Tous les chapitres de : Chapitre 131 - Chapitre 140

เซี่ยเยว่หลันลุกขึ้นทันที สีหน้าเรียบนิ่งนั้นมีอารมณ์กังวลเกิดขึ้นมากเกินไป “เปิดไปถึงขั้นใดแล้ว?” “คนของเรายังอยู่ด้านนอกกองคลังหลวงเพคะ เขาเห็นเพียงว่าผู้ตรวจการคลังหลวงนำกุญแจไปด้วยตนเอง และสั่งให้ทุกคนถอยออกจากห้องเก็บเอกสาร” “แล้วเสมียนผู้นั้นเล่า?” “ยังถูกกักตัวอยู่ในห้องด้านข้างเพคะ มีคนเฝ้าไว้สองคน” หลี่เซวียนขยับเข้ามาใกล้โต๊ะ “ผู้ตรวจการคลังหลวงตั้งใจจะเปิดหีบด้วยตนเอง” “หรือไม่ก็ต้องการให้คนอื่นเห็นว่า เขากำลังตรวจสอบเอกสารตามหน้าที่ เดิมทีเขาออกไปข้างนอกแล้วใยจึงรีบกลับมาเปิดหีบนั่น” เซี่ยเยว่หลันกล่าว นางหยิบปิ่นไม้สีดำขึ้นมา แล้วส่งให้ชิงหลัว “นำสิ่งนี้ไปให้คนของเรา บอกเขาว่าไม่ต้องเข้าใกล้ห้องเก็บเอกสาร ให้จับตาดูเพียงผู้ที่เข้าออก และหากเห็นผู้ตรวจการคลังหลวงออกมา ให้ติดตามไปจนกว่าจะรู้ว่าเขาไปที่ใด” “เพคะ” ชิงหลัวรับปิ่นไป แต่ยังไม่ทันได้ถอยออก หลี่เซวียนก็เอ่ยขึ้น “ข้าจะให้คนของข้าดูเส้นทางด้านหลังห้องเก็บเอกสาร” เซี่ยเยว่หลันหันไปมองเขา “อย่าให้เกิดการปะทะนะเพคะ” “ข้ารู้” “หาก

เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมนั้นจ้องมองเขาก่อนวางขนมลง “ท่านอ๋องทรงเปรียบหม่อมฉันเป็นขนมหรือเพคะ?” “ข้าเปรียบเทียบให้เจ้ากินขนมง่ายขึ้น” “ฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลยนะเพคะ” “แต่เจ้าก็กินไปแล้วสองชิ้น” เซี่ยเยว่หลันก้มมองจานขนม แล้วพบว่าตนเองหยิบขนมไปจริงๆ สองชิ้นโดยไม่รู้ตัว นางจึงไม่ตอบโต้ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบ ชาร้อนมีกลิ่นหอมละมุน ช่วยขับความเย็นจากปลายนิ้วและความเหนื่อยล้าที่สะสมอยู่ในร่างกายออกไปทีละน้อย ภายในตำหนักเงียบสงบกว่าปกติ เสียงลมหนาวด้านนอกถูกบานหน้าต่างกั้นไว้ เหลือเพียงเสียงเปลวไฟในเตาอุ่นที่แตกดังเบา ๆ เป็นครั้งคราวหลังจากผ่านเรื่องราวมากมายตั้งแต่เช้า เซี่ยเยว่หลันเพิ่งรู้ตัวว่าตนเองยังไม่ได้หยุดพักอย่างแท้จริง นางต้องจัดการเรื่องย้ายตำหนัก ต้องเก็บรักษาสมุดบันทึกของหมู่บ้านตะวันตก ต้องตรวจสอบข่าวจากกองคลังหลวง ต้องระวังสายตาของคนทั้งวัง และยังต้องตามหาความจริงเกี่ยวกับอวี้หลิง ทุกเรื่องล้วนเร่งรัดราวกับไม่มีสิ่งใดยอมให้นางหยุดหายใจแต่ในเวลานี้ หลี่เซวียนกลับนั่งอยู่ตรงหน้า พร้อมจานขนมจากอู่หนานและชาร้อนหนึ่งก

นางหันไปมองหน้าต่างอีกครั้ง เงาร่างของหลี่จิ้งเหยียนยังคงอยู่ที่เดิม พระองค์ทรงยืนอยู่ใต้ชายคา ไม่ได้แสดงท่าทีเร่งร้อน แต่ก็ไม่ได้เสด็จจากไป ราวกับกำลังรอให้นางเป็นฝ่ายเดินออกไปพบ “ท่านอ๋องโปรดอยู่ในห้องด้านในก่อนเถิดเพคะ” เซี่ยเยว่หลันกล่าว “หม่อมฉันจะไปพบฝ่าบาทเพียงลำพัง” หลี่เซวียนไม่ขยับ “เจ้ามั่นใจหรือ?” “เพคะ” “หากพระองค์ทำให้เจ้าไม่สบายใจ หม่อมฉันจะจัดการเอง” “เจ้ามักพูดเช่นนี้” “และส่วนใหญ่หม่อมฉันก็จัดการได้” หลี่เซวียนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยอมถอยไปด้านข้าง “ข้าจะอยู่ใกล้ๆ” เซี่ยเยว่หลันหันกลับมามองเขา “อย่าให้ฝ่าบาททรงเห็นนะเพคะ” “ข้าจะไม่ให้พระองค์เห็น เจ้าอย่ากังวลใจ” “ท่านอ๋องรับปากง่ายเกินไปแล้ว” “เพราะข้าทำได้” คำตอบของเขาทำให้นางนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนพยักหน้าเบาๆ จากนั้นเซี่ยเยว่หลันจึงเดินออกจากห้องรับรอง เมื่อผ่านประตูตำหนัก นางเห็นหลี่จิ้งเหยียนยืนอยู่ห่างออกไปจริงๆ พระองค์มิได้ประทับบนเกี้ยว และไม่มีท่าทีว่าจะเสด็จเข้าไปด้านใน เม

“เรียกอ๋องเจ็ดออกมาหาข้า” “ฝ่าบาทมีรับสั่งให้เขากลับจวนมิใช่หรือเพคะ?” “ข้าเปลี่ยนใจแล้ว” “เช่นนั้นฝ่าบาททรงต้องการพบเขาด้วยหรือ?” “ข้าต้องการให้เขาออกไปจากตำหนักนี้” “แต่เมื่อครู่พระองค์ตรัสว่า ต้องการพูดกับหม่อมฉันเป็นการส่วนตัว” เซี่ยเยว่หลันเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ “หรือแท้จริงแล้ว เรื่องที่ฝ่าบาทต้องการพูดกับหม่อมฉัน ไม่ได้สำคัญเท่ากับการรู้ว่าอ๋องเจ็ดอยู่กับหม่อมฉันนานเพียงใด?” คำพูดนั้นแทงเข้าไปตรงกลางความไม่พอพระทัยอย่างแม่นยำ หลี่จิ้งเหยียนก้าวเข้ามาใกล้นางหนึ่งก้าว พระวรกายสูงใหญ่บดบังแสงจากโคมแขวนจนเงาของพระองค์ทอดทับลงบนพื้น “เจ้าอย่าบีบให้ข้าต้องพูดสิ่งที่ไม่ควรพูด” เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้น แม้ต้องแหงนมอง แต่แววตากลับไม่ถอยหนี “หม่อมฉันไม่เคยบีบบังคับฝ่าบาทเพคะ พระองค์ต่างหากที่ทรงเลือกตรัสทุกสิ่งด้วยพระองค์เอง” “เยว่หลัน!” “หากพระองค์ทรงไม่พอพระทัยที่อ๋องเจ็ดอยู่ที่นี่ ก็รับสั่งให้เขากลับไปได้เพคะ” นางกล่าวอย่างเยือกเย็น “แต่หากพระองค์ทรงต้องการกล่าวหาว่าหม่อมฉันกับอ๋อง

คำพูดนั้นทำให้หลี่จิ้งเหยียนไม่อาจตรัสสิ่งใดได้อีก ตอนนี้บริเวณตำหนักเงียบงันจนได้ยินเพียงเสียงลมหนาวกระทบชายคา ผ่านไปครู่หนึ่ง เซี่ยเยว่หลันจึงผายมือไปยังโต๊ะด้านในของโถงรับแขก “ฝ่าบาทเสด็จมาพูดเรื่องคดีมิใช่หรือเพคะ? หากยังมีพระประสงค์จะให้หม่อมฉันหยุดสืบเรื่องหลินเจาหรง หม่อมฉันขอให้พระองค์ตรัสให้ชัดเจน” หลี่จิ้งเหยียนทอดพระเนตรนาง “หากข้าสั่งให้เจ้าหยุด เจ้าจะหยุดจริงหรือ?” “หม่อมฉันจะหยุดการสืบสวนอย่างเปิดเผยเพคะ” “หมายความว่าอย่างไร?” “หม่อมฉันจะไม่ส่งคนเข้าไปในกองคลังหลวง ไม่เรียกผู้ใดมาสอบ และไม่ใช้ตำแหน่งกุ้ยเฟยกดดันผู้ตรวจการคลังหลวง” “แล้วสิ่งที่เจ้าจะทำลับหลังเล่า?” เซี่ยเยว่หลันยิ้มบาง “ฝ่าบาททรงคิดว่าหม่อมฉันจะทำสิ่งใดลับหลังหรือเพคะ?” “ข้าถามเจ้าอยู่” “หม่อมฉันเพียงจะเฝ้าดูสิ่งที่เกิดขึ้นเพคะ หากมีผู้ใดนำความจริงมาวางไว้ตรงหน้า หม่อมฉันคงไม่อาจแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น” หลี่จิ้งเหยียนหรี่พระเนตร “เจ้าก็จะยังไม่ยอมถอย” “หม่อมฉันถอยได้เพคะ แต่หม่อมฉันไม่ยอมก้มหัวให้ความเท็จ” พระองค์จ้องนางด