جميع فصول : الفصل -الفصل 170

ค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า เมื่อรุ่งเช้ามาถึง เซี่ยเยว่หลันตื่นขึ้นอีกครั้งบนตั่งในตำหนักจี้เห่อ ใบหน้าของนางยังคงมีร่องรอยอ่อนล้า ดวงตาบวมแดงเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อคืน แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงคือความคิดเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัว อวี้หลิงยังมีชีวิตอยู่...นางต้องไปอู่หนาน ทว่าเรื่องการลอบออกจากวังยังไม่มีหนทางที่ปลอดภัย และนางก็รู้ดีว่าหากถูกจับได้ โทษที่ตามมาไม่ใช่สิ่งที่นางจะรับได้โดยง่าย ยังไม่ทันที่เซี่ยเยว่หลันจะคิดหาทางออก เสียงขันทีจากด้านนอกก็ดังขึ้น “รับราชโองการจากไทเฮาพ่ะย่ะค่ะ!” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น ไม่นานนัก ขันทีผู้หนึ่งก็เดินเข้ามาถวายความเคารพ ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ไทเฮามีรับสั่งให้เซี่ยกุ้ยเฟยเสด็จไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชาที่ตำหนักฉือหนิงในวันนี้พ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง “งานเลี้ยงน้ำชา?” “พ่ะย่ะค่ะ ไทเฮาทรงเชิญพระสนมและเชื้อพระวงศ์บางพระองค์เข้าร่วมงาน” นางครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ ก่อนพยักหน้า “เข้าใจแล้ว” หลังจากขันทีออกไป ชิงหลัวก็รีบเข้ามาจัดแต่งอาภรณ์ให้ผู้เป็นนาย

ฮ่องเต้ทูลลากลับก่อนเพราะมีราชกิจด่วน เซี่ยเยว่หลันไม่ได้กล่าวสิ่งใดอีก นางเพียงถวายความเคารพต่อไทเฮา ก่อนจะเดินออกจากตำหนักฉือหนิงตามหลังหลี่จิ้งเหยียนไปอย่างเงียบๆ ทั้งสองเดินออกมาจากตำหนักได้ไม่ไกลนัก จนเมื่อพ้นสายตาของผู้คนภายในงานเลี้ยง หลี่จิ้งเหยียนจึงหยุดพระบาทลงตรงระเบียงด้านข้างตำหนัก เซี่ยเยว่หลันหยุดตาม ก่อนจะยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่กี่ก้าว ลมอ่อนยามเช้าพัดผ่านชายอาภรณ์ของนาง “เหตุใดจึงตามข้ามา?” หลี่จิ้งเหยียนเอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันกลับมา เซี่ยเยว่หลันมองแผ่นหลังของเขา “ฝ่าบาทเป็นผู้รับสั่งให้หม่อมฉันตามออกมาไม่ใช่หรือเพคะ?” หลี่จิ้งเหยียนนิ่งไปก่อนจะหันกลับมา สายพระเนตรของเขาจับจ้องใบหน้านางอยู่ครู่หนึ่ง “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไร” “หม่อมฉันคิดสิ่งใดหรือเพคะ?” “เจ้าอยากไปอู่หนานกับอ๋องเจ็ด” “เพคะ” “แต่ข้าไม่อนุญาต ข้าพูดชัดแล้ว” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้า “หม่อมฉันทราบแล้วเพคะ” คำตอบที่เรียบง่ายนั้นกลับทำให้หลี่จิ้งเหยียนขมวดพระขนง “เจ้าไม่ถามเหตุผลหรือ?”

สามวันต่อมาประตูเมืองหลวงเปิดออกพร้อมเสียงกลองยามรุ่งอรุณ แสงสีทองของดวงอาทิตย์แรกกำลังสาดผ่านกำแพงเมืองสูงตระหง่าน ขบวนเดินทางขนาดใหญ่เคลื่อนตัวออกจากประตูตะวันตกอย่างช้าๆ ธงหลวงสีทองปลิวสะบัดเหนือสายลม ทหารม้าหลายสิบคนแบ่งกำลังคุ้มกันอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง การเดินทางครั้งนี้มีทั้งเสบียง อาวุธ เอกสารราชการ และเครื่องบรรณาการบางส่วนสำหรับนำไปแสดงต่อเจ้าเมืองอู่หนาน จึงมิใช่ขบวนเล็ก ตรงกลางขบวนคือรถม้าของเซี่ยกุ้ยเฟย ส่วนหลี่เซวียนขี่ม้าอยู่ด้านหน้า คอยควบคุมขบวนด้วยตนเอง เซี่ยเยว่หลันเปิดม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อย กำแพงเมืองหลวงค่อยๆ อยู่ห่างออกไป นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง หลายปีที่ผ่านมา วังหลวงแห่งนี้เคยเป็นสถานที่ที่นางคิดว่าจะใช้ชีวิตอยู่จนแก่เฒ่า แต่วันนี้...นางกลับรู้สึกเพียงว่าตนเองกำลังเดินออกจากกรงที่มองไม่เห็น “เหนียงเหนียง” ชิงหลัวเอ่ยขึ้น "ว่าอย่างไร?” “พระองค์ทรงมองเมืองหลวงอยู่นานแล้วนะเพคะ” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง “ข้ากำลังคิดว่า...นับจากวันนี้ ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเห็นมันในสภาพเดิมหรือไม่” ชิงหลัวฟังแล้วใจหาย

หลังจากนั้นการเดินทางสู่อู่หนานก็ไม่ราบรื่นอย่างที่ควรจะเป็น ฝนตกต่อเนื่องอยู่เกือบทั้งคืน เส้นทางเก่าที่อ้อมผ่านแนวเขาเต็มไปด้วยโคลนและแอ่งน้ำ ล้อรถม้าจมลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า ทหารต้องลงจากหลังม้าคอยช่วยกันดันรถผ่านทางลาดชัน ส่วนขบวนด้านหน้าก็ต้องชะลอความเร็วลงหลายครั้งเพราะก้อนหินจากภูเขาถล่มลงมาขวางทาง กว่าขบวนจะหาที่พักได้ก็ล่วงเข้าสู่ยามสาม คืนนั้นพวกเขาหยุดพักที่โรงเตี๊ยมเล็กๆ ริมทางซึ่งสร้างขึ้นสำหรับพ่อค้าและกองคาราวานที่เดินทางผ่านเส้นทางสายเก่า แม้สถานที่จะไม่ได้สะดวกสบาย แต่ก็ยังดีกว่าต้องนอนกลางป่าท่ามกลางฝนที่ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เซี่ยเยว่หลันลงจากรถม้าด้วยท่าทางสงบนิ่ง ทว่าทันทีที่เท้าแตะพื้น นางกลับรู้สึกว่าร่างกายหนักกว่าปกติ นางยกมือแตะหน้าผากตัวเองโดยไม่รู้ตัว ร้อน...แต่เพียงครู่เดียวก็คิดว่าคงเป็นเพราะอากาศภายในรถม้าที่อับชื้น “เยว่หลัน” เสียงหลี่เซวียนดังขึ้นจากด้านหลัง นางหันกลับไป “มีอะไรหรือ?” เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปยังใบหน้าที่ซีดกว่าปกติ “เจ้าไม่สบายหรือ?” “ไม่เจ้าค่ะ คุณช

“อ๋องเจ็ด...” เสียงแผ่วเอ่ยเรียกเขา หลี่เซวียนรีบขยับเข้าไปใกล้ “ข้าอยู่ตรงนี้” “ข้าหนาว...” หลี่เซวียนรีบเอาผ้าห่มคลุมให้นางเพิ่ม “ดีขึ้นหรือไม่?” นางส่ายหน้า “หนาว...” เขาจึงขยับเข้าไปใกล้และประคองนางให้พิงกับอกของตนเอง “เช่นนี้ล่ะ?” เซี่ยเยว่หลันไม่ได้ตอบเพียงซุกหน้าลงกับอกของเขาอย่างหมดแรง หลี่เซวียนชะงักไปชั่วขณะ แต่เมื่อสัมผัสได้ว่าร่างในอ้อมแขนกำลังสั่น เขาก็ไม่ได้ผลักออก เขาเพียงกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเล็กน้อยจนรู้สึกได้ถึงไอร้อนระอุจากตัวหญิงสาส “อดทนอีกหน่อย เดี๋ยวไข้ก็ลด” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นอย่างช้าๆ ใบหน้าของทั้งสองอยู่ใกล้กันเพียงคืบ นางมองเขาอย่างเลื่อนลอย มือเล็กแตะที่แก้มของหลี่เซวียนอย่างแผ่วเบา “อ๋องเจ็ด...” “อืม?” “พระองค์...เคยคิดหรือไม่” “เรื่องอะไร?” “หากวันหนึ่ง...ไม่มีใครต้องการข้าแล้ว...” หัวใจของหลี่เซวียนหนักอึ้ง เขามองนางนิ่ง “ข้าต้องการ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป “อะไรนะ...” “ข้าบอกว่า ข้าต้องการเจ้า ข้าต้องการเจ้ามาตลอด” ดวงตาของนางสั่นไหว