All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 151 - Chapter 160

ชิงหลัวก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง “พวกเขาตรวจสอบจากคำให้การของนางกำนัลที่อยู่ใกล้โต๊ะชาเพคะ นางกล่าวว่าขณะที่ซูเฟยทรงยกถ้วยชา พระหัตถ์ของนางถูกชายแขนเสื้อเกี่ยว ทำให้ถ้วยพลิก น้ำชาจึงหกใส่พระวรกายของเหนียงเหนียง” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะเบาๆ “เพียงเท่านั้น?” “เพคะ” “ไม่มีผู้ใดเห็นว่านางจงใจ?” “ไม่มีเพคะ” “ไม่มีหลักฐานอื่น?” “ไม่มีเพคะ” เซี่ยเยว่หลันพยักหน้าช้าๆ “เช่นนั้นก็ถือว่าเป็นอุบัติเหตุไปเถิด” ชิงหลัวเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจ “แต่ฝ่ายในสั่งกักบริเวณซูเฟยหนึ่งสัปดาห์และคุกเข่าสำนึกผิดหน้าตำหนักฉ่งอ้ายหนึ่งวันหนึ่งคืนเพคะ” “เช่นนั้นรึ เท่ากับเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับข้า...เพราะข้ารับปากฝ่าบาทแล้วว่าจะไม่เล่นงานนาง” เซี่ยเยว่หลันยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง สีหน้าสงบนิ่งจนแทบมองไม่ออกว่ากำลังคิดสิ่งใด “ในเมื่อฝ่ายในตัดสินแล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรอีก” “แต่...” “แต่เจ้าคิดว่ามันง่ายเกินไปใช่หรือไม่?” ชิงหลัวชะงัก ก่อนพยักหน้า “เพคะ” “ข้าก็คิดเช่นนั้น

คืนนั้นมาถึงเร็วกว่าที่เซี่ยเยว่หลันคาดคิดหลังยามจื่อผ่านพ้น พระราชวังทั้งวังก็เงียบลงราวกับถูกปกคลุมด้วยผืนผ้าสีดำ เสียงฝีเท้าของเหล่าทหารยามดังแว่วเป็นระยะจากทางเดินหิน ขณะที่ลมหนาวพัดผ่านชายคา เสียงกระดิ่งทองแดงที่แขวนอยู่ตามมุมตำหนักดังกรุ๋งกริ๋งเบาๆ ท่ามกลางความมืด เซี่ยเยว่หลันเปลี่ยนเป็นอาภรณ์สีเข้มเรียบง่าย คลุมทับด้วยเสื้อคลุมหนาสีดำสนิท ไม่มีเครื่องประดับที่สะดุดตา มีเพียงปิ่นหยกธรรมดาปักอยู่บนมวยผม นางไม่ได้นั่งเกี้ยวหลวง เพียงเดินออกจากตำหนักจี้เห่อทางประตูด้านข้าง พร้อมนางกำนัลเพียงคนเดียวที่เดินตามอยู่ไม่ห่างนัก แต่ในความเป็นจริง...คนของนางกระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ตั้งแต่ทางแยกแรก ไม่มีผู้ใดเข้าใกล้หรือผู้ใดปรากฏตัว และไม่มีผู้ใดควรทำให้คนที่กำลังจับตามองนางรู้ว่า เซี่ยกุ้ยเฟยไม่ได้เดินทางมาเพียงลำพังอย่างที่เห็น ยิ่งเดินเข้าใกล้เขตคุกหลวง อากาศก็ยิ่งเย็นลง กำแพงหินสูงทอดยาวอยู่เบื้องหน้า แสงโคมไฟตามแนวกำแพงส่องสว่างเพียงบางจุด ทิ้งพื้นที่ส่วนใหญ่ไว้ในเงามืด ที่นี่ต่างจากตำหนักฝ่ายในโดยสิ้นเชิง ไม่มีเสียงดนตรี กลิ่นกำยานหรือเสียงหัวเราะของเหล่าสนม

คำพูดของหลินเจาหรงยังคงก้องอยู่ในหัวของเซี่ยเยว่หลัน นางกำลังจะเอ่ยถามต่อ ทว่าจู่ๆ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน กึก...เซี่ยเยว่หลันหันขวับ หลินเจาหรงเองก็เบิกตากว้าง เสียงฝีเท้านั้นไม่ได้เหมือนทหารยาม มันเบาเกินไปและใกล้เข้ามาเร็วเกินไป เซี่ยเยว่หลันกำลังจะหันกลับไปมองให้ชัดเจน ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นจากเงามืด “อย่าส่งเสียง” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างกาย ยังไม่ทันที่นางจะตอบ มือใหญ่ก็รวบเอวของนางดึงเข้าไปในเงามืดข้างกำแพงอย่างรวดเร็ว “อื้อ!” เซี่ยเยว่หลันตกใจจนเกือบร้องออกมา ฝ่ามือของหลี่เซวียนปิดปากนางไว้ทันที ร่างของเขาบังนางเอาไว้จนแทบมิด “ข้าเอง” เสียงกระซิบดังอยู่ข้างหู เซี่ยเยว่หลันเบิกตากว้าง ก่อนจะหันไปมองเขาด้วยสายตาตำหนิ หลี่เซวียนไม่ปล่อยมือออกทันที เขาเพียงก้มหน้าลงเล็กน้อย กระซิบเสียงต่ำ “มีคนกำลังมา” เซี่ยเยว่หลันชะงัก ในเวลาเดียวกัน...เสียงฝีเท้าจากทางเดินก็ดังชัดขึ้น คราวนี้ไม่ใช่เพียงคนเดียวมีหลายคนและมีเสียงโลหะกระทบพื้นเป็นจังหวะ หลี่เซวียนค่อยๆ คลายมือออกจากริมฝีปากของนาง แต่ยังคงจับข้

เมื่อกลับถึงตำหนักจี้เห่อ เซี่ยเยว่หลันก็ไม่พูดอะไรอีก นางเดินผ่านประตูตำหนักเข้าไปอย่างเงียบงัน ชิงหลัวที่รออยู่ด้านในรีบก้าวเข้ามารับเสื้อคลุมจากนาง แต่เพียงเห็นสีหน้าของผู้เป็นนายก็ไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งใด หลี่เซวียนเองก็ไม่ได้ตามเข้ามา เขาเพียงยืนส่งนางอยู่หน้าตำหนัก ก่อนจะจากไปพร้อมกับองครักษ์ของตน ประตูตำหนักจี้เห่อปิดลง เสียงนั้นเบามากแต่กลับทำให้เซี่ยเยว่หลันรู้สึกราวกับทั้งโลกภายนอกถูกตัดขาดออกจากนาง นางเดินเข้าไปด้านในแล้วหยุดอยู่กลางห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมภาพในคุกหลวงพลันย้อนกลับเข้ามาในหัวอีกครั้งหลินเจาหรงที่ทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ น้ำเสียงแหบแห้ง คำพูดเกี่ยวกับเอกสารเก่า ชื่อของตระกูลซู ชื่อของตระกูลเซี่ยและสุดท้าย...เสียงของหลี่จิ้งเหยียนที่สารภาพว่า ข้ารู้ เซี่ยเยว่หลันหลับตาลง มุมปากของนางค่อยๆ ยกขึ้น “รู้...” เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมา “ทรงรู้จริงๆ” ชิงหลัวมองนางด้วยความตกใจ “เหนียงเหนียง...” เซี่ยเยว่หลันหัวเราะอีกครั้งแต่คราวนี้เสียงหัวเราะกลับสั่น “ข้าเคยคิดอยู่ตั้งนาน...” นางยกมือขึ้นปิดริมฝีปาก

เซี่ยเยว่หลันไม่ได้เร่งรัด นางเพียงเดินไปยังเก้าอี้หินตัวหนึ่งใต้ชายคาตำหนัก ก่อนจะนั่งลงอย่างสง่างาม ชิงหลัวเห็นดังนั้นก็รีบยืนอยู่ด้านข้าง ส่วนเหล่านางกำนัลของตำหนักฉ่งอ้ายต่างพากันก้มหน้าลง ไม่มีผู้ใดกล้าแม้แต่จะหายใจแรง และแม้จะดึกแล้วแต่ทุกสายตายังจับจ้องที่หญิงสาวทั้งสองอย่างไม่วางตา เซี่ยเยว่หลันไม่พูดอะไรอีก นางเพียงนั่งรอ รออย่างอดทนราวกับคืนนี้นางมีเวลาเหลือเฟือ ซูเฟยมองนางอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าจะนั่งดูข้าจริงๆ หรือ?” เซี่ยเยว่หลันยกถ้วยชาที่ชิงหลัวยื่นให้ขึ้นจิบ ก่อนตอบอย่างเฉยเมย “มิใช่เจ้าหรือที่บอกให้ข้ารอดู?” “ข้า...” “เช่นนั้นก็ตามสบาย” น้ำเสียงนั้นราบเรียบเสียจนซูเฟยยิ่งรู้สึกอับอาย นางอยากให้เซี่ยเยว่หลันโกรธ อยากให้อีกฝ่ายลงมือ อยากให้เกิดเรื่องจนสามารถนำไปฟ้องฝ่าบาทได้แต่สตรีตรงหน้ากลับไม่ยอมเดินตามเกมของนางแม้แต่น้อย เวลาค่อยๆ ผ่านไปลมกลางคืนยิ่งหนาวขึ้นทุกขณะ หัวเข่าของซูเฟยเริ่มชา ความเย็นจากพื้นหินค่อยๆ ซึมผ่านอาภรณ์เข้าไปถึงกระดูก ริมฝีปากของนางเริ่มซีดลง เซี่ยเยว่หลันยังคงนั่งนิ่งชิงหลัวนำเอาเสื้อคลุมหนามาห่มใ