Tous les chapitres de : Chapitre 101 - Chapitre 110

ข่าวการย้ายตัวขันทีแพร่ไปทั่ววังหลวงเร็วกว่าที่เซี่ยเยว่หลันคาดคิด แม้หลี่เซวียนจะจัดการอย่างระมัดระวัง แต่การเคลื่อนย้ายขันทีจากฝ่ายในย่อมไม่อาจปิดบังสายตาของผู้คนได้ โดยเฉพาะเมื่อขันทีผู้นั้นเคยรับใช้ใกล้ชิดมู่เฟย และมีข่าวลือว่าเขาเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่ทำให้ซูไฉเหรินถูกกักบริเวณ ทันทีที่ข่าวไปถึงตำหนักมู่เฟย บรรยากาศภายในก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด มู่หลิงซีวางถ้วยชาลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา “เจ้าบอกว่าเขาถูกย้ายไปที่ใด” ขันทีคนสนิทก้มหน้าต่ำ “ได้ยินว่าถูกส่งไปอยู่ในความดูแลของคนจากตำหนักชิงอวิ๋นพ่ะย่ะค่ะ” “คนจากตำหนักชิงอวิ๋นรึ?” “พ่ะย่ะค่ะ” ปลายนิ้วของมู่หลิงซีค่อยๆ กำแน่น ทั้งที่เซี่ยเยว่หลันเพิ่งหายจากอาการประชวรได้ไม่นาน แต่กลับเริ่มเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่คาด มู่หลิงซีไม่เชื่อว่าการรับตัวขันทีผู้นั้นจะเป็นเพียงการปกป้องพยานธรรมดา หากเซี่ยเยว่หลันรู้เพียงเรื่องข่าวลือ นางไม่มีเหตุผลต้องรีบแย่งตัวขันทีมาอยู่ในความดูแลของตนเอง เว้นเสียแต่ว่า…เซี่ยเยว่หลันกำลังสงสัยว่า ข่าวลือทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นโดยบังเอิญ “เขาถูกนำตัวไปที่ใ

“อ๋องเจ็ด” “ว่าอย่างไร?” “ข้าต้องการให้ท่านตรวจสอบผู้ดูแลฝ่ายในผู้นี้ด้วย” “เจ้าสงสัยเขารึ?” “ข้าสงสัยทุกคนที่สามารถเปลี่ยนเวรยามได้โดยไม่ทำให้ผู้ใดตั้งคำถาม” หลี่เซวียนพยักหน้า “ได้” “และตรวจสอบว่าเขาเกี่ยวข้องกับการเบิกกระดาษหรือเอกสารของตำหนักหลินเจาหรงหรือไม่” แววตาของหลี่เซวียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เจ้าพบเบาะแสอะไร?” “ยังไม่พบ เพียงแต่ข้าคิดว่าเส้นทางของเอกสารอาจเชื่อมโยงกับคนในฝ่ายใน” “เพราะเหตุใด?” “เพราะคนที่สามารถใช้ตราประทับของตำหนักหลินเจาหรงได้ ย่อมต้องเข้าถึงห้องเก็บเอกสาร หรือมีผู้ที่สามารถนำตราประทับออกมาให้” เซี่ยเยว่หลันหยุดเล็กน้อย “แต่หากคนร้ายมีเพียงคนในตำหนักหลินเจาหรง เรื่องคงไม่จำเป็นต้องซับซ้อนถึงขั้นมีคำสั่งเปลี่ยนเวรยามของขันทีในตอนนี้” หลี่เซวียนมองนางอย่างจริงจัง “เจ้าคิดว่าคดีหลินเจาหรงกับข่าวลือของเจ้าเกี่ยวข้องกัน?” “ข้ายังไม่รู้” เซี่ยเยว่หลันตอบ “แต่ทั้งสองเรื่องมีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน” “อะไร?” “มีคนพยายามควบคุมว่า

“มีคนส่งมาให้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่ทราบว่าเป็นผู้ใด” “ไม่ทราบ หรือไม่กล้าพูด?” ชายผู้นั้นคุกเข่าก้มหน้าลงจนแทบติดพื้น เซี่ยเยว่หลันมองเขาอย่างเย็นชา “พวกเจ้ามาที่นี่เพราะต้องการพยาน หรือเพราะต้องการตรวจสอบว่าพยานยังมีชีวิตอยู่?” ไม่มีผู้ใดตอบ และความเงียบนั้นก็เพียงพอจะยืนยันคำตอบแล้ว หลี่เซวียนส่งเอกสารคืนให้หัวหน้ากลุ่ม “กลับไปบอกผู้ที่ส่งพวกเจ้ามาว่า พยานอยู่ภายใต้การคุ้มครองของข้า หากต้องการรับตัว ก็ให้นำคำสั่งจากฮ่องเต้มาด้วยตนเอง” “พ่ะย่ะค่ะ” “ส่วนคำสั่งฉบับนี้ ข้าจะเก็บไว้ตรวจสอบ” หัวหน้ากลุ่มหน้าถอดสี แต่ไม่กล้าคัดค้าน เมื่อคนจากกรมอาญาถอยออกไป เซี่ยเยว่หลันจึงหันไปมองขันทีที่ยืนตัวสั่นอยู่ด้านข้าง “เขาไม่ใช่ขันทีตัวจริง” หลี่เซวียนพยักหน้า “ข้ารู้” “แต่คนที่เฝ้าดูอยู่ใกล้ๆ อาจยังไม่รู้” “ดังนั้นพวกเขาจะคิดว่าเรายังเก็บพยานไว้ที่นี่” เซี่ยเยว่หลันมองไปยังเงามืดตรงปลายระเบียง “และระหว่างที่พวกเขาเฝ้าดูที่นี่ เราจะพาพยานตัวจริงไปพบคนที่สามารถปกป้องครอบครัวของเขาได้” หลี่เซวียนมองนาง “เจ้าต้องการให้ข้า

"หม่อมฉันเกรงว่า หากอ๋องเจ็ดไปส่งด้วยตนเอง จะยิ่งทำให้ฮ่องเต้คลางแคลงใจเรื่องของหม่อมฉัน"หลี่เซวียนมองนางอยู่ครู่หนึ่งราวกับเข้าใจคำกล่าวของนางดี ก่อนกล่าวขึ้น “เช่นนั้นข้าจะให้คนคุ้มกันเจ้ากลับตำหนัก” “ไม่จำเป็นต้องรบกวนท่านอ๋องเพคะ” “จำเป็น” เขาตอบเสียงเรียบ “ยามนี้มืดแล้ว หากเจ้ากลับไปเพียงลำพังจะยิ่งดูน่าสงสัย แล้วระหว่างทางหากมีผู้ใดกล่าวหาว่าเจ้าหลบหนีหรือจงใจหลีกเลี่ยงฝ่าบาท เจ้าจะอธิบายอย่างไร?” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป หลี่เซวียนกำลังช่วยนางอย่างแนบเนียนที่สุด เขาไม่จำเป็นต้องไปส่งนางด้วยตนเอง เพียงให้คนของเขาคุ้มกันและยืนยันเส้นทางการเดินทาง ก็เพียงพอจะสร้างข้ออ้างให้นางได้แล้ว “เช่นนั้นข้าต้องรบกวนท่านอ๋องเพคะ” หลี่เซวียนหันไปสั่งองครักษ์ “จัดคนคุ้มกันกุ้ยเฟยกลับตำหนักชิงอวิ๋น ให้เดินทางตามเส้นทางหลัก อย่าแวะที่ใดระหว่างทาง และจงจำเวลาออกจากจวนให้ชัดเจน” “พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเยว่หลันหันกลับไปมองขันทีตัวจริงที่อยู่ด้านใน “ส่วนเขา…” “ข้าจะจัดการเอง” หลี่เซวียนกล่าวทันที

น้ำเสียงของนางไม่ได้ดังขึ้นแม้แต่น้อย ทว่าทุกถ้อยคำและแววตากลับหนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงกลางความเงียบ หลี่จิ้งเหยียนนิ่งงัน แววพระเนตรที่เคยเย็นเยียบไหววูบเพียงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวดังเดิม พระองค์ทรงมองสตรีตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อว่า นางจะกล้าเอ่ยถึงอดีตในเวลานี้ อดีตที่พระองค์พยายามฝังไว้ใต้ราชบัลลังก์ อดีตที่ครั้งหนึ่ง เซี่ยเยว่หลันเคยเป็นคนที่พระองค์รักและวางพระทัยมากที่สุด “เจ้ากำลังกล่าวหาว่าข้าไม่เชื่อใจเจ้าแล้วอย่างนั้นหรือ?” “หม่อมฉันไม่จำเป็นต้องกล่าวหาหรอกเพคะ” เซี่ยเยว่หลันยกยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย “เพราะหม่อมฉันเห็นมันชัดกับตาตั้งแต่วันที่พระองค์ลงโทษหม่อมฉันด้วยเรื่องของซูไฉเหรินแล้ว เพียงแค่หม่อมฉันกำลังสงสัยว่า คนผู้หนึ่งจะเปลี่ยนไปได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ” “เซี่ยเยว่หลัน!” เสียงตวาดของฮ่องเต้ดังสะท้อนอยู่ภายในห้องโถง เปลวเทียนบนเชิงเทียนสั่นไหว เงาของทั้งสองทอดยาวบนพื้นหินขัด ทว่าผู้ที่ถูกเรียกชื่อกลับยังคงนั่งอยู่ที่เดิม นางเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย ไม่ได้หวาดกลัว ไม่ได้รีบร้อ