All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 221 - Chapter 230

รุ่งเช้า...แสงอรุณอ่อนสาดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาในห้อง เซี่ยเยว่หลันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ความรู้สึกหนักอึ้งตรงศีรษะทำให้นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าตนเองหลับไปตั้งแต่เมื่อคืน นางหันมองข้างกาย เตียงยังว่างเปล่าแต่ผ้าห่มกลับถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อยกว่าที่นางจำได้ เซี่ยเยว่หลันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นโต๊ะด้านนอก บัญชีหลายเล่มยังคงวางอยู่ตรงนั้นและนางจำได้ว่าเมื่อคืน...ตนเองนั่งอยู่ที่โต๊ะจนหลับไป “ชิงหลัว” ไม่นานนัก ประตูห้องก็ถูกเปิดออก “เหนียงเหนียง ตื่นแล้วหรือเพคะ” “เมื่อคืน...มีผู้ใดเข้ามาในห้องหรือไม่” ชิงหลัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า “หม่อมฉันไม่เห็นผู้ใดเพคะ แต่เมื่อครู่ตอนเข้ามา ผ้าห่มของเหนียงเหนียงถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย หม่อมฉันคิดว่า...” นางเหลือบมองเตียง “อ๋องเจ็ดเพคะ” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป ใบหน้าของหลี่เซวียนเมื่อคืนพลันปรากฏขึ้นในความทรงจำ ตอนที่นางหลับอยู่บนโต๊ะ ตอนที่เขาอุ้มนางขึ้นจากเก้าอี้รวมถึงตอนที่นางเผลอคว้ามือเขาไว้ทั้งที่ยังหลับ ใบหน้าของหญิงสาวร้อนขึ้นเล็กน้อย “อย่าพูดม

ซูจางเฉินประสานมือค้อมกายลงต่ำ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความนอบน้อมอย่างที่ขุนนางพึงมีต่อเชื้อพระวงศ์ หลี่เซวียนพยักหน้ารับ “ลุกขึ้นเถิด” “ขอบพระทัยอ๋องเจ็ดพ่ะย่ะค่ะ” ซูจางเฉินจึงค่อยๆ ยืดกายขึ้น ก่อนจะหันมาเห็นเซี่ยเยว่หลันที่ยืนอยู่ด้านข้าง เขาชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงรีบประสานมือถวายความเคารพอีกครั้ง “กระหม่อมถวายพระพรเซี่ยกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ” แม้จะเป็นเพียงขุนนางผู้หนึ่ง แต่ซูจางเฉินก็รู้ดีว่าสตรีตรงหน้าอยู่ในฐานะใด เซี่ยกุ้ยเฟยเป็นพระสนมขั้นสูงของฮ่องเต้ ต่อให้เขาจะเป็นบิดาของซูเฟย และสกุลซูจะมีอำนาจในราชสำนักไม่น้อย เขาก็ยังเป็นเพียงขุนนางคนหนึ่งต่อหน้านาง ฐานะระหว่างพวกเขาไม่อาจเทียบกันได้ “ลุกขึ้นเถิด” เซี่ยเยว่หลันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสงบ “ขอบพระทัยกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ” ซูจางเฉินลุกขึ้น ก่อนจะถอยไปยืนด้านข้างอย่างสำรวมแต่เมื่อสายตาของเขาเหลือบมองเซี่ยเยว่หลันอีกครั้ง แววตานั้นกลับมีความประหลาดใจซ่อนอยู่เล็กน้อย ชื่อเสียงของเซี่ยกุ้ยเฟย เขาเคยได้ยินมานานแล้ว สตรีสกุลเซี่ยผู้เคยติดตามกองทัพออกศึก

“เซี่ยเยว่หลัน...” ซูจางเฉินพึมพำชื่อของนางอีกครั้ง เสียงนั้นเบาจนแทบกลืนหายไปกับสายลมยามบ่าย ชายวัยกลางคนยังคงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองขบวนรถม้าของหลี่เซวียนเคลื่อนห่างออกไปทีละน้อย ล้อไม้บดผ่านพื้นถนนที่ปูด้วยหินหยาบ ส่งเสียงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปพร้อมกับร่างของบุรุษและสตรีที่อยู่ภายในรถ จนกระทั่งไม่เหลือแม้แต่เงา รอยยิ้มสุภาพที่เคยประดับอยู่บนใบหน้าของซูจางเฉินพลันจางหาย ดวงตาของเขาเย็นลง “เจ้าไม่ควรวุ่นวายแบบที่พ่อของเจ้าเคยทำเลย...” เขาเอ่ยกับความว่างเปล่า เรื่องที่ถูกฝังมานานหลายปี เรื่องที่ผู้คนในราชสำนักต่างพร้อมใจกันทำเหมือนไม่เคยเกิดขึ้น และเรื่องที่แม้แต่คนบางกลุ่มยังพยายามลืมว่าครั้งหนึ่งมันเคยเกิดขึ้น แต่เซี่ยเยว่หลันกลับกำลังรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกครั้งซูจางเฉินหันหลังกลับ เดินช้าๆ ไปยังโต๊ะไม้ตัวเดิม คนสนิทที่ยืนรออยู่ด้านข้างรีบก้าวเข้ามา “นายท่าน” “อืม” "กุ้ยเฟยเสด็จกลับไปแล้วขอรับ” “ข้าเห็นแล้ว” ซูจางเฉินนั่งลง ก่อนใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ เสียงนั้นดังอยู่ท่ามกลางความเงียบ

เซี่ยเยว่หลันเงียบ ลมเย็นพัดผ่านลานหน้าจวน กระดาษในมือสั่นไหวเบาๆ นางยังคงจ้องข้อความบนกระดาษไม่วางตา “เซี่ย คือแพะรับบาป” เพียงไม่กี่คำกลับทำให้ความรู้สึกบางอย่างกดทับอยู่ในอก ใครเป็นคนส่งมา เหตุใดถึงรู้เรื่องบัญชีหกแสนตำลึงและเหตุใดจึงรู้ว่าชื่อของสกุลเซี่ยเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ หลี่เซวียนเองก็ไม่ได้เอ่ยอะไร เขายืนอยู่ข้างนาง พลางกวาดสายตามองรอบบริเวณอย่างระมัดระวัง ในตอนนั้นเอง...เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ตึก...ตึก...ตึก... องครักษ์หลายคนหันกลับไปพร้อมกัน ร่างของบุรุษหนุ่มคนหนึ่งกำลังเร่งฝีเท้าเข้ามา เสื้อผ้าของเขามีร่องรอยฝุ่นจากการเดินทาง ใบหน้าเคร่งเครียดผิดจากปกติ และลมหายใจยังคงหอบเล็กน้อยราวกับเพิ่งรีบมาจากที่ใดที่หนึ่ง เซี่ยเยว่หลันหันไปมอง ดวงตาของนางเบิกขึ้นทันที “อวี้หลิง?” บุรุษหนุ่มหยุดตรงหน้านาง ก่อนประสานมือคารวะหลี่เซวียน แล้วหันกลับมามองพี่สาวของตน “พี่หญิง” น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียดจนเซี่ยเยว่หลันรู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดเรื่องบางอย่างขึ้น “เกิดอะไรข

สีหน้าขององค์หญิงยิ่งร้อนรนยิ่งกว่า เหล่าองครักษ์ต่างเข้าตรวจจวนกันจ้าละหวัน เซี่ยเยว่หลันรีบเดินเข้าไปใกล้จวนด้วยสีหน้ากังวลใจที่สุด “ข้าสั่งให้คนของข้าตรวจดูทุกเรือนแล้ว ไม่มีใครอยู่เลย” “แล้วพระองค์ทรงเห็นสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?” องค์หญิงส่ายหน้า “ไม่มีเพคะ” นางกำมือแน่น “ทุกอย่างเหมือนเดิม” เซี่ยเยว่หลันหันมองรอบจวนอีกครั้ง ถ้วยชา เสื้อผ้า ข้าวของทุกอย่างยังอยู่แต่คนกลับหายไปหมด “พวกเขาไม่ได้ถูกจับตัวไป” หลี่เซวียนเอ่ยขึ้น ทุกคนหันไปมองเขา “หากถูกจับตัวไป ย่อมมีร่องรอยแต่นี่...” เขาก้มมองพื้น “แต่ที่นี่ไม่มีแม้แต่ร่องรอยการต่อสู้” เซี่ยเยว่หลันนิ่งคิด “ถ้าอย่างนั้นพวกเขาไปกันเอง?” “อาจเป็นไปได้เพคะ” องค์หญิงส่ายหน้า “ไม่สิ เป็นไปไม่ได้เพคะ” “เพราะเหตุใดเพคะกัน?” “เพราะหม่อมฉันสั่งคนเฝ้าจวนเอาไว้” คำตอบนั้นทำให้ทุกคนชะงัก องค์หญิงมองไปยังประตูจวน “ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้ออกจากที่นี่โดยไม่มีคำสั่งจากข้า”