All Chapters of หงส์ร้างรักแห่งตำหนักจี้เห่อ: Chapter 181 - Chapter 190

ปลายนิ้วหยุดอยู่ตรงด้ายสีแดงเส้นหนึ่ง ก่อนจะพลิกเศษผ้าอีกด้านขึ้นอย่างช้าๆ สีหน้าของนางเปลี่ยนไป ไม่ใช่ความประหลาดใจแต่เป็นความเคร่งเครียด “องค์หญิง?” เซี่ยเยว่หลันเรียกอีกครั้ง จื่อจิ่วหลินเงยหน้าขึ้น “กุ้ยเฟย พระองค์เก็บเศษผ้านี้ไว้ก่อนเพคะ” เซี่ยเยว่หลันรับมาอย่างไม่เข้าใจ “เหตุใด?” “เพราะมันไม่ใช่เพียงลายดอกท้อธรรมดา” หลี่เซวียนขยับเข้ามาใกล้ “แล้วมันคืออะไร?” จื่อจิ่วหลินมองไปรอบๆ ก่อนลดเสียงลง “เครื่องหมายนี้เป็นรูปแบบการปักที่ใช้กันในอู่หนานเมื่อหลายปีก่อน” “ใช้โดยผู้ใด?” องค์หญิงเงียบไปครู่หนึ่ง “หน่วยส่งข่าวลับ” เซี่ยเยว่หลันชะงัก “หน่วยส่งข่าว?” “เพคะ” จื่อจิ่วหลินพยักหน้า “คนกลุ่มนั้นมีหน้าที่ส่งข่าวสารระหว่างเมืองชายแดนและราชสำนักให้แก่วังหลวง แต่ถูกขุนนางยุคนี้ยุบไปนานแล้ว” หลี่เซวียนหรี่ตา “เมื่อใด?” “สิบปีก่อน” คำตอบนั้นทำให้เซี่ยเยว่หลันนิ่งไป สิบปีก่อนอีกแล้วเหตุใดทุกเบาะแสจึงวนกลับไปยังช่วงเวลานั้น “แล้วเหตุใดเครื่องหมายของหน่วยที่ถูกยุบไปแล้วจึงปรา

เซี่ยเยว่หลันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความสั่นไหวในอกลง เป็นนางเองที่มัวแต่สนใจอำนาจและรอคอยคำสัญญาของฮ่องเต้ จนหลงลืมคำสัญญาที่ให้ไว้กับน้องชาย “เสวียนอู่” “ขอรับ” “เจ้าบอกว่าอวี้หลิงถูกจับเมื่อคืน” “ขอรับ” “แล้วเจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกมันพาเขาไปเฉิงอู่?” เสวียนอู่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “เพราะข้าตามรอยพวกมันไป” เขาก้มมองบาดแผลตรงแขนของตนเอง “เมื่อคืนข้ากับคุณชายเซี่ยถูกไล่ล่า พวกมันมีคนมากเกินไป ข้าจึงแยกออกมาเพื่อดึงคนของพวกมันให้ตามข้าแทน” “แล้วอวี้หลิง?” “เขาถูกพาตัวไปทางใต้” เสวียนอู่กำหมัดแน่น “ก่อนแยกกัน คุณชายบอกข้าว่า หากข้าไม่สามารถกลับไปช่วยเขาได้ ให้ตามหาคุณหนูใหญ่ให้พบ” ดวงตาของเซี่ยเยว่หลันร้อนขึ้นอีกครั้ง อวี้หลิงยังคงคิดถึงนาง แม้ในเวลาที่ตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย…เขายังคิดถึงนาง “พวกมันมีเป้าหมายอะไร?” “ข้าไม่ทราบขอรับ พวกมันตามล่าเรามาตั้งแต่วังหลวงจนเข้าเขตอู่หนาน คนของตระกูลหลินส่งพวกข้าที่นี่ พวกข้าออกเดินทางต่อไปทางใต้เ

รุ่งเช้าหลังออกจากเมืองอู่หนาน หมอกสีขาวยังคงลอยคลุมผิวน้ำจนมองเห็นได้เพียงเงาเลือนรางของเรือที่กำลังเคลื่อนผ่านกระแสน้ำอย่างเงียบเชียบ เสียงไม้พายกระทบผิวน้ำดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ขบวนของจื่อจิ่วหลินไม่ได้ใช้เรือเพียงลำเดียว แต่แบ่งออกเป็นสามลำเพื่อป้องกันการถูกซุ่มโจมตี โดยเรือของเซี่ยเยว่หลันกับหลี่เซวียนอยู่ตรงกลาง มีองครักษ์ขององค์หญิงล้อมอยู่ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ภายในห้องโดยสาร เซี่ยเยว่หลันนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มือของนางกำชายเสื้อแน่น ตั้งแต่ออกจากอู่หนาน นางแทบไม่ได้หลับ คำพูดของเสวียนอู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว อวี้หลิงถูกจับตัวเมื่อคืนและคนที่จับเขา…กำลังรอนางอยู่ที่เฉิงอู่ “เยว่หลัน” เสียงของหลี่เซวียนดังขึ้นจากตรงข้าม นางเงยหน้าขึ้น “เพคะ?” “เจ้ากำลังคิดว่าจะบุกเข้าไปช่วยอวี้หลิงทันทีใช่หรือไม่” เซี่ยเยว่หลันนิ่งไปก่อนจะตอบตามตรง “เพคะ” หลี่เซวียนมองนางครู่หนึ่ง “แล้วถ้านั่นเป็นกับดักเล่า?” ดวงตาของนางไหวเล็กน้อย “หม่อมฉันก็คิดเช่นนั้น” “แต่เจ้าจะไปอยู่ดี” “เพคะ คนพวกนั้นต้องการตัวหม่อมฉัน หากเกิดอ

เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้งจากป่าลึก เซี่ยเยว่หลันตัวแข็งทื่อ ไม่ใช่เพียงเพราะน้ำเสียงคุ้นเคย แต่เป็นเพราะคำเรียกนั้นเป็นคำที่มีเพียงคนในจวนสกุลเซี่ยเท่านั้นที่เคยเรียกนาง นางหันไปมองเซี่ยเหมินหยาง “ท่านอา…เสียงนี้คือ…” เซี่ยเหมินหยางกลับถอนหายใจเบาๆ “พวกเจ้าออกมาเถิด” สิ้นเสียงของเขา ชายฉกรรจ์หลายสิบคนก็ค่อยๆ เดินออกจากแนวป่า พวกเขาแต่งกายเรียบง่าย บ้างสวมชุดชาวบ้าน บ้างสวมชุดพ่อค้า บ้างมีอาวุธซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม แต่ทุกคนล้วนมีสีหน้าระแวดระวังและคนที่เดินอยู่ตรงกลางทำให้เซี่ยเยว่หลันแทบลืมหายใจ “ท่านลุง…ท่านป้า” ชายชราและหญิงชราหยุดอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าของพวกเขาแก่ชรากว่าความทรงจำมาก แต่แผลเป็นเหนือคิ้วซ้ายยังคงอยู่ นางจำได้ พวกเขาคือพ่อบ้านเก่าและแม่นมของจวนสกุลเซี่ย คนที่นางเคยเห็นตั้งแต่ยังเด็ก คนที่นางคิดว่าถูกสังหารไปพร้อมกับทุกคนแล้ว “คุณหนูใหญ่…” ชายชราและหญิงชราน้ำตาคลอ “ในที่สุด…พวกเราก็ได้พบท่านอีกครั้ง” เซี่ยเยว่หลันกำมือแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว “พวกท่าน…หนีออกมาจากเมืองหลวง มาอยู่ที่นี่กันหมดเลยหรือ?” นางมองไปรอ

คำถามของหลี่เซวียนทำให้บรรยากาศบนเรือเงียบกริบ ไม่มีผู้ใดตอบแม้แต่เซี่ยเยว่หลันเองก็ยังนิ่งงัน นางก้มมองป้ายหยกในมืออีกครั้ง ลวดลายบนแผ่นหยกนั้นชัดเจนจนไม่อาจหลอกตาได้ มันเป็นตราที่ใช้เฉพาะแม่ทัพซึ่งได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้และมีสิทธิ์ควบคุมกำลังองครักษ์บางส่วนของวังหลวง ตราเช่นนี้ไม่ควรปรากฏอยู่ในมือของกลุ่มคนชุดดำที่กำลังตามล่าอวี้หลิง ยิ่งไม่ควรปรากฏอยู่ในเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับการกวาดล้างตระกูลเซี่ยเช่นวันนี้อีกด้วย “เป็นไปไม่ได้…” เซี่ยเยว่หลันพึมพำ หลี่เซวียนหันมองนาง “เจ้ากำลังคิดอะไร?” “หม่อมฉันกำลังคิดว่า…บางทีเรื่องทั้งหมดอาจไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็น” “เจ้าหมายความว่า?” “หากคนของฝ่าบาทเกี่ยวข้องและคิดจะฆ่าอวี้หลิงจริง เหตุใดต้องปล่อยให้อวี้หลิงมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เพคะ?” หลี่เซวียนนิ่งไป เซี่ยเยว่หลันกำป้ายหยกแน่นขึ้น “หากฝ่าบาทต้องการฆ่าอวี้หลิง ฝ่าบาทมีโอกาสตั้งแต่แรกแล้ว” เสวียนอู่รีบพยักหน้า “คุณหนูใหญ่พูดถูกขอรับ หากฮ่องเต้คิดจะฆ่าคนสกุลเซี่ยทั้งหมด พวกเราคงไม่มีชีวิตอยู่ท