All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 381 - Chapter 390

เสียงของนางทำให้ขบวนรถม้าหยุดลงทันที เซี่ยเสวียนอู่รีบขี่ม้าเข้ามาใกล้ “เกิดอะไรขึ้นขอรับ?” “มีเด็กป่วยอยู่ด้านหน้า ให้หมอหลวงเข้ามาตรวจดูอาการก่อน” “ขอรับ” ไม่นานนัก หมอหลวงสองคนก็รีบลงจากรถม้า พวกเขาสวมผ้าปิดจมูกและปาก ก่อนจะเดินเข้าไปตรวจเด็กหญิงโดยรักษาระยะห่างจากผู้คนรอบข้าง หญิงวัยกลางคนเห็นหมอมาก็รีบคุกเข่าลง “ท่านหมอ โปรดช่วยลูกสาวข้าด้วยเถิดเจ้าค่ะ นางมีไข้สูงมาสามวันแล้ว กินอะไรก็ไม่ได้ ข้าพาไปหาหมอหลายแห่งแต่ไม่มีผู้ใดกล้ารักษา” “เจ้าลุกขึ้นก่อนเถิด” เซี่ยเยว่หลันกล่าว “ให้หมอตรวจดูอาการลูกสาวเจ้าก่อน” หญิงผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมองนางอย่างไม่แน่ใจ “แม่นางคือ…” “ข้าเป็นคนที่เดินทางมาพร้อมหมอหลวง วันนี้พวกเรามาเพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัย เจ้าไม่ต้องกังวล” หญิงวัยกลางคนได้ยินดังนั้นก็มีน้ำตาคลอ “ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ขอบพระคุณจริงๆ” หมอหลวงตรวจอาการเด็กหญิงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมารายงาน “ท่านหญิง เด็กผู้นี้มีไข้สูงและร่างกายขาดน้ำ ต้องรีบพาไปพักในพื้นที่ดูแลผู้ป่วยพ่ะย

ค่ำคืนนั้นเซี่ยเยว่หลันได้รับจดหมายจากเมืองหลวง นางเปิดอ่านใต้แสงตะเกียง ก่อนจะพบลายมือที่คุ้นเคย 'เยว่หลัน ข้าได้ยินว่าเจ้าถึงเมืองชิงเหออย่างปลอดภัยแล้ว ทั้งยังเริ่มจัดการเรื่องเสบียงและโรงรักษา ข้าดีใจที่เจ้าไปถึงโดยไม่มีอันตราย แต่ข้าได้ยินมาว่าเจ้าทำงานจนแทบไม่ได้พัก ข้าขอเตือนเจ้าอีกครั้ง อย่าคิดว่าตนเองต้องแบกรับทุกสิ่งไว้เพียงลำพัง หากเหนื่อยก็พัก หากมีเรื่องใดเกินกำลัง เจ้าสามารถมอบหมายให้ผู้อื่นทำได้ ข้ารู้ว่าเจ้าตั้งใจช่วยประชาชน แต่ข้าก็อยากให้เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยเช่นกัน ข้ารอเจ้าอยู่...หลี่เซวียน' เซี่ยเยว่หลันอ่านจดหมายจนจบ ก่อนจะยิ้มบางๆ นางหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาเขียนตอบ 'หลี่เซวียน หม่อมฉันมาถึงอย่างปลอดภัยแล้วเพคะ เมืองชิงเหอมีผู้ป่วยมากกว่าที่รายงานไว้ แต่ตอนนี้เริ่มจัดการได้เป็นระบบมากขึ้นแล้ว วันนี้มีเด็กหญิงคนหนึ่งนำขนมที่มารดาทำมาให้ ขนมไม่ได้มีราคาแพง แต่หม่อมฉันกลับรู้สึกอร่อยกว่าของหวานใดๆ ที่เคยกินในวังหลวง หม่อมฉันจะดูแลตัวเองตามที่พระองค์ทรงกำชับ และจะรีบกลับไปหาพระองค์เมื่อสถานการณ์ดีขึ้น โปรดอย่าทรงเป็นห่

เขาตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่แววตากลับจับจ้องนางอยู่เงียบๆ เซี่ยเยว่หลันไม่ทันสังเกต นางกำลังหันไปถามฉู่หลินว่าได้กินข้าวกลางวันแล้วหรือยัง “กินแล้วเจ้าค่ะ แต่พี่ชายคนนี้ยังไม่ได้กินเลย” เด็กหญิงพูดพลางชี้ไปยังบุรุษชุดน้ำเงิน “เมื่อครู่ข้าชวนเขากินขนม เขาก็บอกว่าไม่หิว” เซี่ยเยว่หลันหันกลับมา “ท่านยังไม่ได้กินอาหารหรือ?” “ข้าเพิ่งมาถึง ยังไม่ทันได้หาอะไรรับประทาน” “เช่นนั้นหากไม่รังเกียจ เชิญไปกินอาหารที่เรือนพักชั่วคราวเถิด วันนี้มีอาหารเตรียมไว้สำหรับผู้ที่มาช่วยงานและเจ้าหน้าที่อยู่แล้ว” “จะรบกวนท่านหรือไม่?” “ไม่เลย ท่านช่วยฉู่หลินไว้ ข้าเองก็ควรตอบแทนท่านบ้าง” บุรุษผู้นั้นยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย “เช่นนั้นข้าคงต้องขอบคุณท่านหญิงแล้ว” ภายในเรือนพักชั่วคราว เซี่ยเยว่หลันสั่งให้ชิงหลัวจัดอาหารมาเพิ่มอีกหนึ่งชุด ก่อนจะนั่งลงตรวจเอกสารต่อที่โต๊ะด้านข้าง บุรุษชุดน้ำเงินนั่งอยู่ไม่ไกลนัก เขามองนางจัดการงานต่างๆ อย่างเงียบงัน บนโต๊ะมีทั้งบัญชีเสบียง รายชื่อผู้ป่วย และรายงานจากหมู่บ้านโดยรอ

พระองค์ตรัสพลางเลื่อนจานขนมที่นำติดตัวมาวางตรงหน้านาง “กินอีกสักหน่อยเถิด ตั้งแต่เดินทางมาถึงที่นี่ ข้าไม่อยากเห็นเจ้ามัวแต่ทำงานจนลืมกินข้าว” เซี่ยเยว่หลันมองขนมตรงหน้าแล้วอดยิ้มไม่ได้ “พระองค์ทรงนำมาจากเมืองหลวงหรือเพคะ?” “อืม ข้าให้คนเตรียมมาเพราะเจ้าเคยบอกว่าชอบ” ฟ่านจื่อเหยามองจานขนมที่ถูกวางตรงหน้าเซี่ยเยว่หลัน ดวงตาพลันไหววูบ นางเพิ่งเล่าเรื่องน้ำแกงที่จัดเตรียมถวายพระองค์ แต่หลี่เซวียนกลับจำได้แม้กระทั่งขนมที่เซี่ยเยว่หลันชอบ และทรงเดินทางนำมาด้วยพระองค์เอง “ฝ่าบาททรงใส่พระทัยคุณหนูเซี่ยมากจริงๆ นะเพคะ” ฟ่านจื่อเหยากล่าวพร้อมรอยยิ้มบาง พยายามรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ “ตอนอยู่ในวัง หม่อมฉันไม่เคยเห็นพระองค์ทรงนำสิ่งใดติดพระองค์เพื่อมอบให้ผู้ใดเช่นนี้มาก่อน” หลี่เซวียนไม่ได้ตอบคำถามนั้น เพียงมองเซี่ยเยว่หลันที่กำลังหยิบขนมขึ้นมา “ชอบหรือไม่?” “ชอบเพคะ” “เช่นนั้นก็กินเสียให้หมด” “หม่อมฉันกินไม่หมดหรอกเพคะ” “กินเท่าที่เจ้าต้องการก็พอ” คำพูดธรรมดาเพียงไม่กี่คำกลับทำให้บรรยากาศระหว่างทั

ช่วงบ่ายวันเดียวกัน หลี่เซวียนเสด็จมายังจุดแจกจ่ายเสื้อผ้าเพื่อทอดพระเนตรความเรียบร้อย โดยมีเซี่ยเสวียนอู่ติดตามอยู่ไม่ห่าง ฟ่านจื่อเหยาเห็นพระองค์แต่ไกลก็รีบเข้าไปถวายคำนับ “ถวายพระพรฝ่าบาท” “ลุกขึ้นเถิด” “ฝ่าบาทเสด็จมาตรวจดูการแจกจ่ายสิ่งของหรือเพคะ?” “อืม แล้วเยว่หลันอยู่ที่ใด?” ฟ่านจื่อเหยาชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูเซี่ยอยู่ด้านในเพคะ เมื่อครู่ยังตรวจสอบบัญชีสิ่งของอยู่ หม่อมฉันเห็นว่านางทำงานหนักมาก จึงไม่กล้าเข้าไปรบกวน” หลี่เซวียนพยักหน้า ก่อนจะเดินตรงไปยังเรือนพัก “ฝ่าบาทเพคะ” ฟ่านจื่อเหยาเรียกพระองค์ไว้ “มีเรื่องใด?” “เมื่อครู่หม่อมฉันเห็นว่าคุณหนูเซี่ยยังไม่ได้พักเลยเพคะ หากฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้นางพักบ้าง นางอาจจะยอมฟังมากกว่าคำเตือนของพวกหม่อมฉัน” นางกล่าวด้วยน้ำเสียงห่วงใย “หม่อมฉันเองก็เป็นห่วงสุขภาพของนางเช่นกัน” หลี่เซวียนทอดพระเนตรฟ่านจื่อเหยาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตรัสว่า “เรื่องของเยว่หลัน ข้าจะพูดกับนางเอง” “เพคะ” ฟ่านจื่อเหยาก้มหน้