All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 141 - Chapter 150

เซี่ยเยว่หลันปิดประตูห้องนอนลงอย่างแผ่วเบา เสียงฝีเท้าของหลี่จิ้งเหยียนยังคงดังอยู่ด้านนอก ทว่าครั้งนี้นางไม่ได้หันกลับไปมอง ไม่ได้อยากรู้ว่าพระองค์จะเสด็จกลับทันทีหรือยังคงยืนอยู่หน้าตำหนักเช่นเดิม นางเพียงเดินไปนั่งลงข้างโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนปลดปิ่นปักผมออกทีละชิ้น เมื่อปิ่นชิ้นสุดท้ายถูกวางลงบนโต๊ะ นางจึงได้เห็นเงาสะท้อนของตนเองในกระจกทองเหลือง ใบหน้าของนางยังคงสงบนิ่งเกินไปเสียด้วยซ้ำ แต่ภายในกลับมิได้สงบแม้แต่น้อยคำพูดของหลี่จิ้งเหยียนยังวนเวียนอยู่ในหัว เจ้ากำลังบอกว่า ข้าสูญเสียเจ้าไปแล้วงั้นหรือเยว่หลัน? เซี่ยเยว่หลันหลุบตาลง นางไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องเป็นคนตอบคำถามนี้ ยิ่งไม่เคยคิดว่า วันหนึ่งนางจะสามารถกล่าวออกไปได้อย่างชัดเจนว่า ในฐานะภรรยา นางไม่มีสิ่งใดให้พระองค์ทรงสั่งอีกแล้ว เมื่อก่อนนางเคยคิดว่า ขอเพียงหลี่จิ้งเหยียนยังรักนาง ทุกสิ่งย่อมสามารถแก้ไขได้แม้ตระกูลเซี่ยถูกทำลาย แม้ชื่อเสียงของนางถูกเหยียบย่ำ แม้พระองค์จะทรงหันไปมอบความโปรดปรานแก่สตรีอื่น นางก็ยังเคยเชื่อว่า ความรักที่มีมานานหลายปีจะไม่สูญเปล่า ทว่าสุดท้าย สิ่งที่สูญเสี

เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมหมอกสีขาวที่ลอยอ้อยอิ่งเหนือหลังคาตำหนักจี้เห่อ แสงอาทิตย์อ่อนจางส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเป็นริ้ว เผยให้เห็นฝุ่นละอองเล็กๆ ที่ลอยอยู่กลางอากาศ เซี่ยเยว่หลันนั่งอยู่ข้างโต๊ะเครื่องแป้งตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ บนฝ่ามือของนางมีป้ายหยกชิ้นหนึ่งวางอยู่ ป้ายหยกของอวี้หลิง หยกสีขาวนวลถูกเจียระไนเป็นรูปสี่เหลี่ยมเรียบง่าย ขอบด้านหนึ่งมีรอยร้าวเล็ก ๆ ซึ่งเกิดขึ้นตั้งแต่ครั้งที่อวี้หลิงยังเยาว์วัย ตอนนั้นเขาแอบปีนกำแพงออกไปเล่นริมสระบัว ทั้งยังพยายามปกปิดความผิดด้วยการบอกว่าป้ายหยกตกจากโต๊ะเอง นางจำได้ดีว่าเขาโกหกได้แย่มาก เพียงนางมองเขานิ่งๆ เขาก็ยอมก้มหน้าสารภาพทุกอย่างออกมา 'พี่หญิงอย่าบอกท่านพ่อเลยนะขอรับ' เสียงของเด็กชายในวันนั้นยังคล้ายดังอยู่ข้างหู เซี่ยเยว่หลันใช้นิ้วลูบรอยร้าวบนป้ายหยกช้า ๆ ริมฝีปากคล้ายจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม แต่สุดท้ายกลับไม่อาจยิ้มออกมาได้ อวี้หลิงเคยเป็นเด็กที่ตามนางไปทุกที่ ยามนางฝึกกระบี่ เขาจะนั่งอยู่ใต้ต้นไม้ คอยส่งผ้าเช็ดหน้าและน้ำชาให้ แม้ตนเองจะไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าการฝึกกระบี่จ

หลี่จิ้งเหยียนปลอบซูเฟย น้ำเสียงอ่อนโยนจนแทบทำให้ผู้คนลืมไปว่า คนที่เพิ่งถูกน้ำชาร้อนลวกคือเซี่ยเยว่หลัน เซี่ยเยว่หลันก้มมองแขนเสื้อของตนเอง รอยเปียกสีเข้มกำลังแผ่ขยายออกบนผ้าไหมเนื้อดี ความร้อนยังคงกัดผิวจนแสบ แต่สีหน้าของนางกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด นางค่อยๆ ลุกขึ้น “ฝ่าบาทตรัสถูกแล้วเพคะ ไม่มีผู้ใดกล่าวโทษซูเฟย” ซูเฟยเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มที่ซ่อนอยู่หลังสีหน้าสำนึกผิดปรากฏชัดขึ้นเล็กน้อย “กุ้ยเฟยช่างใจกว้างจริงๆ เพคะ” “หม่อมฉันเพียงไม่อยากให้เรื่องเล็กน้อยกลายเป็นเรื่องใหญ่” เซี่ยเยว่หลันกล่าว ก่อนหันไปทางขันทีที่ยืนอยู่ด้านข้าง “ไปตามหมอหลวงมา” ซูเฟยชะงัก “กุ้ยเฟยบาดเจ็บมากหรือเพคะ?” “ไม่มากหรอกเพคะ” เซี่ยเยว่หลันตอบ “เพียงแต่หม่อมฉันไม่แน่ใจว่าน้ำชาร้อนถึงเพียงใด หากเกิดรอยแผลขึ้นมา จะได้มีหมอหลวงเป็นพยานว่าเป็นเพราะเหตุใด” รอยยิ้มของซูเฟยค่อยๆ จางลง หลี่จิ้งเหยียนขมวดพระขนง “ไม่จำเป็นต้องทำให้วุ่นวายถึงเพียงนั้น” เซี่ยเยว่หลันหันไปถวายความเคารพ “หม่อมฉันก็ไม่อยากให้วุ่นวายเพคะ

เซี่ยเยว่หลันก้าวออกจากห้องด้านในพร้อมชิงหลัว โดยมีหลี่เซวียนเดินตามอยู่ไม่ห่างนัก นางไม่ได้รีบร้อน ท่าทีสงบนิ่งราวกับกำลังจะไปชมดอกไม้ในสวน มิใช่ไปสอบสวนนางกำนัลผู้หนึ่งซึ่งอาจเป็นกุญแจสำคัญของเรื่องน้ำชาร้อน ทว่าเพียงเดินผ่านโถงตำหนัก เซี่ยเยว่หลันก็หยุดฝีเท้า “ชิงหลัว” “เพคะ” “อย่าเพิ่งพานางกำนัลผู้นั้นมาที่นี่” ชิงหลัวชะงัก “เหนียงเหนียงมิทรงสอบสวนนางหรือเพคะ?” “สอบสิ แต่ไม่ใช่ที่ตำหนักจี้เห่อ” เซี่ยเยว่หลันเหลือบมองประตูตำหนัก ก่อนลดเสียงลง “ข่าวเรื่องนางกำนัลซ่อนถ้วยชาแพร่ไปถึงหูข้าแล้ว ก็ย่อมต้องแพร่ไปถึงหูคนอื่นด้วย หากพานางมาที่นี่ คนที่กำลังร้อนใจจะรู้ทันทีว่านางยังมีชีวิตอยู่และกำลังจะพูดอะไร” หลี่เซวียนยืนอยู่ด้านข้าง เอ่ยขึ้นอย่างราบเรียบ “เจ้าต้องการให้คนผู้นั้นคิดว่านางกำนัลยังไม่มีโอกาสเปิดปาก” “เพคะ” “แล้วจะส่งนางไปที่ใด?” เซี่ยเยว่หลันหันไปมองเขา “ห้องเก็บของฝ่ายใน” ชิงหลัวขมวดคิ้ว “แต่ที่นั่นมีคนเข้าออกตลอดเวลา หากเกิดเรื่องขึ้น...” “นั่นแหละ

“เรื่องนั้นผ่านไปแล้ว หม่อมฉันเองก็ไม่ได้คิดจะรื้อฟื้น” หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรนางอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายจะโล่งพระทัยขึ้นมาเล็กน้อย ทว่าเซี่ยเยว่หลันกลับกล่าวต่ออย่างแผ่วเบา “เพียงแต่หม่อมฉันไม่เข้าใจอยู่เรื่องหนึ่ง” “เรื่องใด?” “ฝ่าบาทตรัสว่าอยากให้หม่อมฉันกับซูเฟยปรองดองกัน แต่คนหนึ่งได้ปิ่นหงส์ อีกคนได้แผลจากน้ำชาร้อน” นางก้มมองแขนตนเอง ก่อนเงยหน้าขึ้น “ฝ่าบาททรงคิดว่าของสองสิ่งนี้...เพียงพอจะทำให้พวกเราปรองดองกันได้หรือเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนพระพักตร์แข็งขึ้นเล็กน้อย “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น” “หม่อมฉันทราบเพคะ” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง “ฝ่าบาททรงหมายความว่า ต่อให้ซูเฟยทำสิ่งใด หม่อมฉันก็ควรยอมถอยให้เพื่อเห็นแก่ความสงบของพระองค์ แม้ว่าข้าจะเป็ยกุ้ยเฟยที่ตำแหน่งสูงกว่านางก็ตาม แต่หากถูกนางทำเช่นไรก็ควรยอมถอยเช่นนั้นใช่หรือไม่เพคะ?” “เยว่เยว่” “แต่ฝ่าบาทเพคะ...” นางเอ่ยช้าๆ “ความสงบที่ยิมยอมให้คนหนึ่งกลั่นแกล้งผู้อื่นได้ แล้วบังคับให้อีกคนแสร้งทำเป็นไม่เจ็บ เรียกว่าความสงบได้ด้