All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 81 - Chapter 90

“เกิดอะไรขึ้น?” หลี่เซวียนถามเสียงต่ำ ขันทีที่นำสารเข้ามายังคงคุกเข่าอยู่กลางงานเลี้ยง ใบหน้าซีดเผือดจนเห็นได้ชัดว่าข่าวนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก หลี่จิ้งเหยียนกำกระดาษในพระหัตถ์แน่นขึ้นเล็กน้อย “กองคลังหลวงพบความผิดปกติในการเบิกจ่ายเงิน” พระสุรเสียงเย็นลง “เงินสำหรับจัดซื้อเสบียงของกองทัพตะวันตก...ถูกเบิกออกไปก่อนกำหนด" ทั่วทั้งสวนหลวงเงียบกริบ เหล่าขุนนางที่กำลังสนทนากันอยู่ต่างพากันก้มหน้าลงทันที เรื่องเกี่ยวกับกองทัพ...ไม่มีใครกล้าพูดเล่น หลี่จิ้งเหยียนกวาดพระเนตรไปทั่วงาน “จำนวนเท่าใด?” “สามแสนตำลึงพ่ะย่ะค่ะ” เสียงสูดลมหายใจดังขึ้นเบาๆ จากหลายจุด สามแสนตำลึงไม่ใช่จำนวนที่ขุนนางคนใดสามารถทำเป็นเรื่องเล็กได้ เซี่ยเยว่หลันเองก็ขมวดคิ้ว สามแสนตำลึง...และเป็นเงินของกองทัพตะวันตก นางหันไปมองหลี่เซวียนโดยไม่รู้ตัว อีกฝ่ายสบตากับนางเพียงครู่เดียว ก่อนกล่าวเสียงเบา “เรื่องนี้ไม่ธรรมดา” เยว่หลันพยักหน้าแต่ก่อนที่นางจะได้ถามอะไรต่อ ขุนนางผู้หนึ่งก็ก้าวออกมาจากแถว “ทูลฝ่าบาท” หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรไปยังเขา “พูด” ชายผู้นั้นคุกเข่าลง “กร

งานเลี้ยงยังไม่ทันจบลงดีแต่ไม่มีผู้ใดมีอารมณ์จะฟังเสียงดนตรีอีกแล้ว ข่าวเรื่องเงินสามแสนตำลึงจากกองคลังหลวงทำให้เหล่าขุนนางต่างนั่งตัวแข็ง ขณะที่เรื่องของเซี่ยอวี้หลิงกลับทำให้บรรยากาศหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม หลี่จิ้งเหยียนยังคงถือสารจากชายแดนอยู่ในพระหัตถ์ พระเนตรทอดมองหลินเจาหรง ก่อนจะเลื่อนไปยังหัวหน้าขันที “นำตัวคนทั้งหมดจากตำหนักหลินเจาหรงไปสอบสวน” หลินเจาหรงหน้าซีด “ฝ่าบาท!” นางรีบคุกเข่าลง “หม่อมฉันขอร้องพระองค์ โปรดอย่าเพิ่งตัดสินว่าหม่อมฉันมีความผิดเพียงเพราะคำพูดของขันทีคนหนึ่งเลยเพคะ!” หลี่จิ้งเหยียนมองนางนิ่ง “ข้ายังไม่ได้ตัดสินว่าเจ้ามีความผิด” หลินเจาหรงเงยหน้าขึ้น “แต่เจ้าก็ยังไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่าเจ้าบริสุทธิ์” เพียงประโยคเดียว...ใบหน้าของหลินเจาหรงก็ซีดลงกว่าเดิม “พาตัวไป” “พ่ะย่ะค่ะ!” ทหารองครักษ์ก้าวเข้ามา หลินซิวอี๋รีบจับมือพี่สาวเอาไว้ “พี่หญิง...” หลินเจาหรงส่ายหน้า “ไม่ต้องกลัวน้องพี่” แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่มือของนางกลับสั่นอย่างเห็นได้ชัด เซี่ยเยว่หลันมองภาพนั้นโดยไม่พูดอะไร นางรู้ดี...หลินเจา

“ห้องเก็บบัญชีเก่าของสกุลเซี่ย?” เซี่ยเยว่หลันกำป้ายหยก ดวงตานิ่งลงทันที เพียงประโยคสั้นๆ กลับทำให้ความทรงจำในอดีตที่ถูกฝังอยู่ในส่วนลึกของจิตใจค่อยๆ ผุดขึ้นมา สกุลเซี่ยมีคลังเอกสารอยู่หลายแห่ง แต่...นางไม่เคยได้ยินคำว่าห้องเก็บบัญชีเก่ามาก่อน “ท่านพ่อเคยมีห้องเช่นนั้นหรือ?” ชิงหลัวส่ายหน้า “บ่าวไม่ทราบเพคะ แต่ผู้รอดชีวิตผู้นั้นยืนยันว่า ห้องนี้สำคัญมาก และคนในสกุลเซี่ยบางส่วนถูกสั่งให้ปกป้องมันไว้แต่กลับไม่บอกว่าเป็นที่ใด” หลี่เซวียนที่นั่งเงียบอยู่ข้างหน้าต่างถามขึ้น ชิงหลัวหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “เขาบอกเพียงว่า...ห้องนั้นไม่อยู่ในจวนสกุลเซี่ยเพคะ” เยว่หลันขมวดคิ้ว “ไม่อยู่ในจวน?” “เพคะ” “แล้วจะเรียกว่าห้องเก็บบัญชีของสกุลเซี่ยได้อย่างไร?” ชิงหลัวก้มหน้าลง “เขาบอกว่า เพราะห้องนั้น...ไม่เคยถูกบันทึกไว้ในแผนผังจวน” บรรยากาศภายในตำหนักเงียบลงทันที หลี่เซวียนหรี่ตา “น่าสนใจ” เยว่หลันหันไปมองเขา “ท่านกำลังคิดสิ่งใด?” “หากห้องหนึ่งถูกสร้างขึ้นโดยไม่ปรากฏในแผนผัง ย่อมมีเหต

“ไปทางไหนเพคะ?” “มีม้ารออยู่” ทั้งสองเดินผ่านป่าไผ่ไปไม่ไกล ชายชุดดำสองคนก็ปรากฏตัวขึ้น หนึ่งในนั้นค้อมศีรษะ “ท่านอ๋อง” เยว่หลันมองหลี่เซวียน เขาพยักหน้า “รถม้า?” “เตรียมพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ” “ไปหมู่บ้านตะวันตก” ชายผู้นั้นชะงักพลางเดินไปนำไปที่รถม้า “แต่ท่านอ๋อง...มีข่าวว่าทางนั้นมีคนของกองทัพกำลังค้นหาอยู่” หลี่เซวียนหรี่ตา “นั่นยิ่งหมายความว่าเราต้องไป” เยว่หลันก้าวขึ้นรถม้า ก่อนจะหันกลับไปมองกำแพงวังที่อยู่ไกลออกไป คืนนี้...คนทั้งวังยังคิดว่านางอยู่ในตำหนักไม่มีใครรู้ว่าเซี่ยกุ้ยเฟยออกจากวังแล้วและไม่มีใครรู้ว่า...นางกำลังมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านที่ซ่อนผู้รอดชีวิตของสกุลเซี่ยเอาไว้แต่ทันทีที่รถม้าเคลื่อนออกไปได้ไม่นาน ชายชุดดำที่ควบม้าอยู่ด้านหน้าก็ยกมือขึ้น “หยุด!” รถม้าหยุดกะทันหัน เยว่หลันจับขอบหน้าต่างพลางใช้ผ้าโพกหัวอำพรางใบหน้าไว้ “เกิดอะไรขึ้น?” หลี่เซวียนเปิดม่านลงไปดูบนถนนข้างหน้า...มีรถม้าคันหนึ่งจอดทิ้งอยู่แต่ไม่มีม้า ไม่มีคน ด้านข้างรถกลับมีตราประทับของสกุลเซี่ยถูกสลักไว้อย่างชัดเจน เยว่หลันเห็นแล้วหัวใจแทบหยุ

เสียงประกาศของขันทีดังขึ้นหน้าตำหนักชิงอวิ๋น แต่ภายในตำหนักชิงอวิ๋นถูกปิดเงียบสนิท ทว่าความเงียบที่ควรทำให้ผู้คนสงบใจ กลับทำให้บรรยากาศภายในตำหนักหนักอึ้งราวกับมีบางสิ่งกำลังรอคอยการเปิดเผย หลังม่านสีเข้ม ชิงหลัวเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ นางยังคงสวมฉลองพระองค์ของเซี่ยเยว่หลัน ปิ่นหยกถูกปักเอาไว้บนมวยผมอย่างประณีต ผ้าคลุมไหล่สีอ่อนพาดอยู่บนบ่า ทุกอย่างเหมือนเดิมจนแทบไม่มีผู้ใดแยกออกแต่ความเหมือนนั้นกลับกลายเป็นพันธนาการที่รัดแน่นขึ้นทุกขณะ เพราะเซี่ยเยว่หลันยังไม่กลับมาและหลี่จิ้งเหยียนยังคงประทับอยู่ด้านนอก ชิงหลัวหยุดฝีเท้าลงตรงข้างหน้าต่าง ท้องฟ้าด้านนอกเปลี่ยนจากสีดำสนิทเป็นสีเทาหม่น ใกล้เช้ามืดแล้วนางเหลือบมองประตูทางลับซึ่งยังปิดสนิท “เหนียงเหนียง...หม่อมฉันจะทำเยี่ยงไรดี” เสียงเรียกแผ่วเบาหลุดออกจากริมฝีปาก ชิงหลัวกำมือแน่น นางไม่รู้ว่าหลี่เซวียนจะพาเซี่ยเยว่หลันกลับมาได้ทันหรือไม่ สิ่งเดียวที่นางรู้คือ หากฮ่องเต้เปิดประตูเข้ามาในตอนนี้ ทุกอย่างจะจบลงทันที นางไม่ใช่เซี่ยเยว่หลัน นางไม่เซี่ยกุ้ยเฟยแห่งตำหนักจี้เห่อ ชิงหลัวจึงได้แต่ภาวนาให้เซี่ยเยว่หลันก