Tous les chapitres de : Chapitre 121 - Chapitre 130

หน้าตำหนักฉ่งอ้ายปรากฏอยู่เบื้องหน้าในม่านหิมะบางๆ เซี่ยเยว่หลันก้าวลงจากเกี้ยวโดยไม่เร่งรีบ ชายอาภรณ์สีอ่อนลากผ่านพื้นหินเย็นจัด ขันทีหน้าตำหนักรีบก้มศีรษะถวายความเคารพ ก่อนประกาศเสียงดังเข้าไปด้านใน “เซี่ยกุ้ยเฟยมาถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เพียงครู่เดียว ประตูตำหนักก็เปิดออก กลิ่นกำยานหอมอ่อนลอยปะทะใบหน้า ท่ามกลางแสงโคมสีทอง ฮ่องเต้หลี่จิ้งเหยียนประทับอยู่บนตั่งด้านใน ส่วนซูเฟยนั่งอยู่ข้างพระองค์ด้วยสีหน้าอ่อนหวาน บนโต๊ะเบื้องหน้ามีหีบไม้ขนาดเล็กวางอยู่ หีบนั้นทำจากไม้จันทน์แดง ขอบหีบฝังลายเมฆทอง และตรงกลางสลักรูปหงส์กางปีก เซี่ยเยว่หลันหยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย นางจำหีบลักษณะนี้ได้ ช่างดูคล้ายเมื่อหลายปีก่อน ในวันที่นางกับหลี่จิ้งเหยียนเพิ่งผ่านสงครามครั้งใหญ่และกลับคืนเมืองหลวง พระองค์เคยประทานปิ่นหงส์ให้นางด้วยพระองค์เอง ปิ่นเล่มนั้นถูกบรรจุอยู่ในหีบไม้เช่นเดียวกัน วันนั้น พระองค์เคยกล่าวกับนางว่า 'หงส์มีเพียงหนึ่งคู่ ต่อให้ผ่านลมฝนหรือเปลวเพลิง ก็จะไม่แยกจากกัน' และวันนี้นางยังแอบหวังและเคยเชื่อถ้อยคำเหล่านั้นอย่างหมดหัว

เซี่ยเยว่หลันกลับถึงตำหนักชิงอวิ๋นในยามที่หิมะเริ่มตกหนักขึ้น นางก้าวผ่านม่านประตูเข้ามาอย่างเงียบงัน ชายอาภรณ์สีขาวลากผ่านพื้นหินที่เย็นเยียบ ทว่าแม้ปลายเท้าจะสัมผัสความหนาว นางกลับไม่รู้สึกอะไรเลย ภาพปิ่นหงส์ในมือซูเฟยยังคงติดอยู่ในความทรงจำ ปิ่นเล่มนั้นเหมือนกับของนางแทบทุกส่วน เหมือนจนราวกับคำสัญญาในวันวานถูกแบ่งออกเป็นสองชิ้น แล้วนำอีกชิ้นไปมอบให้สตรีอื่นต่อหน้าต่อตา “เหนียงเหนียง…” ชิงหลัวรีบเข้ามารับเสื้อคลุมจากนาง แต่เซี่ยเยว่หลันกลับไม่ตอบ เพียงยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงบอกให้นางถอยออกไป ภายในตำหนักเงียบผิดปกติตะเกียงสองข้างถูกจุดไว้แล้ว แสงสีส้มอ่อนส่องผ่านฉากกั้นลายเมฆา ทอดเงาของบุรุษผู้หนึ่งลงบนพื้น เซี่ยเยว่หลันหยุดฝีเท้า นางจำเงานั้นได้ “อ๋องเจ็ด?” หลังฉากกั้น หลี่เซวียนนั่งอยู่ข้างโต๊ะน้ำชา เขาไม่ได้สวมเสื้อคลุมหนาหนักอย่างที่ควรสวมในอากาศเช่นนี้ มีเพียงอาภรณ์สีเข้มเรียบง่ายกับผมที่เปียกชื้นเล็กน้อยจากเกล็ดหิมะแต่สิ่งที่ทำให้เซี่ยเยว่หลันไม่อาจละสายตาได้ กลับเป็นสิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าเขา ปิ่นหงส์ฟ้าปิ่นเล่มเดิม ปิ่นที่นางเค

รุ่งเช้าวันถัดมา ตำหนักชิงอวิ๋นเต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวหีบไม้หลายใบถูกยกออกจากห้องด้านใน เครื่องประดับที่เคยวางเรียงอยู่บนโต๊ะถูกเก็บลงกล่องทีละชิ้น อาภรณ์ฤดูหนาวถูกพับอย่างประณีต ก่อนนำไปจัดวางไว้ในหีบเดินทางที่ทำจากไม้หอม เซี่ยเยว่หลันได้ทูลขอกลับตำหนักจี้เห่อดั่งเดิมแล้วเนื่องจากกิจที่ทำให้ต้องย้ายมาตำหนักนี้ได้เสร็จสิ้นลงและหลังจากที่ตำหนักฉ่งอ้ายได้รับการจัดเตรียมให้ซูเฟยแล้ว ฮ่องเต้ก็มีรับสั่งให้เซี่ยกุ้ยเฟยย้ายกลับไปยังตำหนักเดิมของตนเองตามพระประสงค์ ประกาศแต่งตั้งได้ออกมาอย่างเป็นทางการให้ตำหนักฉ่งอ้ายเป็นที่ประทับของซูเฟยอย่างสมฐานะ แต่ทุกคนในวังต่างรู้ดีว่า นี่คือการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นหลังจากซูไฉเหรินได้รับการเลื่อนตำแหน่ง เซี่ยเยว่หลันยืนอยู่หน้าตู้เก็บอาภรณ์ มองชิงหลัวตรวจสอบรายการสิ่งของด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “หีบเครื่องประดับมีทั้งหมดสามใบเพคะ หีบอาภรณ์หกใบ หนังสือกับเอกสารอีกสองหีบ ส่วนของใช้ส่วนพระองค์…” ชิงหลัวหยุดไปเล็กน้อย ก่อนมองไปยังโต๊ะเครื่องแป้งบนโต๊ะนั้นมีกล่องไม้เล็กๆ วางอยู่ ภายในคือปิ่นหงส์ฟ้า “ของชิ้นนี้จะนำไปด้วยหรื

รอยยิ้มบนใบหน้าของมู่เฟยจางลงเล็กน้อย นางจ้องมองใบหน้าของกุ้ยเฟยพลางเผยยิ้มออกมาอีกครั้ง “เซี่ยกุ้ยเฟยทรงคิดมากไปแล้ว” “มู่เฟยมานั่งรอข้าเกือบหนึ่งชั่วยาม เพียงเพื่อกล่าวแสดงความยินดีจริงหรือเพคะ?” มู่เฟยนิ่งไป เซี่ยเยว่หลันเอนกายพิงพนักเก้าอี้ สีหน้าสงบจนอ่านไม่ออก “หากต้องการเยาะเย้ย ข้าว่าเจ้าคงมาเสียเที่ยวเพราะข้าก็ไม่ถือสาอะไรกับคนที่มีจิตคิดริษยาผู้อื่นหรอก เพียงแต่ขอให้กล่าวให้จบในคราวเดียว อย่าได้ทำให้ข้าต้องเสียเวลาเดาเลย” มู่เฟยหน้าเสียในทันที คำพูดที่ดูไม่เหมือนตำหนิแต่แฝงถ้อยคำที่บาดลึก “เซี่ยกุ้ยเฟยยังคงมีวาจาคมคายเหมือนเดิมนะเพคะ” “เพราะข้าไม่มีสิ่งใดต้องปิดบัง มู่เฟยเองเล่ามีสิ่งที่ท่านกำลังปิดบังอยู่หรือไม่?” มู่เฟยหัวเราะเบาๆ “ก็ไม่นี่เพคะ หม่อมฉันเพียงอยากรู้ว่า เมื่อซูเฟยได้รับความโปรดปรานถึงเพียงนั้น เซี่ยกุ้ยเฟยยังทรงคิดว่าตนเองมีความสำคัญต่อฝ่าบาทอยู่หรือไม่?” เซี่ยเยว่หลันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง คำถามนี้มิได้เกี่ยวกับตำหนัก มิได้เกี่ยวกับปิ่นหงส์ แต่มู่เฟยกำลังรอดูว่า นางยังยึดติดกับความรักของฮ่องเต้มากเพียงใด

“คราวนี้มีสิ่งใดหายไปแล้ว?” ขันทีหนุ่มกลืนน้ำลาย ก่อนตอบด้วยเสียงแผ่วเบา “ยังไม่มีสิ่งใดหายไปจากหีบพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว “เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงมีสีหน้าเช่นนี้?” “เพราะสิ่งที่หายไป…มิใช่เอกสารในหีบพ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นรายการตรวจสอบฉบับหนึ่ง” “รายการตรวจสอบ?” “พ่ะย่ะค่ะ เมื่อเช้านี้คนของกองคลังหลวงตรวจพบว่า ในบันทึกการตรวจหีบเอกสารลำดับที่เจ็ด มีรายการตรวจสอบอยู่ทั้งหมดหกฉบับ แต่เวลานี้เหลือเพียงห้าฉบับ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป “ฉบับที่หายไปลงวันที่ใด?” ขันทีหนุ่มก้มหน้าลง “สามเดือนก่อนพ่ะย่ะค่ะ” ภายในห้องเงียบลงทันทีเซี่ยเยว่หลันรับกระดาษรายการจากมือเขา แล้วกวาดสายตาอ่านอย่างรวดเร็ว สามเดือนก่อน…เป็นช่วงเวลาเดียวกับที่เอกสารเบิกจ่ายเงินสามแสนตำลึงถูกส่งออกจากกองคลังหลวง “ฉบับนั้นมีผู้ตรวจสอบเป็นใคร?” “ไม่มีชื่อผู้ตรวจสอบพ่ะย่ะค่ะ มีเพียงตราประทับของผู้ตรวจการคลังหลวงเหมือนฉบับอื่นๆ” “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่ามีอยู่หกฉบับ?” “กระหม่อมพบรอยเย็บเก่าบนสันแฟ้มพ่ะย่ะค่ะ เดิมทีแฟ้มนี้เคยถูก