جميع فصول : الفصل -الفصل 200

เซี่ยเยว่หลันหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนสูดลมหายใจเข้าลึก นางพยายามเก็บความรู้สึกทั้งหมดกลับเข้าไปในส่วนลึกของหัวใจอีกครั้ง แต่ยิ่งพยายามห้าม หัวใจกลับยิ่งต่อต้าน นางเผลอใจรักเขาแล้วจริงๆ เสียแล้ว และนั่นคือสิ่งที่นางไม่ควรทำที่สุด “เยว่หลัน…” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้นอีกครั้ง นางลืมตา “เพคะ?” “อย่ามองข้าด้วยสายตาเช่นนั้น” “เช่นไรหรือเพคะ?” เขายิ้มบางๆ “เหมือนกลัวว่าข้าจะหายไป” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป ก่อนเบือนหน้าหนี “พระองค์ได้รับบาดเจ็บเพราะหม่อมฉัน หม่อมฉันย่อมต้องเป็นห่วง สกุลเซี่ยเป็นหนี้บุญคุณของพระองค์” “เพียงเท่านั้นหรือ?” คำถามนั้นทำให้นางชะงัก แต่ก่อนที่นางจะตอบ อวี้หลิงกลับเอ่ยขึ้นจากด้านข้าง “ข้าว่า…ไม่เพียงเท่านั้นหรอกพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง” เซี่ยเยว่หลันหันขวับ “อวี้หลิง!” ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยกมือขึ้นจับบาดแผลของตนเอง “ข้าถูกมัดอยู่หลายชั่วยาม พี่หญิงอย่าเพิ่งตะโกนใส่ข้าเลยขอรับ” “เจ้าเด็กนี่…” นางอยากจะดุ แต่สุดท้ายกลับพูดไม่ออก เพราะเมื่อได้เห็นใบหน้าของน้องชายที่ยังมีช

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอื้อมมือไปจับมือของนาง สัมผัสที่เย้นเฉียบช่างแตกต่างกับที่เคย เซี่ยัยว่หลันชะงัก ดวงตากลมจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยความสั่นไหว “เยว่หลัน” “เพคะ?” “ถ้าข้าหลับ...” “ห้ามพูดเช่นนั้นเพคะ” “ฟังข้าก่อน” “ไม่เพคะ” น้ำเสียงของนางสั่นอย่างเห็นได้ชัด หลี่เซวียนนิ่งไป เขาเพิ่งเคยเห็นเซี่ยเยว่หลันเป็นเช่นนี้ หญิงสาวที่แม้ต้องเผชิญกับศัตรูจำนวนมากก็ยังสามารถถือดาบได้มั่นคง หญิงสาวที่แม้รู้ว่าตระกูลของตนถูกทำลายก็ยังไม่ร้องไห้ต่อหน้าผู้ใด แต่เวลานี้เพียงเห็นเลือดของเขา...มือของนางกลับสั่นจนไม่อาจปกปิดได้ “ข้าไม่เป็นไร” เขากระซิบ เซี่ยเยว่หลันก้มหน้าลง “หม่อมฉันไม่อยากเสียพระองค์ไป” คำพูดนั้นหลุดออกมาเบาจนแทบไม่ได้ยิน หลี่เซวียนนิ่งงัน ดวงตาของเขาอ่อนลง “เจ้าพูดว่าอะไรนะ?” เซี่ยเยว่หลันรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป นางรีบหันหน้าหนี “ไม่มีอะไรเพคะ” “แต่ข้าได้ยิน” “พระองค์คงฟังผิดไป” “ข้าไม่เคยฟังผิดเรื่องของเจ้า...ไม่เคยสักนา

เซี่ยเยว่หลันก้มหน้าลงมองมือของตนเอง มือที่ยังคงกุมมือของหลี่เซวียนเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงชั่วขณะ เขาจะหายไปจากชีวิตของนางอีกครั้ง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา...นางรักผิดคนมาตลอดงั้นเหรอไม่ใช่...นางไม่ได้รักผิดคน นางเพียงจำคนที่รักผิดไปเท่านั้น ความรักที่นางมอบให้หลี่จิ้งเหยียน ความภักดีที่นางมีต่อเขา การยอมยืนอยู่ข้างเขาในวันที่เขายังไม่มีสิ่งใด การช่วยเขาก้าวขึ้นสู่บัลลังก์ แม้ต้องเผชิญอันตรายครั้งแล้วครั้งเล่า... ทุกอย่างล้วนเกิดจากความเข้าใจผิดเพียงเรื่องเดียว นางคิดว่าชายที่เคยคุกเข่าอยู่ข้างนางในวัยเด็กคือหลี่จิ้งเหยียน คิดว่าคนที่เคยเก็บถุงหอมของมารดานางเอาไว้ให้ คือเขา คิดว่าคนที่สัญญาว่าจะคืนของให้นางในวันที่นางเข้มแข็ง คือเขา และคิดว่าคนที่นางเฝ้ารอคอยมาตลอดหลายปี...คือฮ่องเต้ที่นางแต่งงานด้วย แต่ความจริงกลับตรงกันข้ามทั้งหมด คนคนนั้น...อยู่ตรงหน้านางมาตลอด เซี่ยเยว่หลันเงยหน้าขึ้นช้าๆ มองใบหน้าของหลี่เซวียนที่ยังคงหลับใหลด้วยพิษไข้ “เหตุใด...” เสียงของนางแผ่วเบา “เหตุใดพระองค์ถึงไม่บอกหม่อมฉันเร็วกว่า

ขบวนเดินทางตรงไปยังจวนรับรองขององค์หญิงจื่อจิ่วหลินทันที ทว่าก่อนที่รถม้าของหลี่เซวียนจะทันเข้าสู่ประตูชั้นใน เสียงฝีเท้าม้าก็ดังขึ้นจากด้านหน้า ชายชุดขุนนางคนเดิมควบม้าเข้ามาขวางทาง ก่อนจะลงจากหลังม้าและคุกเข่าลงต่อหน้ารถม้า “ถวายพระพรองค์หญิงพ่ะย่ะค่ะ” ม่านรถม้าถูกเปิดออก จื่อจิ่วหลินมองชายผู้นั้นด้วยสายตาเย็นลงเล็กน้อย “มีเรื่องใด?” ชายผู้นั้นประสานมือขึ้น “กระหม่อมเป็นผู้ถือราชโองการจากเมืองหลวง มีพระบัญชาให้ส่งถึงอ๋องเจ็ดและเซี่ยกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ” ภายในรถม้า เซี่ยเยว่หลันได้ยินทุกถ้อยคำ นางหันกลับไปมองหลี่เซวียนที่ยังคงไม่ได้สติ หัวใจของนางพลันหนักอึ้ง “แต่ท่านอ๋องเจ็ดยังบาดเจ็บอยู่” จื่อจิ่วหลินเอ่ย “หากเป็นเรื่องราชการ รอจนพระองค์ฟื้นแล้วค่อยถวายก็ได้” ขุนนางผู้นั้นกลับส่ายหน้า “เกรงว่าจะไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ” “เหตุใด?” “ราชโองการฉบับนี้...กำหนดให้รับสั่งต่อหน้าผู้รับโดยตรง” จื่อจิ่วหลินหรี่ตาลง เซี่ยเยว่หลันเองก็ขมวดคิ้ว ราชโองการทั่วไปสามารถฝากผ่านขุนนางหรือผู้

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้ามาในวังหลวงของอู่หนานหลังจากที่องค์หญิงจัดเตรียมที่พักไว้ให้แล้ว บรรยากาศภายนอกเริ่มมืดสนิทลง เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุบตาลง “บางที...อาจเป็นเช่นนั้นเพคะ” นางไม่ได้พูดต่อ เพราะเวลานี้ต่อให้หลี่จิ้งเหยียนจะระแวงสิ่งใด นางก็ไม่มีแรงจะคิดถึงมันแล้ว หัวใจของนางยังคงติดอยู่กับคำว่า สมรสพระราชทาน หลี่เซวียนมองใบหน้าของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ "เจ้ากำลังคิดเรื่องราชโองการอยู่ใช่หรือไม่?” เซี่ยเยว่หลันไม่ตอบ “เยว่หลัน” “เพคะ” “มองข้า” นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาของทั้งสองสบกัน หลี่เซวียนมองนางเนิ่นนาน ก่อนจะยื่นมือออกมา “มานี่” เซี่ยเยว่หลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ขยับตัวเข้าไปหา เขาจับมือของนางไว้ มือของเขายังเย็นจากอาการบาดเจ็บ ทว่าฝ่ามือนั้นกลับทำให้นางรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด “อย่าคิดมากเรื่องนั้นในคืนนี้” “แต่ราชโองการ...” “ข้ารู้” “พระองค์ทรงปฏิเสธไม่ได้” “ข้ารู้” “แล้วเหตุใดพระองค์ยังทรงพูดเหมือนไม่มีอะไรเกิดข