลางสายตาของผู้คนทั้งวังและเป็นครั้งแรกที่ซูหว่านหนิงได้ตระหนักว่า...การถูกตบต่อหน้าคนมากมายยังไม่ใช่สิ่งที่น่าอับอายที่สุด สิ่งที่น่าอับอายยิ่งกว่านั้น คือการที่ไม่มีใครกล้ายืนอยู่ข้างนางอีกแล้ว เซี่ยเยว่หลันก้าวเข้าไปในตำหนักไทเฮาอย่างสงบนิ่ง ภายในตำหนักอบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ เสียงเคร

เซี่ยเยว่หลันก้าวออกจากตำหนักไทเฮาได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็เห็นสตรีผู้หนึ่งยืนรออยู่ใต้ชายคาด้านหน้า มู่เฟย อีกฝ่ายสวมอาภรณ์สีม่วงเข้ม ปักลายดอกโบตั๋นด้วยดิ้นเงิน ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนหวาน ทว่าดวงตากลับเต็มไปด้วยการหยั่งเชิง ข้างกายมู่เฟยมีนางกำนัลติดตามอยู่เพียงสองคน ราวกับตั้งใจมายืนรอพบเซี่ยเยว่หลันโดยเฉพาะ “เซี่ยกุ้ยเฟย” มู่เฟยเอ่ยทัก ก่อนยอบกายลงเพียงเล็กน้อย “ช่างบังเอิญจริงๆ เพคะ” เซี่ยเยว่หลันหยุดฝีเท้า มองอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง “มู่เฟยกำลังรอข้าอยู่หรือ?” “หม่อมฉันเพียงผ่านมาเท่านั้นเพคะ” “เช่นนั้นก็ดี” เซี่ยเยว่หลันทำท่าจะเดินผ่านไป ทว่ามู่เฟยกลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงคล้ายพูดเล่น “สงสัยข่าวลือในวังคงผิดเพี้ยนไปมากนะเพคะ” เซี่ยเยว่หลันหยุดลงอีกครั้ง มู่เฟยยกพัดขึ้นปิดริมฝีปาก รอยยิ้มยังคงอยู่บนใบหน้า “ก่อนหน้านี้ผู้คนต่างพูดกันว่าเซี่ยกุ้ยเฟยสิ้นอำนาจแล้ว ฝ่าบาทไม่ทรงโปรดปรานเช่นแต่ก่อน และคงไม่มีวันกลับมายืนอยู่ในจุดเดิมได้อีก” นางเว้นจังหวะ ก่อนปรายตามองไปยังประตูตำหนักไทเฮา “แต่วันนี้กลับสามารถทำอำนาจบาตรใหญ่ ลงโท