ภายในตำหนักรับรองที่องค์หญิงจื่อจิ่วหลินจัดเตรียมไว้ให้เงียบสงบกว่าที่เซี่ยเยว่หลันคาดคิด หลังจากแพทย์หลวงตรวจอาการของหลี่เซวียนอีกครั้งและกำชับว่าไม่ควรให้เขาขยับตัวมากนัก เหล่านางกำนัลจึงค่อย ๆ ถอยออกไปจากห้อง เหลือเพียงแสงตะเกียงสองดวงกับกลิ่นกำยานอ่อน ๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ คืนนี้ไม่มีขุนนางไม่มีทหาร ไม่มีเสียงเรียกจากราชสำนักและไม่มีใครเข้ามารบกวนพวกเขาตามคำสั่งขององค์หญิง เซี่ยเยว่หลันนั่งอยู่ข้างเตียง มือหนึ่งถือถ้วยยา อีกมือประคองแขนของหลี่เซวียนขึ้นอย่างระมัดระวัง “ดื่มยาก่อนเพคะ” หลี่เซวียนเหลือบมองถ้วยยา แล้วมองใบหน้าของนาง “ข้าไม่อยากดื่ม” เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้ว “ไม่ได้เพคะ” “ข้าเป็นคนเจ็บแท้ๆ เหตุใดจึงรู้สึกเหมือนเจ้ากำลังสั่งข้าอยู่?” “เพราะพระองค์เป็นคนเจ็บอย่างไรเล่าเพคะ” เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนยอมรับถ้วยยาไปดื่มจนหมด เซี่ยเยว่หลันรับถ้วยคืนแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างเตียง “ขมมากหรือไม่เพคะ?” “มากนัก” “เช่นนั้น...” นางหยิบผลไม้เชื่อมชิ้นเล็กขึ้นมา “กินสิ่งนี้เพคะ จะได้ไม่ขม” หลี่เซวียนมองผลไม้ใน
آخر تحديث : 2026-09-27
