جميع فصول : الفصل -الفصل 80

"ไทเฮาทรงห่วงพระอาการของกุ้ยเฟย จึงเสด็จมาเยี่ยมพระองค์ด้วยพระองค์เอง! เปิดประตู!" ชิงหลัวหน้าซีดจนแทบหมดสี เซี่ยเยว่หลันหันไปสบตาหลี่เซวียนเพียงเสี้ยวอึดใจทั้งสองต่างเข้าใจตรงกันว่า ครั้งนี้หากพลาดเพียงก้าวเดียวมิใช่เพียงชื่อเสียงของกุ้ยเฟยที่จะพังทลาย แต่อ๋องเจ็ดเองก็อาจถูกกล่าวหาว่าลอบเข้าตำหนักในของฮ่องเต้ซึ่งมีโทษถึงชีวิต หลี่เซวียนสบตาเซี่ยเยว่หลันเพียงชั่วครู่ จากนั้นเขากลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "ไม่ต้องหลบแล้ว" เซี่ยเยว่หลันชะงัก "พระองค์..." "ยิ่งหลบ ยิ่งผิด ยิ่งน่าสงสัย...นี่ก็จะยามซื่อแล้ว" เขายกมือจัดชายอาภรณ์สีดำของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนปลดผ้าคลุมหน้าที่ใช้ปกปิดเมื่อคืนออก เผยใบหน้าหล่อเหลาสงบนิ่งดังเดิม จากนั้นจึงเดินไปหยิบพัดหยกที่วางอยู่บนชั้นหนังสือมาไว้ในมือ เพียงพริบตาเดียวบุรุษที่เคยเป็นเงาในราตรี ก็กลับกลายเป็นอ๋องเจ็ดผู้สุขุม สง่างาม ราวกับเพิ่งเดินเข้าตำหนักมาเมื่อครู่นี้ เขาหันมองชิงหลัว "เปิดประตู" ชิงหลัวอ้าปากค้าง "แต่..." "ทำตามที่ข้าบอก" น้ำเสียงหนักแน่นจนไม่มีผู้ใดกล้าคัดค้าน ชิงหลัวรีบสูดล

ตำหนักชิงอวิ๋นกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลังจากไทเฮาเสด็จกลับไปพร้อมฮ่องเต้ เสียงฝีเท้าของขบวนเสด็จค่อยๆ ห่างออกไปจนไม่ได้ยิน เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งอยู่บนเตียง สายตาจับจ้องไปยังประตูตำหนักที่ปิดลงแล้ว ในใจของนางยังคงวนเวียนอยู่กับพระบัญชาของไทเฮา ตั้งแต่วันนี้อ๋องเจ็ดสามารถนำโอสถเข้ามาในตำหนักชิงอวิ๋นได้อย่างเปิดเผย ไม่จำเป็นต้องลอบเข้ามา ไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนและไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตเหมือนเมื่อคืนอีก "ไทเฮาทรงตั้งใจช่วยพวกเราจริงหรือ" นางเอ่ยขึ้นในที่สุด หลี่เซวียนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลหันกลับมา "ข้าเองก็ไม่แน่ใจ ไม่อาจหยั่งใจเบื้องลึกของเสด็จแม่ได้" เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว "แต่ถึงอย่างไรครั้งนี้ก็เหมือนพระองค์ทรงช่วยเรา" "ใช่" หลี่เซวียนเดินกลับมาหยุดข้างเตียง "และนั่นต่างหากที่ยิ่งน่าระวัง" หญิงสาวเงยหน้ามองเขา "เพราะเหตุใดกัน" "เพราะในวังหลวง..." เขาเอ่ยช้าๆ "ไม่มีสิ่งใดที่เรียกว่าความช่วยเหลือโดยไม่มีเหตุผล” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป หลี่เซวียนทอดสายตาไปยังประตูที่ฮ่องเต้เพิ่งเสด็จออกไป "เสด็จแม่ไ

ตำหนักจัดงานเลี้ยงในยามค่ำคืนสว่างไสวราวกับกลางวัน โคมแดงนับร้อยแขวนเรียงรายไปตามระเบียงยาว เสียงดนตรีดังแผ่วเบา กลิ่นดอกไม้หอมอบอวลไปทั่วสวนหลวง เหล่าขุนนางและพระสนมทยอยเดินทางเข้ามายังงาน แต่ทันทีที่เซี่ยเยว่หลันปรากฏตัวขึ้น... บทสนทนาหลายแห่งก็เงียบลง สายตานับไม่ถ้วนหันมาทางนาง บางสายตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ บางสายตาเต็มไปด้วยความระแวดระวังและบางสายตา...กลับมีความผิดหวังที่ปิดไม่มิด เซี่ยเยว่หลันเดินผ่านทุกคนอย่างสงบนิ่งราวกับไม่เห็นสายตาเหล่านั้นแต่ภายในใจ...นางกลับจดจำทุกสีหน้า ทุกปฏิกิริยา ไม่มีใครรู้ว่าในช่วงเวลาที่นอนประชวรอยู่ในตำหนัก นางได้เรียนรู้สิ่งหนึ่งคนที่กลัวเจ้าจะตาย...อาจไม่ได้เป็นคนที่รักเจ้าและคนที่ผิดหวังเมื่อเห็นเจ้ายังมีชีวิตอยู่...ต่างหากที่ควรจับตามองที่สุด "เซี่ยกุ้ยเฟยเสด็จ" เสียงขันทีประกาศดังขึ้น หลายคนรีบค้อมกาย เซี่ยเยว่หลันเดินเข้าไปยังที่นั่งของตนแต่ก่อนที่นางจะนั่งลง...เสียงหนึ่งกลับดังขึ้นจากอีกด้าน "ในที่สุดกุ้ยเฟยก็หายประชวรเสียทีนะเพคะ" น้ำเสียงนั้นอ่อนหวาน ฟังดูเหมือนเป็นความห่วงใยแต่เซี่ยเยว่หลันกลับรู้ทันทีว่า...

เซี่ยเยว่หลันมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน เมื่อครู่นางยังยืนอยู่ดีๆ แต่เพียงไม่กี่ประโยค มู่เฟยกลับกลายเป็นสตรีผู้ถูกกุ้ยเฟยรังแกเสียแล้ว ช่างแสดงได้ดีสมบทบาทจริงๆ หากนางไม่เห็นกับตาว่ามู่หลิงซีจงใจล้มลงเอง นางก็คงเกือบเชื่อไปแล้ว “พี่หญิง...” ซูหว่านหนิงรีบเข้ามาประคองแขนมู่หลิงซี สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ท่านเจ็บตรงไหนหรือไม่?” “ข้าไม่เป็นไร” มู่หลิงซีส่ายหน้าเบาๆ “อย่าได้ทำให้เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่เลย” “แต่...” ซูหว่านหนิงกัดริมฝีปาก สายตาของนางเหลือบมองเซี่ยเยว่หลัน ก่อนจะรีบหลุบลง ท่าทางนั้นทำให้คนรอบข้างยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล เซี่ยเยว่หลันแทบอยากปรบมือให้ หนึ่งคนเล่นบทน่าสงสาร อีกหนึ่งคนเล่นบทน้องสาวผู้ปกป้องพี่ ช่างเข้าขากันเสียจริง ไม่น่าเชื่อว่านางหายจากอาการประชวรมาเพื่อมาเจอละครฉากใหญ่ “หว่านหนิง” มู่หลิงซีเอ่ยเสียงเบา “อย่าพูดอะไรอีก” “แต่พี่หญิง...เมื่อครู่ข้าเห็น...” “ข้าไม่เป็นไร” มู่หลิงซีบีบมือของน้องสาวเบาๆ ราวกับเตือนให้นางหยุดพูด จากนั้นจึงหันไปทางฮ่องเต้ “ฝ่าบาท คืนนี้เป็

มู่หลิงซีสูดลมหายใจเข้าเบาๆ นางเดินไปนั่งลงตรงหน้าโต๊ะพิณอย่างสง่างาม คืนนี้เป็นครั้งแรกที่นางได้ร่วมงานเลี้ยงต่อหน้าคนทั้งวังและเป็นครั้งแรกที่นางได้แสดงฝีมือต่อหน้าฮ่องเต้ นางย่อมไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดมือ ปลายนิ้วเรียวงามแตะลงบนสายพิณ เสียงแรกดังขึ้นกังวานใส ก่อนท่วงทำนองจะค่อยๆ ไหลออกมาอย่างนุ่มนวล เหล่าขุนนางต่างหยุดสนทนา เหล่าพระสนมเองก็หันไปมอง แม้แต่หลี่จิ้งเหยียนยังทอดพระเนตรมู่หลิงซีอยู่ครู่หนึ่ง ซูหว่านหนิงยิ้มอย่างภาคภูมิใจ “พี่หญิงของหม่อมฉันเก่งที่สุดแล้วเพคะ” หลินซิวอี๋เองก็เอ่ยชม “มู่เฟยเหนียงเหนียงทรงบรรเลงได้ไพเราะจริงๆ เพคะ” คำชมดังขึ้นเรื่อยๆ มู่หลิงซีจึงยิ่งตั้งใจเล่น นางรู้ดีว่า...นี่คือช่วงเวลาของนาง ทว่าเซี่ยเยว่หลันกลับนั่งฟังอย่างเงียบๆ นางไม่ได้มีสีหน้าหงุดหงิดไม่ได้แสดงความริษยา ตรงกันข้าม...ริมฝีปากของนางกลับยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เสียงพิณยังคงดังต่อเนื่องจนกระทั่งเซี่ยเยว่หลันเอ่ยขึ้น “ไพเราะจริงๆ” มู่หลิงซีเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “ขอบพระทัยกุ้ยเฟยเพคะ” “แต่...” คำว่า แต่ ทำให้หลายคนหันมามอง เซี่ยเยว่หลันเอียง