Tous les chapitres de : Chapitre 111 - Chapitre 120

รุ่งเช้าวันต่อมา หิมะบางเบาโปรยลงเหนือชายคาตำหนักชิงอวิ๋น เกล็ดสีขาวตกกระทบกิ่งเหมยที่กำลังผลิดอก กลีบสีแดงเข้มถูกหิมะเกาะจนดูคล้ายหยดโลหิตบนผืนผ้าขาวบริสุทธิ์ ลมหนาวพัดผ่านระเบียงยาว ส่งเสียงกระดิ่งทองแดงใต้ชายคาดังกรุ๋งกริ๋งเป็นจังหวะเนิบช้า ช่างดูคล้ายวันที่นางเคยสูญเสียหลี่จิ้งเหยียนไป ภายในห้องบรรทม เซี่ยเยว่หลันนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง นางไม่ได้แต่งองค์ด้วยสีแดงหรือสีชมพูอย่างที่เคยเป็น ไม่ได้สวมปิ่นหงส์ทองคำที่หลี่จิ้งเหยียนพระราชทานในวันครบรอบการอภิเษก และไม่ได้เลือกเครื่องประดับล้ำค่าที่สะท้อนแสงจนผู้คนต้องเหลียวมอง วันนี้นางสวมชุดผ้าไหมสีขาวหม่นปักลายกิ่งเหมยด้วยด้ายสีเงินเรียบง่าย สุขุม และเย็นเยียบ ชิงหลัวยืนอยู่ด้านหลัง มือถือหวีหยกค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาจับจ้องเงาสะท้อนของผู้เป็นนายผ่านกระจกทองเหลือง “พระสนมจะไม่ทรงสวมปิ่นหงส์จริงหรือเพคะ?” เซี่ยเยว่หลันมองปิ่นทองคำที่วางอยู่บนถาดไม้จันทน์ "ปิ่นหงส์นั่นหายไปนานมากแล้ว...เฉกเช่นใจคน" นางหยิบปิ่นมุกลวดลายหงส์อีกอันที่งดงามอย่างยิ่ง หงส์ตัวเล็กกางปีกโอบ

หลี่จิ้งเหยียนก้าวลงจากแท่นประทับด้วยพระองค์เอง ก่อนยื่นพระหัตถ์ให้นาง ซูเฟยวางมือลงบนพระหัตถ์นั้นอย่างอ่อนหวาน ภาพนั้นทำให้เสียงกระซิบรอบด้านดังขึ้นเบาๆ เซี่ยเยว่หลันยังคงนิ่ง หลี่จิ้งเหยียนเหลือบมองนางอีกครั้ง พระองค์รอคอย รอให้แววตาของนางสั่นไหว รอให้นางเผยความหึงหวง รอให้นางเดินเข้ามาทวงถามว่าทำไมพระองค์จึงทำเช่นนี้ แต่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น เซี่ยเยว่หลันเพียงก้าวออกไปข้างหน้า ถือกล่องไม้จันทน์ใบเล็กในมือ “หม่อมฉันมีของขวัญมอบให้แก่ซูเฟยเพคะ” ซูเฟยยิ้มทันที “กุ้ยเฟยทรงเมตตาเกินไปแล้วเพคะ” เซี่ยเยว่หลันส่งกล่องให้ขันที ก่อนกล่าว “เปิดดูเถิด” ขันทีเปิดฝากล่องออก ภายในเป็นหนังสือปกสีแดงเข้มเล่มหนึ่ง ซูเฟยหยิบขึ้นมา พลิกดูอย่างไม่เข้าใจ “นี่คือ…” “ข้อกำหนดและธรรมเนียมของฝ่ายใน” เซี่ยเยว่หลันตอบ รอยยิ้มบนใบหน้าซูเฟยค่อยๆ แข็งขึ้น “กุ้ยเฟยหมายความว่าอย่างไรเพคะ?” “เจ้าเพิ่งได้รับตำแหน่งเฟย ย่อมต้องเรียนรู้กฎระเบียบให้มากกว่าเดิม” เซี่ยเยว่หลันมองนางตรงๆ “ตำแหน่งที่สูงขึ้น

เซี่ยเยว่หลันในวันนี้ หัวใจของนางไม่เหลือสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยวอีกแล้ว ความจริงจึงกลายเป็นสิ่งเดียวที่นางไม่อาจปล่อยมือได้ ทว่าเพียงก้าวแรกที่กลับถึงตำหนักชิงอวิ๋น นางก็พบว่าความจริงมิได้รอคอยให้นางเป็นฝ่ายตามหาอยู่เงียบๆ มันกำลังเดินเข้ามาหานางด้วยตัวของมันเอง “เหนียงเหนียง!” เสียงของขันทีผู้หนึ่งดังขึ้นจากหน้าตำหนัก ชิงหลัวที่กำลังจะประคองเซี่ยเยว่หลันเข้าไปด้านในชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับไปมองเห็นขันทีจากกองคลังหลวงยืนคุกเข่าอยู่ข้างบันได ใบหน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก ราวกับเพิ่งพบเห็นบางสิ่งที่ไม่ควรพบเห็น “มีเรื่องใด?” เซี่ยเยว่หลันถาม ขันทีผู้นั้นก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม “ทูลเหนียงเหนียง กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องกราบทูลพ่ะย่ะค่ะ” “เข้ามาพูดด้านใน” “มิได้พ่ะย่ะค่ะ!” คำปฏิเสธที่ดังขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้ชิงหลัวขมวดคิ้ว ขันทีผู้นั้นรีบก้มศีรษะลงจนหน้าผากแทบแตะพื้น “กระหม่อมไม่กล้าเข้าไปพ่ะย่ะค่ะ เรื่องนี้…เรื่องนี้ต้องกราบทูลเป็นการส่วนพระองค์เท่านั้น” เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างพิจารณา เสื้อผ้าของขันทีผู้นี้เปียกชื้นตรงชายแขนเสื้อ รองเท้าด้

คำพูดของหลี่เซวียนทำให้เซี่ยเยว่หลันเงียบไป หิมะยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย เกล็ดสีขาวเกาะอยู่บนบ่าของเขาและปลายผมสีดำ แม้บุรุษตรงหน้าจะมีสีหน้าเรียบเฉย ทว่าลมหายใจที่พ่นออกมากลับกลายเป็นไอขาวจางๆ อย่างเห็นได้ชัด เซี่ยเยว่หลันเหลือบมองเสื้อคลุมของเขา มันบางเกินไปสำหรับอากาศเช่นนี้ “อากาศหนาวเพียงนี้ อ๋องเจ็ดเสด็จมายืนตากหิมะเพื่อกล่าวคำเตือนหม่อมฉันเพียงเท่านี้หรือเพคะ?” หลี่เซวียนก้มมองเสื้อคลุมของตนเอง ก่อนยกยิ้มมุมปาก “ข้าเห็นว่ากุ้ยเฟยยังทรงมีแรงประชดคนอื่นอยู่ ก็คงไม่จำเป็นต้องเป็นห่วง” “เช่นนั้นพระองค์ก็ทรงเข้าใจผิดแล้วเพคะ” “เข้าใจผิดเรื่องใด?” “หม่อมฉันไม่ได้ประชด เพียงแต่เห็นว่าพระองค์กำลังจะกลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งอยู่หน้าตำหนักของหม่อมฉันเท่านั้น” ชิงหลัวที่ยืนอยู่ด้านข้างก้มหน้าลงทันทีเพื่อซ่อนรอยยิ้ม หลี่เซวียนหัวเราะเบาๆ แต่เสียงหัวเราะนั้นกลับขาดหายไปเมื่อเห็นใบหน้าของเซี่ยเยว่หลันชัดเจนขึ้นใต้แสงโคม นางยังคงสงบนิ่งดังเดิม ทว่าความสงบนั้นมิใช่ความมั่นคง หากเป็นความเหนื่อยล้าที่ถูกกดทับไว้จนแน

เซี่ยเยว่หลันมองหลี่เซวียนนิ่ง คำถามที่นางเพิ่งเอ่ยออกไป ก็ทำให้นางรู้สึกระคายในใจเช่นกัน นางเกลียดความรู้สึกอ่อนแอ ยิ่งคิดว่าครั้งหนึ่งเคยคิดจะปลิดชีพตนต่อหน้าคนตรงหน้า นางยิ่งรู้สึกอับอายในใจยิ่งนัก “แต่หม่อมฉันรู้สึกเช่นนั้น” “ความรู้สึกของพระองค์ไม่ใช่ความจริงเสมอไป” “แล้วความจริงคืออะไร?” หลี่เซวียนยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงอย่างช้าๆ “ความจริงคือ พระองค์ยังนั่งอยู่ตรงนี้ ยังคิดหาทางเปิดโปงคนที่ทำร้ายตระกูลเซี่ย และยังกล้าปฏิเสธอำนาจของฮ่องเต้ต่อหน้าพระพักตร์” เขามองนางตรงๆ “คนเช่นนี้ไม่ใช่คนที่น่าสมเพช หากจะเรียกให้ถูกต้องบอกว่าน่าชื่นชมเสียมากกว่า” เซี่ยเยว่หลันกำมือแน่นใต้โต๊ะ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่พิธีในวันนี้ที่นางรู้สึกว่า ลมหายใจของตนเองไม่หนักอึ้งจนเกินไป นางไม่ได้ดีขึ้น ไม่ได้หายเจ็บ แต่เพียงมีใครสักคนยืนยันว่า นางยังไม่ได้พ่ายแพ้ ด้านนอก เสียงฝีเท้าขององครักษ์ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ ก่อนชิงหลัวจะเดินเข้ามาคุกเข่ารายงาน “เหนียงเหนียง มีคนส่งข่าวมาจากประตูตะวันออกเพคะ” เซี่ยเยว่หลันหันไปมอง “ว่าอย่างไร?”